Waarschuwing

verhaal

Pierre stapt met lachend gezicht het cafe binnen.
‘Goed nieuws!’
Walter knikt, neemt een slok bier.
‘Klinkt mooi, aanpakken van die machtige prik industrie, maar…ze zijn in de wereld zo onvoorstelbaar machtig……’

Walter zwaait naar Eddy, de barkeeper. Pierre pakt een pen en schrijft op een viltje Ervaringen!!
‘Inderdaad, dat is wat we eerst nodig hebben. Duidelijke verhalen van mensen die iets bijzonders hebben meegemaakt in de medische mallemolen.’
‘Of iets weten wat wij niet weten’, zucht Pierre, ‘laten we beginnen met het voorwerk.’

Eerder hadden ze bedacht, als succesvolle makers van podcasts binnenkort een kritische serie te maken over medicijnen en hun bijwerkingen. Beide zijn het met Eddy eens, ze moeten al het werk met de grootst mogelijke zorgvuldigheid uitvoeren. Een abonnee van hun podcast mag geen moment denken: dat geloof ik niet.
Een onverwachte reactie van big farma, in welke vorm ook….. zoiets als een rechtszaak is het laatste waar het tweetal aan moet denken.

Eddy zet twee glazen bier op de bar en kijkt naar het viltje.
‘Welke ervaringen hebben jullie van mij nodig?’
‘Man’, zegt Walter, ‘ik ben zo nieuwsgierig wat zich bij jou thuis in het medicijnkastje bevindt.’
Eddy glimlacht.
‘Dan moet ik jullie teleurstellen.’
Een klant vraagt aandacht en Eddy haalt verontschuldigend zijn schouders op.
Walter veegt schuim van zijn gezicht.
‘Research in de aanloop. Mensen in onze omgeving. Ga jij naar Eddy? Ik begin met mijn buurman.’

Vanuit de badkamer klinkt de stem van Pierre.
‘Een medicijnkastje….niet te vinden!’
‘Klopt. Heb ik ook niet.’
Eddy’s hoofd verschijnt om de hoek.
‘Ik heb mijzelf tot mijn eigen dokter gebombardeerd. Komt door mijn neef. Ik slik, spuit en smeer niks meer. Dus …..waarom een kastje?’
Pierre kijkt hem verbaasd aan.
‘In een la heb ik wel een ehbo trommel voor het geval. ….als ik je daarmee gerust stel.’
Op de bank in de kamer legt hij zijn twijfels uit bij het bezoek aan huisartsen in het verleden.

Op het voetbalveld staat Walter geleund op het hek naast de vader van een enthousiast spelende pupil. De man geeft op de vraag over zijn tandarts geen antwoord, kijkt voortdurend naar zijn zoon die hij aanwijzingen geeft.
Walter probeert zich te herinneren of hij in zijn voetbaltijd iets slikte of een spuit op hem af zag komen. Maar alleen beelden van plezier maken met andere spelers onder de douche willen verschijnen.
Na het laatste fluitsignaal lopen ze richting kantine.
‘Breek me de bek niet open over tandartsen. Ik had een periode een echte vakman. Gebruikelijke vraag: klachten? Ik zei dat ik soms wel eens iets voelde in m’n mond. Ach, we voelen allemaal wel eens iets. Jammer dat hij met pensioen ging, goeie kerel.’
Walter strijkt over zijn kaak.
‘Maar die dochter van hem, wat een verschil! Ze nam de praktijk over. Ik ben vrij snel bij haar vertrokken.’
‘Hoezo?’
‘Net afgestudeerd. Bij het eerste bezoek kreeg ik meteen argwaan omdat ze tandpasta met fluor adviseerde. Met gif dus……’
‘Wacht even, de homeopathie werkt ook met gifstoffen?’
‘Jawel, in heel, heel kleine hoeveelheden. Maar dagelijks met poetsen….. Ze zei serieus dat fluor gaatjes stopt. Ik vermoed dat ze in haar opleiding deze waarheid uit haar hoofd moest leren. Universiteiten kunnen best geld gebruiken.’

