Ruften

koninklijk geluid

ER WAS EENS een koning.
Lang geleden wandelde hij vrolijk fluitend door het leven. Op een dag kreeg hij plotseling last van een vervelend verschijnsel: hij moest voortdurend scheten laten. En, heel vervelend voor zijn omgeving: hij kon ze niet inhouden.

In het verleden lukte dat altijd. Als hij iets voelde aankomen hield hij met al zijn spierkracht het geluid binnen tot het moment dat niemand in de buurt was. Maar ondanks zijn grote inspanningen wisten de geluiden in alle toonaarden te ontsnappen. Met niemand sprak hij hierover, bang dat hij uitgelachen zou worden. In vrolijk fluiten had hij helemaal geen zin meer.

Alleen, opgesloten in een van de kamers van zijn paleis begon de koning met experimenteren. Hoe kon hij alles uit zijn achterste onhoorbaar maken? Dat moest toch mogelijk zijn?
Eerst propte hij veel papier in zijn onderbroek. Toen dat niet hielp liep hij met kleine pasjes en perste de billen flink tegen elkaar. Maar ook dat had geen resultaat afgezien dat zijn koninklijk lopen er ook vreemd uitzag.
Het gat en het gebied eromheen afplakken met tape leverde ook geen reet op. Kortom, wat hij ook probeerde, niets hielp.

Dus dan maar mijn gedrag aanpassen, dacht de hoogheid. Zodra iemand in de buurt kwam zorgde hij dat de ontmoeting kort duurde. Vervolgens zocht de koning zo snel mogelijk een ruimte op om het nodige gas vrij en ongestoord te laten ontsnappen.

Natuurlijk viel het op dat de koning niet meer vrolijk was. Nou ja, hij was het wel maar nogal verkrampt. Het bekende fluitgeluid was nauwelijks meer te horen. Dat viel het volk niet op maar wel de hele koninklijke familie, de hovelingen en lakeien in zijn omgeving. Achter zijn rug werd van alles gefluisterd en gefantaseerd.
Toen de koning dat in de gaten kreeg voelde hij zich nog vervelender. En dat zorgde dan weer voor meer en luidere gasexplosies.

Uit wanhoop zocht hij naar een kurk die precies in zijn vorstelijke hol paste. Maar toen hij een keer weer eens zijn best deed om vrolijk te zijn en net iets te hard zijn favoriete liedje floot schoot de kurk er spontaan uit en iedereen in het paleis dacht dat ergens champagne werd geschonken.
De koning werd met de dag wanhopiger en was niet te stoppen in het zoeken naar een oplossing. Met een touw trok hij zijn billen zo dicht tegen elkaar dat hij ineens hard ging boeren. Dat werkte tijdelijk bevrijdend maar was geen blijvende oplossing.

Op een dag leverde een nieuw experiment eindelijk echt resultaat op. Hij had natgemaakte papieren ballen tussen zijn kleurrijke billen gepropt en wikkelde rond zijn heupen een aantal koninklijke kledingstukken om die ballen van papier manche op hun plaats te houden. Hiermee zwakte hij het geluid voldoende af. Het bleek een gouden vondst. Ineens kon hij weer als vanouds ontspannen lachen en vrolijk fluiten.

Maar dat dagelijks opnieuw aanbrengen was wel een hoop gedoe en om hem heen begon men te fluisteren: hoe kon de koning in korte tijd zulke brede heupen hebben gekregen? Kreeg de koning een omvangrijke koninklijke kont door het misschien teveel copuleren? Of zou de hoogheid elke nacht stiekem in de gouden keuken een taart verorberen? En meer van dat soort onbenullige vragen.

