Bedrog

uit: autobiografie Zwerfziel
14e verhaal
overrompeling
2017

In Nederland ben ik veel alleen. Fiets veel. Soms een afspraak met een oude vriend zoals Annet en Conny. Neef Luc is de enige van de familie die ik zie en met wie ik via de mail contact heb. Hij geeft mij informatie als dat nodig is.
Zo lees ik op een dag dat de vrouw van broer Sam is gestorven. Naar een jaar bel ik hem. Ik wil na lange tijd mijn broer opzoeken.

Hij woont in een flat, in een complex voor visueel gehandicapten in Wolfheze. Het weerzien is als vanouds. Alsof teruggezet in het eind van mijn tienertijd toen ons contact ijzersterk was.
Hij laat oude fragmenten horen die we opnamen. Ik lees hem voor wat ik heb geschreven over gruwelijkheden bij ons thuis. Is dat echt gebeurd Joop vraag hij. Ja, dat heb je gemist. We praten over de cultuur thuis waar gevoelens onderdrukt werden.
Onze handen vinden elkaar op weg naar het restaurant voor een lunch. Daarbij voel ik weer niets. Het blijft professioneel zoals vroeger. Toch is ook hij blij merk ik. Hij draagt de baard die ik mij herinner van ons gesprek in Roermond. Zijn buik is flink. Wanneer ik daar een opmerking over maak zegt hij we gaan toch niet de hele tijd over mijn buik praten.

Vanuit Amsterdam oost waar ik me een buitenlander voel besluit ik te verhuizen naar een flat die goedkoper en meer praktisch is. Opnieuw, voor de derde keer in mijn leven in Zuidoost. Op de fiets zijn alle afstanden af te leggen.
Maar wanneer ik zowel bij een bepaalde windrichting vliegtuigen op mij af zie komen hoor dat ze voordat ze recht boven mij hoofd overvliegen begin ik te twijfelen. Op een avond wanneer ineens twee grote spots de flat in schijnen weet ik het zeker. Het doet mij denken aan de ramp met het vliegtuig in de Bijlmer die ik van dichtbij heb meegemaakt. Een onvoorstelbare vuurzee.

Zo snel mogelijk keer ik terug naar Thailand. En ik heb het geluk nog net het land in te komen want daarna komen er restricties in verband met de wereldwijde paniek rond een of ander gevaarlijk virus.
Op het platteland in het binnenland heb nergens last van en voel me vrij. Vrij snel na mijn aankomst wordt het internationale reizen moeilijk gemaakt.
Ik neem het besluit in dit jaar, 2020 niet naar de Hollandse zomer te gaan. Heb geen zin in de poppenkast die overal wordt opgevoerd. Aan mijn lijf geen polonaise, een kreet komt naar boven die ik mij herinner. Een staaf in de neus? Testen? Nee.

Dagelijks volg ik het nieuws en merk vrij snel dat de verhalen rond een gevaarlijk virus nogal stinken. Rustig wacht ik af wat gaat gebeuren.
In deze tijd rijden Dan en ik in de auto naar de supermarkt en direct weer naar huis. We worden geacht iets voor onze mond te doen en bij de ingang staat een medewerker met een soort pistool waarmee een gerichte laserstraal richting hoofd de temperatuur opmeet.
Ik schuif de mondkap altijd half over mijn neus waardoor ik gewoon door mijn mond kan blijven ademhalen. Voor een benauwd en verstikkend gevoel kijk ik wel uit.

In deze periode komt het idee op te gaan schrijven. In de eerste plaats over wat voor idioterie zich op dit moment aan het afspelen is op basis van wat ik lees, zie en hoor. En om daar niet voortdurend mee bezig te zijn doe ik een poging over mijn verleden te vertellen. Een boek schrijven trekt mij niet. Verhalen liggen meer voor de hand. Ik open een website.
Charles helpt. Ik experimenteer, wil mijn gedachten over een zogenaamd virus met allerlei maatregelen kwijt en kies vooral voor een luchtige dialoog.
Omdat ik geen behoefte heb aan sociale media blijft het lezen van mijn verhalen door bezoekers op het internet beperkt. Dat stoort niet echt: ik doe het immers voor mezelf.

Op televisie is het enige westerse kanaal dat ik kan ontvangen een Franse zender. Maar het dagelijkse bombardement met nieuws over die pandemie begint me snel te irriteren. Het tv toestel geef ik weg.
Via sites op de computer volg ik wat zich overal in de wereld aan het afspelen is. Met name de Verenigde Staten. Mijn dagelijkse loop naar Jerry wordt een soort achter het nieuws: we bespreken onze informatie als de twee oude mannetjes op het balkon in de Muppetshow.
Zo hoort Jerry wat ik weet en hij houdt me op de hoogte van het nieuws uit zijn geboortestreek Arizona, waar zijn zoon woont.

Vanaf het begin zijn we het eens dat er heel veel niet klopt van het verhaal dat over ons wordt uitgestort. Ons gezonde wantrouwen zorgt ervoor dat we telkens vanuit verschillende invalshoeken tot eenzelfde conclusie komen: hier is sprake van een wereldwijde duistere regie en vragen ons dagelijks af of we soms gewoon niet bij de neus genomen worden. Met al die rare maatregelen. Hoezo de extreme beperkingen en lock downs? Is er sprake van een heel, heel grote misleiding? En fantaseren: waarom?
De wereld is duidelijk meer in balans. Vanaf nu begin ik dagelijks de dag met een uur yoga oefeningen.