In een restaurant schuift de eigenaar aan bij Pierre, een kennis van hem.
‘Heb je vertrouwen in jouw huisarts?’
De man denkt na. De vraag overvalt hem duidelijk. Dan aarzelend:
‘Tot in de jaren zeventig gaf ik iemand uit de medische wereld een zekere autoriteit, iemand die het beter weet. Heeft ervoor gestudeerd toch?
Pierre knikt, haalt zijn schouders op.
‘Dat veranderde…..?’
‘Zeker. Ik weet de keer nog dat het begon. Tijdens een spreekuur. In de winter had ik last van aanhoudende keelpijn. Ik ging naar mijn nieuwe huisarts, ook even kennismaken. Door het vele verhuizen in die tijd, je snapt het. Aardige man. Hij luistert netjes en loopt naar een kast. Die puilt uit met dozen pillen en strips. Waarschijnlijk allemaal monsters. Hij graait ergens in en legt keurig verpakte pilletjes in doordrukstrips voor mij op zijn bureau. Ik kijk ernaar en denk: krijgt hij soms een vakantiereis aangeboden bij het voorschrijven hiervan?
‘Ja’, zegt Pierre, ‘dat gebeurt al heel lang, weet ik.
‘Weet je wat hij zegt? Je kunt hiervan iets slikken. Maar je kan ook gewoon wachten tot het overgaat.‘
Pierre schiet in de lach.
‘Jij rustig wachten…..’
De man knikt met een glimlach.

In de pauze van een bridgedrive vertelt Walter aan zijn bridgepartner over de geplande podcast serie waaraan hij op dit moment werkt en vraagt of zijn partner bijzondere ervaringen met de medische wereld heeft.
‘Wat me te binnen schiet is een keuring een tijdje geleden voor een vast dienstverband. Die arts vroeg mij of ik kleurenblind was. Dat denk ik niet, grapte ik, want ik werk voor kleurentelevisie. Hij vroeg ook hoeveel sigaretten ik per dag rookte.Wat is veel? vroeg ik. Nou, zeg maar meer dan twaalf. Ik zat toen op de grens en stelde deze keurige keuringsarts een wedervraag. Wat stelt deze keuring eigenlijk voor? Niets, was zijn antwoord. Morgen kun je kanker hebben. Ik verdien er iets bij.‘
Walter lacht en slaat zijn arm om zijn partner. Samen lopen ze naar een volgende tafel om verder te spelen.

Tijdens een lunch met een vriendin vraagt Pierre waarom ze gestopt is met haar bezoek aan de oogarts.
‘Die nieuwe arts vond dat ik niet direct gevaar liep maar wilde toch dat ik niet stopte met die oogdruppels.’
‘Maar…’
‘Weet je. Elk half jaar, jaren lang moest ik voor controle. Telkens een vervelende test: kijken in een donkere bol waar kleine lampjes aan en uit floepen. Er is nog niets met uw ogen aan de hand kreeg ik dan te horen. Nieuwe afspraak en…. levenslang druppelen. Op de vraag hoe serieus ik dat druppelen moest nemen kwam een serieuze reactie: Dit zou ik mijn moeder nadrukkelijk adviseren.‘
‘Dat klinkt…. redelijk’, zegt Pierre.
‘Bij het volgende bezoek nam ik mij voor te vragen naar de relatie van die oogarts met zijn moeder. Ja? Weet ik veel. Helaas, promotie. Naar ander ziekenhuis.’
Ze kijken vrolijk naar de soep die op tafel wordt geschoven.

‘Placebo’s. Daar doe jij dus ook aan mee’ ,zegt Walter en vraagt aan zijn huisarts tijdens een consult, ‘wat doe je als je zelf iets mankeert? Ga je dan naar een collega of een ziekenhuis?’
‘Ja hoor. Een tijdje geleden had ik last van een knobbel in mijn lies. Dagelijks werd die groter. Niet leuk. Ik heb toen een afspraak gemaakt met een chirurg.’
Walter kijkt hem vragend aan.
‘Ik kom daar het liefst zo weinig mogelijk. Maar goed. Grote zaal, ik op een tafel. Rond ons wordt een wit gordijn getrokken. Tja, ik kan hem weghalen krijg ik na bestudering te horen. Oh nee, denk ik. Als het erop aankomt..ik ben geen held.’
Walter lacht met hem mee.
‘Terwijl we beide naar die knobbel kijken merkt hij op We kunnen het ook nog een week aankijken.’
‘En?’
‘Vanaf het moment dat ik het ziekenhuis verliet verschrompelde dat ding. Twee dagen later….helemaal verdwenen. Ik ben me toen gaan verdiepen in natuurgeneeswijzen. Kwam uit op de de relatie tussen lichaam en geest.’
‘Werd daar in je opleiding geen aandacht aan besteed?’
‘Nee.’
‘Oh. Maar de meeste kwalen komen toch voort uit geestelijke problemen dacht ik?’
‘Ja. Als ik eerlijk ben, het lichaam herstelt zichzelf meestal vanzelf als je het tijd en aandacht geeft. Maar mensen in mijn praktijk willen iets hebben om snel van een klacht af te zijn. Blij met een recept in hun hand de deur uit.’
‘Terwijl jij….’
‘Ik voerde eerst uit wat mij in de opleiding geleerd werd. Je weet niet beter dan dat medicijnen bestaan om iemand te helpen. Je leert volledig te denken vanuit medicijnen.’
‘Inplaats van…..’, Walter schudt zijn hoofd,’ overal geld, geld en nog eens geld…. bij al die big bedrijven ……een zieke kant …..zeker bij big farma.’
Er valt een stilte. De arts draait zich naar het beeldscherm.
‘Jij zegt het.’