Intussen werden de sterke winden en knallen vanuit het koninklijk toilet in het hele paleis gehoord. De koning kreeg ineens schoon genoeg van het gedoe en het gefluister om hem heen en besloot het probleem aan zijn gemalin voor te leggen. Zij stelde voor een bericht naar buiten te brengen: de koning lijdt aan een geheimzinnige ziekte waardoor hij vaak naar het toilet moet. Volgens haar een verzonnen bericht om bestwil.
Ook gaf ze hem een rubberen plug aan een koord. Zo kon hij van tijd tot tijd gassen laten ontsnappen als de situatie zich daarvoor leende. Mocht iemand toevallig net op bezoek zijn in het paleis, praat dan harder, zing of zet muziek op was haar suggestie. Afleiding van het ontsnappend gas.
Een tijd ging dit goed. Maar toen deed zich een ander probleem voor: wanneer de koning buiten het paleis ging bevonden zich daar veel te weinig toiletten! De koning was de wanhoop nabij en durfde zich niet meer in het openbaar te laten zien.

Op zekere dag bracht een bode een uitnodiging voor een groot gala diner voor uitsluitend koninklijke gasten. De koning werd bleek. Dat kon hij onmogelijk afzeggen. Er moest nu absoluut zo snel mogelijk een definitieve oplossing gevonden worden.
De beste geneesheren die in het land te vinden waren nodigde hij uit. Deze heren staken de koppen bij elkaar en kwamen eenduidig tot de conclusie dat het uitbraken van veel flatulentie aan het eten lag. De koning at iets waar hij niet tegen kon.

Na een diepgaand onderzoek kreeg hij een dieet voorgeschreven. Vooral fruit werd hem ontraden. Toen de koning zich met veel zuchten aan dit advies hield kwam er totaal geen gas meer uit zijn onzichtbare gleuf.
Natuurlijk was de koning dolblij. Hij kreeg zijn goede humeur terug en kon dagelijks weer vrolijk fluiten als een vogel.

Toen de tijd naderde voor het grote gala diner lag de vervelende gasperiode ver achter hem. Hij genoot net als iedereen van de vele met zorg bereidde gangen. Tijdens de laatste met veel fruit vertelde zijn buurman – een vorst uit een ver gelegen koninkrijk – het verhaal over een moordaanslag op hem door een van zijn onderdanen waarna hij een vernuftige constructie had laten maken die hem bescherming bood.

Aan het eind van het verhaal voelde de koning plotseling iets in zijn buik en hoorde een zacht gerommel. Hij schrok en kneep direct zijn billen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Toch niet weer.…? Maar ja, het gebeurde… weer. Als een uitbarsting van een vulkaan kwam een ongelooflijk harde knal uit zijn door vele onderdanen begeerde achterste. Iedereen schrok hevig en keek schuw en schuldig in zijn richting.
In de akelige stilte die volgde kwam uit zijn opengevallen mond een lange luide boer. Kennelijk wilde het lange tijd opgespaarde gas eruit.
Een van de hovelingen kon zijn lach niet inhouden. Daarop barstte een oorverdovend gelach los. De koning schaamde zich heel diep maar kon niet anders doen dan zich overgeven en schaterde uit volle borst mee.

Het was duidelijk dat hij vanaf nu in koninklijke kringen gewoon zijn scheten de vrije loop kon laten. Iedereen maakte hij daarmee zelfs vrolijk! Maar, de koning moest natuurlijk ook denken aan zijn onderdanen en een manier vinden om buiten het paleis met te weinig toiletten ook ontspannen te kunnen wandelen.
Ineens kreeg hij een idee toen hij dacht aan het verhaal van de vorst aan de gala tafel over een vernuftige constructie. Bescherming. Dat had hij buiten nodig!

Hij beval daarop een glazen kooi voor hem te maken. Bij elk optreden in het openbaar zou deze geluiddichte prive omheining hem beschermen!
Aan het volk werd meegedeeld dat een veiligheidsmaatregel nodig was gezien de kans op toenemende dreigingen van heinde en ver.
Blij met deze oplossing kon de koning zich zowel binnen als buiten vrij bewegen. Hij hoorde zichzelf fluiten als een vogel, harder dan ooit.