De vrouw van Jerry is doodsbang vertelt hij. Maar ondanks dat hij haar angst niet deelt draagt hij tijdens onze ontmoetingen zelfs buiten voor de winkel een mondkap. Soms frunnikt hij eraan en schuift die lap half naar beneden. Een Hollander die een varkensbedrijf iets verderop runt en bier komt drinken vraagt waarom ik niets voor mijn mond heb. Ik doe niet mee aan die flauwekul kan ik rustig in mijn eigen taal kwijt.
Op een dag zie ik bij de kassa Jerry met alcohol het papieren geld besproeien. Ik kan het nauwelijks geloven. Dat moet in opdracht van zijn vrouw zijn. Zij is doodsbang en kijkt uit naar het aangekondigde vaccin.
Jerry begint zich zorgen te maken wanneer zijn Thaise vrouw na de eerste prik vreemde uitslag krijgt op haar borst. Ik benijd hem niet, prijs me gelukkig met het flinke stuk grond waarop ik in alle vrijheid woon. Zonder mee te doen met elke vorm van paniek hebben we nooit ergens last van.

Gelukkig is hij bang voor een naald, voor injecties. Zijn moeder ook. Ik begrijp dat kinderen op school als vanzelfsprekend een prik krijgen. Heb daarover direct een heel naar gevoel ook al weet ik dat de meeste prikken hier niet dezelfde zijn als in het westen.
Dagelijks volg ik een show van Jensen, luister naar gesprekken op cafe Weltschmertz. Lees kritische artikelen van sites met informatie vanuit meerdere kanten. Door het nuttigen van de informatie word ik steeds meer gesterkt in mijn gevoel dat ik aan dit oprukkend wereldwijde theater niet mee moet doen. Dus ook ver weg blijven van een test.

Dat betekent wel dat reizen naar mijn geboorteland er voorlopig niet inzit. Ik zie het niet zitten bij terugkomst een periode opgesloten te moeten doorbrengen in een hotel.
Jammer vind ik dat vriend Charles, die mij eind vorige eeuw de ogen enigszins opende met zijn verhalen over de macht achter de macht op dit moment helemaal meegaat in het propagandaverhaal in de media van de overheid en ook bang is voor het virus.
Uit mails begrijp ik dat zoiets ook het geval is bij twee kinderen van Sam. Wanneer ik zijn dochter waarschuw voor de flauwe kul komt een reactie: ze is blij met de rust op straat ’s avonds door de lock downs. Ze gaat net als velen volkomen mee in de massahysterie en begrijpt niets van wat ik zeg.
Aan de telefoon klinkt Sam gelukkig nuchter: nee, ik geen prik. In lijn met moeder die voor een griep nooit geprikt wilde worden.

Uit berichten begrijp ik dat in Nederland de samenleving te maken krijgt met een tweedeling. Naast de grote massa die als in hypnose alles geloofd en doet wat de overheid voorschrijft is er een kleine groep die zichzelf wakker noemt en zegt alle propaganda te doorzien, Dat de overheid steeds meer macht en controle naar zich toe trekt uit naam van veiligheid.
Wat ik in Thailand op straat zie, zowel op de markt als in de supermarkt dat steeds meer mensen de kap naar beneden schuiven. Langs de weg zie ik na de hoos er steeds meer als afval liggen. Niemand houdt afstand zoals aangeraden door stickers op de grond. Niemand kijkt er ook naar. Ik moet glimlachen wanneer ik op bankjes een kruis geplakt zie. Zelfs om en om bij urinoirs.

Zoveel mogelijk doe ik mijn best angstaanjagende informatie langs mij heen te laten gaan. Wil niet in een angstmodule terecht te komen. Informatie is het belangrijkste woord op dit moment. Om die te krijgen moet je moeite doen. Veel tijd kost dus het lezen en het luisteren. Het vormt bijna een dagvulling.
Wanneer de einddatum van mijn visum in zicht komt besluit ik van de soepele regeling gebruik te maken in Thailand een jaarvisum aan te vragen. Voorlopig hoef ik niet meer richting Europa waar het een verre van frisse omgeving aan het worden is.
Om het eentonige leven te ontvluchten en te ontspannen rijden Dan en ik regelmatig naar de zee in het zuiden, naar Hua Hin of Ban Phe. We hebben nergens last van.
Ik raak gewend aan de aanhoudende ceremonie van temperatuur controle bij de ingang van de supermarkt. Dan doet dan zoveel mogelijk zijn best de adviezen van de overheid op te volgen. Intussen vertelt steeds meer informatie mij wat er echt aan de hand is.

Dat is zowel gruwelijk als beangstigend. Toen ik uit de mond van een minister die de tweede kamer uitkwam hoorde dat al de maatregelen zijn vanwege gedragsverandering begreep ik ineens meer. Wel nog steeds onbegrijpelijk dat alle journalistieke neuzen in dezelfde richting staan.
Luc mailt dat hij zich niet kan voorstellen dat er wereldwijd een coup aan de gang is. Dan zouden daar zoveel mensen bij betrokken moeten zijn!
Nooit in mijn leven heb ik belangstelling gehad voor geopolitiek. Dat verandert door een gesprek van Karel van Wolferen, een oud journalist en de emeritus hoogleraar Kees van de Pijl. Ik krijg van het tweetal inzage in plannen voor een wereldregering, een one world poging. Karel waarschuwt voor een voorgeschreven werkelijkheid. Zegt dat wat er gebeurt is heel, heel extreem en buitengewoon verontrustend is.

Knuffels

Ik besluit mijn flat op te zeggen vanuit de plek waar ik nu woon in Thailand. Charles regelt gelukkig het leegmaken van het huis. Hij geeft Eugene de zoon van Sam wat oude documenten en brieven mee. Aan de telefoon vertel ik mijn broer dat de kans groot is misschien nooit meer naar Nederland te komen.

verhaal

BUNDELS