Pierre is op advies van Eddy op bezoek gegaan bij zijn neef. Samen lopen ze in de grote tuin van hem. De man vertelt dat hij met zijn vrouw nog niet zo lang geleden van de stad naar het platteland is verhuisd.
‘Het toxisch leven ontvlucht.’
Ze lopen langs een kruidentuin in aanleg.
‘Weet je Pierre, er zijn zoveel mogelijkheden om jezelf gezond te maken. Ik heb de verantwoordelijkheid genomen over mijn gezondheid en die van mijn gezin. In navolging van een vriend die naar de tropen is verhuisd en die leeft zonder zorgverzekering.’
Pierre knikt en vraagt waarom hij niet is meegegaan.
‘Mijn vrouw houdt niet van de warmte en we willen ook dicht bij de kinderen blijven.’
Ze stoppen voor de keukendeur.
‘Voor de medische wetenschap is ziekte een verstoring van de gezondheid die zo snel mogelijk opgelost of voorkomen moet worden, het liefst uitgeroeid.’
‘Jij ziet dat anders?’
‘We moeten beginnen met de illusie te laten varen dat men ziekte kan vermijden of de wereld uit helpen, net zoals het sterven.’
‘Je bedoelt je niet blindstaren op medicamenten?’
‘Dat sowieso niet. Wat ziekte genoemd wordt is een periode waarin het lichaam iemand geneest. Dat is naar mijn idee beter dan klakkeloos de medische wetenschap volgen waar een filosofie ontbreekt. Het is een recepten molen. Symptoom bestrijdende productie.’
‘Jij…. hebt een filosofie?’
‘Ja. Alles draait om het bewustmaken van wat in je geest en je lichaam leeft. Zal ik je binnen verder uitleggen.’
De keukendeur gaat open.

Pierre en Walter zitten achter de bar, Eddy zet twee espresso’s neer.
‘Ik moet zeggen, ik heb veel geleerd van jouw neef.’
‘Goed dat hij wil meewerken.’
‘Mensen praten makkelijk over hun ervaringen.’
Walter vertelt over de man die bij zijn huisarts een keerpunt beleefde.
‘Hij kreeg de vraag of hij het met het consult eens was.’
‘Wat?’
Pierre verslikt zich bijna.
‘Ja! Dat had hij daarvoor als suggestie zelf nota bene geopperd. Die arts herhaalde het kalm en vroeg Ben je het hiermee eens?
Pierre schudt zijn hoofd.
‘Gemakzucht?’
‘Nee. Heel positief. Denk na. Die man maakte hem mede verantwoordelijk over zijn lichaam. Het advies van een arts is niet meer dan een advies na zorgvuldig overleg. Meestal weet je zelf wel wat het beste voor je is.’
‘Vertrouwen hebben in je herstelvermogen. Valt niet veel mee te verdienen………’, Eddy buigt zich licht over de bar.
‘Die arme huisartsen. Jullie hebben aardig wat informatie begrijp ik’, dan zachter, ‘het meeste in jullie serie zal wel neerkomen op geld en de macht van big farma vermoed ik. Is dat niet het grootste machtsblok ter wereld? Vaak kopen ze ze rechtzaken af. Sponsoring, chantage, omkoperij……?’
Zowel Walter als Pierre drinken, reageren niet.
‘Hebben jullie al een titel?’
‘In eigen hand’, zegt het tweetal tegelijk.
Walter vult aan dat dit de boodschap zal worden.’
‘…vertrouwen in je eigen lichaam……zelfs ik snap het jongens.’
Het is een moment stil voordat Eddy fluistert:
‘Ik zou het griezelig vinden in jullie schoenen te staan……’
Op dat moment klinken buiten twee enorme knallen, vlak achter elkaar.
Met een paar andere gasten lopen ze zo snel mogelijk het cafe uit en zien dat hun auto’s in brand staan. Een kort moment kijken Pierre en Walter elkaar aan.