Ruften

koninklijk geluid

ER WAS EENS een koning die altijd vrolijk en fluitend door het leven wandelde. Op een dag kreeg hij plotseling last van een vervelend verschijnsel: hij moest meer scheten laten en wat heel vervelend was voor zijn omgeving: hij kon ze niet inhouden.

In het verleden lukte dat altijd. Als hij iets voelde aankomen hield hij dat in met spierkracht tot het moment dat niemand in de buurt was. Maar ineens lukte dat niet meer ondanks zijn gemobiliseerde inspannngen. Erover spreken deed hij met niemand want zoiets paste niet in de kringen waarin hij leefde.

Alleen, opgesloten in een van de kamers van zijn paleis begon de koning met experimenteren hoe de geluiden die uit zijn achterste kwamen onhoorbaar gemaakt konden worden.
Eerst propte hij veel papier in zijn onderbroek. Toen dat niet hielp liep hij met kleine pasjes en de billen flink tegen elkaar geperst rond. Maar ook dat had geen resultaat afgezien dat het er ook vreemd uitzag en hij niet meer vrolijk kon fluiten. Het gat en het gebied eromheen afplakken met tape leverde ook geen reet op. Kortom, wat hij ook probeerde, niets hielp.

Dus dan maar mijn gedrag aanpassen, dacht de hoogheid. Zodra iemand in de buurt kwam zorgde hij dat de ontmoeting kort duurde. Vervolgens zocht de koning zo snel mogelijk een ruimte op om het nodige gas vrij en ongestoord te laten ontsnappen.

Natuurlijk viel het op dat de koning niet meer vrolijk was. Nou ja, hij was het wel maar nogal verkrampt. Het bekende fluitgeluid was nauwelijks meer te horen. Dat viel het volk niet op maar wel de hele koninklijke familie, de hovelingen en lakeien in zijn omgeving. Achter zijn rug werd van alles gefluisterd en gefantaseerd.
Toen de koning dat in de gaten kreeg voelde hij zich nog vervelender. En dat zorgde dan weer voor meer en luidere gasexplosies.

Uit wanhoop zocht hij naar een kurk die precies in zijn koninklijke hol paste. Maar toen hij een keer zijn best deed om vrolijk te zijn en net iets te hard zijn favoriete liedje floot schoot de kurk er spontaan uit en iedereen in het paleis dacht dat ergens champagne werd geschonken.
De koning was niet te stoppen in het zoeken naar een oplossing en snoerde met een touw zijn billen zo dicht tegen elkaar dat door het strakke aantrekken hij nogal hard moest boeren. Dat werkte wel bevrijdend uit zijn rijke koninklijke lichaam. Ook al was het helaas maar heel kort.

Op een dag leverde een nieuw experiment eindelijk resultaat op. Hij had natgemaakte papieren ballen tussen zijn kleurrijke billen gestopt en wikkelde rond zijn heupen een aantal koninklijke kledingstukken om die ballen op hun plaats te houden. Hiermee zwakte hij het geluid telkens voldoende af. Het bleek een gouden vondst. Ineens kon hij weer als vanouds lachen en vrolijk fluiten.

Maar dat dagelijks opnieuw aanbrengen was een hoop gedoe en om hem heen begon men te fluisteren over opvallende veranderingen aan zijn lichaam. Hoe kon de koning in korte tijd zulke brede heupen hebben gekregen? Kreeg de koning een omvangrijke koninklijke kont door het misschien teveel te copuleren? Of zou de hoogheid elke nacht stiekem in de gouden keuken een taart verorberen? En meer van dat soort onbenullige vragen.

