Himalaya

Dertiende Hoofdstuk

vanaf 2011 – 67 jaar

In de herfst tijdens het inpakken voor de reis naar Thailand besluit ik het boek over urinetherapie mee te nemen. Ik kocht het een poosje geleden in de esotherische boekhandel Himalaya in de Warmoestraat in Amsterdam. Destijds intrigeerde mij de nogal ongewone titel.

Ruim voor het vertrek ga ik langs bij mijn homeopatische arts, een kleine honderd meter verwijderd van mijn huis. Hij had mij bij het eerste bezoek een paar maanden geleden het advies gegeven een ademhalingscursus te volgen bij The art of living. De naam klonk voor mij in de oren als een sekte en hij bevestigde mijn vermoeden maar voegde daar direct aan toe dat hij niet blij was met supermarkt Albert Hein maar toch een enkele keer iets nodig had uit die winkel. Inderdaad, die ademhalingstechniek bleek meer dan de moeite waard.
Ik vertel deze arts dat ik soms ergens in mijn lichaam pijn voel. Specifiek rechts in de onderbuik. Leg je hand op die plaats en adem daar naartoe zegt hij. Vrij snel daarna hikt het onder mijn hand en mijn buik ontspant. Ik vraag of hij de urinetherapie kent. Hij knikt, zegt zijn eigen urine in het verleden wel eens te hebben gedronken.

Tijdens de vlucht richting Thailand neem ik me voor met de ademhaling die ik geleerd heb de dag te beginnen. Het lezen over de urinetherapie lukt niet door gebrek aan concentratie.
Ik verheug me op het weerzien met Dan, op de warmte van de tropen die vanaf de sluis na het verlaten van het vliegtuig als een warme deken altijd over me heen valt.
Het weerzien is verrassend. Dan woont gratis in een huisje van een Dog Rescue Station, een opvangplaats voor loslopende honden. Inplaats van huur te betalen beheert hij deze plek met een soort kippenren rond het huis waar veel honden rondlopen. Dat is schrikken. Ik ben nog steeds bang voor honden en heb mij een jaar geleden na een beet van een hond in Hua Hin die mij achtervolgde op de fiets laten inenten tegen hondsdolheid. Het is een van de weinige dingen waar ik niet blij mee ben in dit land: het vrij rondlopen van honden.
Dan is dol op dieren en wilde vroeger dierenarts worden.

Na een diepe nachtrust word ik wakker en zie dat de zon voorzichtig naar binnen schijnt. Ik spring uit bed. Ga zitten met de benen gekruist zoals op de cursus voorgeschreven en haal diep adem. Op dat moment volgt een hels lawaai, alsof ik terechtgekomen ben in een hondenwereld. Met de grootste moeite onderdruk ik de snel opkomende woede. Terwijl die ademhaling juist helpt tegen stress.
Dan ziet mijn probleem en na kort overleg gaan we op zoek naar een rustig gelegen huurwoning. Hij werkt momenteel overdag als masseur in de spa van Chivasom. Ik stap op de fiets en doe ’s morgens boodschappen en verken later op de dag al fietsend de omgeving.
Op een dag ontdek ik een jungle waar de bomen niet dicht op elkaar staan. Niemand komt niet constateer ik. Mijn kleren gaan uit, over mijn fiets en het lijkt of ik bevrijd ben van alle beslommeringen in dit leven.

’s Avonds haal ik Dan op van zijn werk en eten we in een restaurant in de buurt. We praten over zijn ervaringen van de dag. Hij is moe, nooit echt bezig met mijn leven en ik vertel hem niet over mijn naaktloperij.
Wanneer ik op een dag een lekke band krijg en daarvoor in de bocht van de weg bij een reparatieplaats stop zie ik een farang (zoals de Thais een westerse toerist noemen) de reparatie van zijn fiets afrekenen. 20 baht zegt de reparateur. De man ziet mij en roept dat dit te gek is. Veel te weinig! Hij geeft een biljet van 100 baht. Hij blijft zich verbaal verbazen en verdwijnt. Dit is niet goed denk ik. De man past zich niet aan. Wat gaat nu in de reparateur om die stomverbaasd naar het bankbiljet kijkt, duidelijk in de war. Voor mij is het begin van een reeks ervaringen waarin ik steeds meer niet blij ben met toeristen, ook al ben ik het zelf ook.

