Oostwaarts

uit: Zwerfziel
hoera himalaya
2011

In de herfst tijdens het inpakken voor de reis naar Thailand besluit ik het boek over urinetherapie mee te nemen. Ik kocht het een poosje geleden in de esotherische boekhandel Himalaya in de Warmoestraat in Amsterdam. Destijds intrigeerde mij de nogal ongewone titel.

Ruim voor het vertrek ga ik langs bij mijn homeopatische arts, een kleine honderd meter verwijderd van mijn huis. Hij had mij bij het eerste bezoek een paar maanden geleden het advies gegeven een ademhalingscursus te volgen bij The art of living. De naam klonk voor mij als een sekte en hij bevestigde mijn vermoeden maar voegde direct toe dat hij niet blij was met supermarkt Albert Hein maar toch een enkele keer iets nodig had uit die winkel. Inderdaad, die ademhalingstechniek bleek meer dan de moeite waard.
Ik vertel hem dat ik soms hier, soms daar in mijn lichaam pijn voel. Vooral rechts in mijn onderbuik. Leg je hand op die plaats en adem daar naartoe zegt hij. Vrij snel daarna hikt het onder mijn hand en mijn buik ontspant. Ik vraag of hij de urinetherapie kent. Hij knikt, zegt zijn eigen urine in het verleden wel eens te hebben gedronken.

Tijdens de vlucht richting oosten neem ik me voor dagelijks met de ademhaling die ik op de korte cursus heb geleerd de dag te beginnen. Het lezen over de urinetherapie in het vliegtuig lukt niet door gebrek aan concentratie.
Ik verheug me op het weerzien van Dan, op de warmte van de tropen die vanaf de sluis na het verlaten van het vliegtuig als een warme deken altijd over me heen valt.
Het weerzien is verrassend. Dan woont gratis in een huisje van een Dog Rescue Station, een opvangplaats voor in het wild rondlopende honden. Als tegenprestatie beheert hij deze honden die in een soort ren rond het huis lopen. Dat is schrikken. Ik ben altijd bang voor honden gebleven en heb mij een jaar geleden na een beet van een hond in Hua Hin die mij achtervolgde op de fiets laten inenten tegen hondsdolheid. Het is een van de weinige dingen waar ik niet blij mee ben: het vrij rondlopen van honden.
Hoe anders is dat bij Dan. Hij is juist heel blij. Hij houdt zielsveel van dieren. Wilde vroeger dierenarts worden.

Na een diepe nachtrust word ik wakker en zie dat de zon voorzichtig naar binnen schijnt. Ik spring uit bed. Met de benen gekruist in de houding. Zoals op de cursus voorgeschreven wil ik met de gezonde ademhaling beginnen. Ineens volgt een hels lawaai, alsof ik terechtgekomen ben in een hondenhemel. Met de grootste moeite onderdruk ik de snel opkomende woede en bijkomende stress waarvoor die ademhaling juist bedoeld is. Wanhopig kijk ik naar Dan. Hij ziet mijn probleem en na een kort overleg gaan we op zoek naar een rustig gelegen huurwoning.
Dan werkt overdag als masseur in de spa van Hyatt. Ik stap op de fiets en doe ’s morgens boodschappen en verken later op de dag al fietsend de omgeving.
Op een dag ontdek ik een jungle waar de bomen niet dicht op elkaar staan. Niemand is te zien. Ik trek mijn kleren uit, hang die over mijn fiets en voel me geweldig. Alsof ik bevrijd ben van alle beslommeringen in dit leven.

’s Avonds haal ik Dan op van zijn werk en eten we in een restaurant in de buurt. We praten over zijn eraringen van de dag. Hij is moe, nooit echt bezig met mijn leven en vertel niet over mijn naaktloperij.
Wanneer ik op een dag een lekke band krijg en daarvoor in de bocht van de weg bij een reparatieplaats stop zie ik een farang (zoals de Thais een westerse toerist noemen) de reparatie van zijn fiets afrekenen. 20 baht zegt de reparateur. De man ziet mij en roept dat dit te geks is. Veel te weinig! Hij geeft een biljet van 100 baht. Hij blijft zich verbazen en verdwijnt. Dit is niet goed denk ik. De man past zich niet aan. Wat gaat in de reparateur om? De man kijkt naar het bankbiljet, is duidelijk in de war. Voor mij het begin van een reeks ervaringen waarin ik steeds meer afkeer krijg van toeristen, ook al ben ik het ook.