Intussen werden de sterke winden en knallen vanuit het koninklijk toilet in het hele paleis gehoord. De koning kreeg schoon genoeg van het ongemak en het gefluister om hem heen en besloot het probleem aan zijn gemalin voor te leggen. Zij stelde voor een bericht het volgende bericht naar buiten te brengen: de koning lijdt aan een geheimzinnige ziekte waardoor hij vaak naar het toilet moet. Een verzonnen bericht om bestwil.
Ook gaf ze hem een rubberen plug aan een koord. Zo kon hij van tijd tot tijd enige gassen laten ontsnappen als de situatie zich daarvoor leende. Mocht iemand net op bezoek zijn in het paleis, praat dan harder, zing of zet muziek op was de suggestie van zijn gemalin. Dat zou afleiden van het geluid van ontsnappend gas.
Een tijdje ging dit goed. Maar toen deed zich een ander probleem voor: buiten het paleis, in het hele land bevonden zich voor de koning te weinig toiletten! De koning werd met de dag wanhopiger.

Op een dag bracht een bode een uitnodiging voor een groot gala diner. Een feest voor uitsluitend koninklijke gasten. De koning werd bleek. Dat kon hij onmogelijk afzeggen. Er moest nu absoluut zo snel mogelijk een definitieve oplossing gevonden worden.
De beste geneesheren die in het land te vinden waren nodigde hij uit. Deze heren staken de koppen bij elkaar en kwamen eenduidig tot de conclusie dat het uitbraken van veel flatulentie aan het eten moest liggen. De koning at iets waar hij niet tegen kon.

Na een diepgaand onderzoek kreeg hij een tijdelijk dieet voorgeschreven. Vooral fruit werd hem daarbij ontraden. Toen de koning zich met zuchten aan dit advies hield kwam er totaal geen gas meer uit zijn verheven lichaam.
De koning was natuurlijk dolblij. Hij kreeg zijn goede humeur terug en kon dagelijks weer vrolijk fluiten als een vogel.

Toen de tijd naderde voor het grote gala diner lag de vervelende gasperiode ver achter hem. Hij genoot net als iedereen van de vele heerlijke gangen. Tijdens de laatste met veel fruit vertelde zijn buurman – een vorst uit een ver gelegen koninkrijk – het verhaal over een gevaarlijke moordactie van een van zijn onderdanen. Een vernuftige constructie bood bescherming en het was die minkukel niet gelukt hem van het leven te beroven.

Aan het eind van het verhaal voelde de koning plotseling iets in zijn buik en hoorde een zacht gerommel. Hij schrok en kneep direct zijn billen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Toch niet weer.…? Maar ja, het gebeurde… weer. Als een uitbarsting van een vulkaan kwam een ongelooflijk harde knal uit zijn door vele onderdanen begeerde achterste. Iedereen schrok hevig en keek wat schuw en schuldig in zijn richting.
In de akelige stilte die volgde kwam uit zijn opengevallen mond een lange luide boer. Kennelijk moest al dat opgespaarde gas er nu eindelijk eens uit.
Een van de aanwezigen kon de lach niet inhouden. Daarop barstte er een oorverdovend gelach los. De koning schaamde zich heel diep maar kon niet anders doen dan zich overgeven en schaterde mee.

Het was duidelijk dat hij vanaf nu in koninklijke kringen gewoon zijn scheten de vrije loop kon laten. Iedereen maakte hij daarmee vrolijk. Maar, de koning moest natuurlijk ook denken aan zijn onderdanen en een manier vinden om buiten het paleis met weinig toiletten ook ontspannen te kunnen wandelen.
Ineens kreeg hij een idee toen hij dacht aan het verhaal van de vorst over een vernuftige constructie tijdens het gala diner. Bescherming, dat had hij buiten nodig!

Hij beval een glazen kooi voor hem te maken. Bij elk optreden in het openbaar zou deze geluiddichte kooi hem beschermen.
Aan het volk werd meegedeeld dat dit een veiligheidsmaatregel was gezien de kans voor toenemende dreigingen van zomaar ergens.
De koning was blij met deze oplossing. Nu was het lachen binnen buiten vrij bewegen. Hij hoorde zichzelf weer fluiten als een vogel. En, zelfs harder dan ooit tevoren!