Vanaf nu in een nieuw huis begin ik de dag naakt met yoga oefeningen en de ademhaling van de cursus. Het sluit mooi aan op het warme weer. Dat geldt ook wanneer ik weer in de zomerse warmte van Melbourne ben. Regelmatig voel ik nog pijn in de rug. Ook heb ik ’s morgens last van stijfheid in de spieren.
In een sportcentrum sla ik een balletje op de squashbaan om in conditie te blijven. Na afloop zwijgt de masseur wanneer ik hem vertel over onverwachte pijnen in mijn lichaam. Verrassend hoor ik ineens zijn stem: everything is connected with everything. Daarmee mag ik het doen.
Over deze holistische masseur vertel ik aan Dennis. Hij knikt en geeft mij naam en adres van iemand die Alexander therapie geeft. In de schoner dam schone ruimte van een studio geef ik me aan Duncin over. Ook hij luistert eerst zonder te reageren. Na verloop van tijd zegt hij kalm: you are too much a human doing; try to be a human being.
Dit is een belangrijk moment. Duncin wijst me op de chronische stress die in mijn lichaam zit, misschien wel vanaf mijn jeugd. Altijd opletten dat Sam niets overkomt en ook letten op mijzelf, anders kan ik er niet voor mijn broer zijn. Mijn homosexuele prikkels verborgen houden.
Hoe krijg ik die chronische stress het lichaam uit? Het wordt tijd dat boek over de urinetherapie eindelijk te lezen. Later in Thailand.

In het voorwoord wordt gesproken over het zelf genezend vermogen van de mens. Urinetherapie behoort tot het gebied van de natuurgeneeskunde waarbij de gehele mens centraal staat. Het sluit aan op wat de masseur in Melbourne zei. De laatste keer dat ik werd geconfronteerd met een medisch advies was tijdens een bezoek aan de GG en GD in Amsterdam. Ik was gewend prikken te halen voor de tropen en vroeg ik of dat tegen buiktyfus echt nodig was. Nee kreeg ik te horen. Het is een advies.
Hoe anders is dat in het ziekenhuis waar ik eerder een gezondheidscheck liet doen. Daar wilde de arts mij dolgraag injecteren en drong aan. Bijna bezweek ik maar kon mezelf in de hand houden. Buiten was ik blij en opgelucht met mijn besluit.

Tijdens het lezen van het boek over urine therapie ben ik overtuigd te ver van mijn lichaam af te staan. Ik herinner me artikelen over gezondheid waarbij altijd het advies is dicht bij jezelf te blijven.
Wanneer ik met het drinken van ochtend urine begin kost het me moeite te accepteren dat de resultaten niet direct te merken zijn. Het klopt inderdaad zoals beschreven dat mijn urine steeds zuiverder begint te kleuren. Wat mij vooral bezighoudt is dat het ontzuren van het bloed nu op gang komt. Zoiets gebeurt ook bij een goede en diepe ademhaling zoals ik heb geleerd. Bij jezelf blijven jongen, accepteer jezelf zeg ik voortdurend hardop tegen mezelf. Het dagelijks drinken sluit eigenlijk naadloos aan op de cursus van the Art of Living!

In Nederland tegen het eind van een serie acteerlessen krijg ik een telefoontje van Gie, een vriendin van Dan. Ze maakt zich grote zorgen. Dan was een aantal dagen ziek en plotseling zo heftig dat hij naar een ziekenhuis in Nakhon Ratchasima, in het binnenland dicht bij zijn ouderlijk huis is overgebracht. Ik schrik en neemhet eerste het beste vliegtuig.
Op goed geluk kies ik tijdens de vlucht een ziekenhuis van een kaart in een reisgids. Binnen het gebouw is het overvol, het lijkt of er zojuist een ramp heeft plaatsgevonden. Het geluk is met mij. Dan ligt op een zaal aan het infuus en is omringd door zijn hele familie. Hij is opgegeven en iedereen wacht op zijn dood. Ik schrik opnieuw maar nu heel, heel hevig.
Zijn gezicht is gruwelijk om naar te kijken. Hij lijkt op een oorlogsslachtoffer op een foto. Alles is rood en opgeblazen. Zijn ogen zijn nauwelijks meer te zien. Met mijn hoofd vlak bij hem begint mijn hart sneller te kloppen. Hij zegt met heel zachte stem Joop, I die.