Ruften

sprookje

ER WAS EENS een koning.
Heel lang geleden wandelde hij vrolijk fluitend door het leven. Op een dag kreeg hij plotseling last van een vervelend verschijnsel: hij moest voortdurend scheten laten. En nogal vervelend: hij kon ze niet inhouden.

In het verleden lukte dat altijd. Als hij iets voelde aankomen hield hij met al zijn spierkracht het geluid binnen tot het moment dat niemand in de buurt was. Maar nu, ondanks zijn grote inspanningen wisten de geluiden in alle toonaarden toch te ontsnappen. Met niemand sprak hij hierover, bang dat hij uitgelachen zou worden. In vrolijk fluiten had hij helemaal geen zin meer.

Alleen, opgesloten in een van de kamers van zijn paleis begon de koning met experimenteren. Was al het geluid uit zijn achterste onhoorbaar te maken?
Eerst propte hij veel papier in zijn onderbroek. Toen dat niet hielp liep hij met kleine pasjes en perste de billen constant tegen elkaar. Maar ook dat had geen resultaat afgezien dat zijn koninklijk schrijden er ook ineens vreemd uitzag.
Het gat en het gebied eromheen afplakken met tape leverde ook geen reet op. Kortom, wat hij ook probeerde, niets hielp.

Dus dan maar mijn gedrag aanpassen, dacht de koninklijke hoogheid. Zodra iemand in de buurt kwam zorgde hij dat de ontmoeting kort duurde. Vervolgens zocht de koning zo snel mogelijk een ruimte op om het nodige gas vrij en ongestoord te laten ontsnappen.

Natuurlijk viel het de hofhouding op dat de koning niet meer vrolijk was. Nou ja, hij leek het wel maar oogde verkrampt. Het bekende fluitgeluid was nauwelijks meer te horen. Dat viel zijn onderdanen niet op maar de hele koninklijke familie, de hovelingen en lakeien begonnen zich zorgen te maken. Achter zijn rug werd van alles gefluisterd en gefantaseerd. Toen de koning dat in de gaten kreeg begon hij zich nog vervelender. te voelen. En dat zorgde vervolgens weer voor meer en luidere gasexplosies.

Uit wanhoop zocht hij naar een kurk die precies in zijn vorstelijke hol paste. Maar toen hij een keer weer eens zijn best deed om vrolijk te zijn en net iets te hard zijn favoriete liedje floot schoot de kurk er spontaan uit en iedereen in het paleis dacht dat ergens champagne werd geschonken.
De koning kreeg met de dag meer stress en was niet te stoppen in het zoeken naar een oplossing. Met een touw trok hij zijn billen wanhopig zo dicht tegen elkaar dat ineens harde boeren uit zijn vorstelijke mond kwamen. Dat werkte tijdelijk bevrijdend maar was duidelijk geen blijvende oplossing.

Op een dag leek een nieuw experiment eindelijk echt resultaat op te leveren. Hij propte natgemaakte papieren ballen tussen zijn kleurrijke billen en wikkelde rond zijn heupen een aantal majestueuze kledingstukken om die ballen op hun plaats te houden. Hiermee dempte hij het geluid behoorlijk af. Het bleek een gouden vondst. Ineens kon hij weer als vanouds ontspannen lachen en vrolijk fluiten.

Maar dat dagelijks opnieuw aanbrengen was een hoop gedoe en om hem heen begon men met fluisteren: hoe kon de koning in korte tijd zulke brede heupen hebben gekregen? Kreeg de vorst deze omvangrijke kont door het misschien teveel ……copuleren? Of zou de hoogheid elke nacht stiekem in de gouden keuken een aantal slagroomtaarten verorberen? En meer van dat soort onbenullige vragen.