De dag begin ik na het opstaan naakt met yoga oefeningen en de ademhaling van de cursus. Het sluit aan op het warme weer. Regelmatig voel ik nog pijn in de rug. Ook heb ik ’s morgens last van stijfheid in de spieren.
In Melbourne sla ik een balletje om in conditie te blijven op de squashbaan. Na afloop zwijgt de masseur wanneer ik hem vertel over onverwachte pijnen overal in mijn lichaam. Verrassend hoor ik ineens zijn stem: everything is connected with everything. Daarmee mag ik het doen.
Over deze masseur vertel ik aan Dennis. Hij knikt en geeft mij naam en adres van iemand die Alexander therapie geeft. In de schoner dam schone ruimte van een studio geef ik me aan Duncin over. Ook hij luistert eerst zonder te reageren. Na verloop van tijd zegt hij kalm: you are too much a human doing; try to be a human being.
Dit is een belangrijk moment. Duncin wijst me op de chronische stress die in mijn lichaam zit, misschien al vanaf mijn jeugd. Altijd opletten dat Sam niets overkomt en ook letten op mijzelf, anders kan ik er niet voor mijn broer zijn. Hoe krijg ik die chronische stress het lichaam uit? Ik denk aan het boek over de urine therapie. Het wordt tijd dat te lezen. Doe ik later in Thailand.

In het voorwoord lees ik over het zelfgenezend vermogen van de mens. Dat urinetherapie behoort tot het gebied van de natuurgeneeskunde waarbij de gehele mens centraal staat. Het sluit aan op wat de masseur in Australia zei. De laatste keer dat ik werd geconfronteerd met een medisch advies was tijdens een bezoek aan de GG en GD in Amsterdam. Ik was gewend prikken te halen voor de tropen en vroeg ik of tegen buiktyfus echt nodig was. Nee kreeg ik te horen. Het is een advies.
Hoe anders is dat in het ziekenhuis waar ik niet veel later een gezondheidscheck laat doen. Daar wil de arts mij dolgraag injecteren en drong aan. Bijna bezweek ik maar kon mezelf in de hand houden. Buiten was ik blij en opgelucht met mijn besluit.
Op die testdag deed zich een verontrustend verschijnsel voor. Na een tijdje trappen op een hometrainer kwam de arts met een papier waarop mijn hartslag te zien was. Volgens de man in witte jas was iets niet helemaal goed. Ik schrok. Hij stuurde me door naar de hartafdeling waar een hartspecialist sprak over mogelijk ingrijpen. Hij liet het woord dotteren vallen en ik dacht direct: dit gaat veel te vlug. Het lijkt op willen verdienen aan mij.

Terug in Amsterdam stap ik naar een hart kliniek aan het Ijsbaanpad om opnieuw een traptest te doen op een hometrainer, als second opinion. Wie schetst mijn verbazing dat er met mijn hart niets aan de hand is! Opgelucht haal ik adem. Voor de zekerheid laat de specialist een echo maken. Op een scherm zie ik het kloppen van mijn hart. U heeft een lekkende hartklep zegt de vrouw achter het toetsenbord. Ziet u wel? Ik zie van alles bewegen maar kan het niet plaatsen. Komt u voor de zekerheid over een jaar terug is het advies.
Twee achtereenvolgende jaren doe ik dat en de situatie blijft ongewijzigd. Misschien bent u ermee geboren. De kliniek bezoek ik niet meer.
Tijdens het lezen van het boek over urine therapie ben ik overtuigd te ver van mijn lichaam af te staan.
Wanneer ik met het drinken van ochtend urine begin kost het me moeite te accepteren dat resultaten niet direct te merken zijn. Het klopt inderdaad zoals beschreven dat mijn urine steeds zuiverder begint te kleuren. Wat mij vooral bezighoudt is nu het ontzuren van het bloed op gang komt. Zoiets gebeurt ook bij een goede en diepe ademhaling zoals ik heb geleerd. Bij jezelf blijven jongen, accepteer jezelf zeg ik voortdurend hardop tegen mezelf. Het dagelijks drinken sluit naadloos aan op de cursus van the Art of Living!

Bedrog

In Nederland ben ik veel alleen. Fiets elke dag zowel in als buiten de stad. Kijk naar films in Rialto. Maak afspraken met overgebleven oude vrienden zoals Annet en Conny. Neef Luc is de enige van de familie die ik zie en met wie ik via de mail contact heb. Geeft informatie als dat nodig is. Zo lees ik op een dag dat Bep, de vrouw van Sam is gestorven. Na een jaar bel ik, wil hem na lange tijd opzoeken.
verhaal

BUNDELS