Intussen werden de sterke winden en knallen vanuit het koninklijk toilet in het hele paleis gehoord. De koning kreeg op een dag er schoon genoeg van, kon het gefluister om hem heen niet meer aanhoren en besloot het probleem aan zijn gemalin voor te leggen. Zij stelde voor een bericht naar buiten te brengen: de koning lijdt aan een geheimzinnige ziekte waardoor hij vaak naar het toilet moet. Een verzonnen bericht om bestwil.
Ook gaf ze hem een rubberen plug aan een koord. Zo kon hij van tijd tot tijd gassen laten ontsnappen als de situatie zich daarvoor leende. Mocht iemand toevallig net op bezoek zijn in het paleis, praat dan harder, zing of zet muziek op was haar suggestie. Afleiding van het ontsnappend gas.
Een tijd ging dit goed. Maar toen deed zich een ander probleem voor: wanneer de koning buiten het paleis trad bevonden zich daar veel te weinig toiletten! De koning was de wanhoop nabij en durfde zich niet meer in het openbaar te laten zien.

Op zekere dag bracht een bode een uitnodiging voor een groot gala diner voor uitsluitend koninklijke gasten. De koning werd bleek. Dat kon hij onmogelijk afzeggen. Er moest nu absoluut zo snel mogelijk een definitieve oplossing gevonden worden.
De beste geneesheren die in het land te vinden waren nodigde hij uit. Deze heren staken de koppen bij elkaar en kwamen eenduidig tot de conclusie dat het uitbraken van veel flatulentie aan het eten lag. De koning at iets waar hij niet tegen kon.

Na een diepgaand onderzoek kreeg hij een dieet voorgeschreven waarbij fruit werd ontraden. Toen de koning zich met veel zuchten aan dit advies hield kwam er inderdaad totaal geen gas meer uit zijn onzichtbare gleuf.
Natuurlijk was de koning dolblij. Hij kreeg zijn goede humeur terug en kon dagelijks weer vrolijk fluiten als een vogel.

Toen de tijd naderde voor het grote galadiner lag de vervelende gasperiode ver achter hem. Hij genoot net als iedereen van de vele met zorg bereidde gangen. Tijdens de laatste met veel fruit vergat de koning zijn dieet omdat hij aandachtig luisterde naar zijn buurman, een vorst uit een ver gelegen koninkrijk. Na een moordaanslag op hem door een van zijn ontspoorde onderdanen had hij een vernuftige constructie laten maken die hem bescherming bood bij het verschijnen in het openbaar.

Aan het eind van dit verhaal voelde de koning plotseling iets in zijn buik en hoorde hij een zacht gerommel. Hij schrok en kneep direct zijn billen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Toch niet weer.…? Maar ja, het was te laat……
Als een uitbarsting van een vulkaan kwam een ongelooflijk harde knal uit zijn door vele onderdanen begeerde achterste. De ontsteltenis was groot en iedereen keek opvallend zo onopvallend mogelijk in zijn richting.
In de akelige stilte die volgde kwam uit zijn opengevallen mond een onverwachte lange en luide boer. Kennelijk wilde al het opgespaarde gas van de laatste tijd ontsnappen.
Een van de hovelingen kon zijn lach niet inhouden. Daarop barstte snel een oorverdovend gelach los. De koning schaamde zich heel diep maar kon niet anders doen dan zich overgeven en schaterde uit volle borst mee.

Het was duidelijk dat hij vanaf nu in koninklijke kringen gewoon zijn scheten de vrije loop kon laten. Hij maakte zijn omgeving altijd vrolijk! Maar, de koning dacht aan zijn onderdanen en vond dat hij een manier moest vinden om buiten het paleis ook ontspannen te kunnen zijn.
Ineens kreeg hij een idee toen hij dacht aan het verhaal van de vorst aan de gala tafel over een vernuftige constructie. Bescherming. Dat had hij buiten nodig!

Hij beval daarop een kooi van glas voor hem te maken. Bij elk optreden in het openbaar zou deze geluiddichte en kogelvrije omheining hem beschermen!
Aan het volk werd meegedeeld dat een veiligheidsmaatregel nodig was gezien de kans op toenemende dreigingen van heinde en ver.
Blij met deze oplossing kon de koning zich zowel binnen als buiten vrij bewegen. Hij hoorde zichzelf zelfs duidelijker fluiten als een vogel, harder dan ooit.