Oostwaarts

uit: autobiografie Zwerfziel
13e verhaal
hoera himalaya
2011

In de herfst tijdens het pakken voor de reis naar Thailand besluit ik het boek over urine therapie mee te nemen. Ik kocht het een poosje geleden in de esotherische boekwinkel Himalaya in de Warmoestraat. Destijds intrigeerde mij de titel Urine, een bron van gezondheid.

Ruim voor het vertrek ga ik langs bij mijn homeopatische arts, een kleine honderd meter verwijderd van mijn huis. Hij had mij bij het eerste bezoek een paar maanden geleden het advies gegeven een ademhalingscursus te volgen bij The art of living. De naam klonk voor mij als een sekte en hij bevestigde mijn vermoeden maar voegde direct toe dat hij niet blij was met supermarkt Albert Hein maar toch een enkele keer iets nodig had uit die winkel. Inderdaad, die ademhalingstechniek bleek de moeite meer dan waard.
Ik vertel hem dat ik soms hier, soms daar in mijn lichaam pijn voel. Vooral rechts in mijn onderbuik. Leg je hand op die plaats en adem daar naartoe zegt hij. Vrij snel daarna hikt het onder mijn hand die mijn buik ontspant. Ik vraag of hij de urinetherapie kent. Hij knikt, zegt zijn eigen urine in het verleden wel eens te hebben gedronken.

Tijdens de vlucht richting oosten neem ik me voor dagelijks met de ademhaling die ik op de korte cursus heb geleerd de dag te beginnen. Het lezen over de urinetherapie in het vliegtuig lukt niet door gebrek aan concentratie.
Ik verheug me op het weerzien van Dan, op de warmte van de tropen die vanaf de sluis na het verlaten van het vliegtuig als een warme deken over me heen zal vallen.
Het weerzien is verrassend. Dan woont gratis in een huisje van een Dog Rescue Station, een opvangplaats voor in het wild rondlopende honden. Als tegenprestatie beheert hij deze honden die in een soort ren om het huis lopen. Dat is even schrikken. Ik ben altijd bang voor honden gebleven en heb mij een jaar geleden na een beet van een hond in Hua Hin die mij achtervolgde op de fiets laten inenten tegen hondsdolheid. Het is een van de weinige dingen waar ik hier niet blij mee ben: het vrij rondlopen van honden.
Hoe anders is dat bij Dan. Hij is juist heel blij. Hij houdt zielsveel van dieren. Wilde vroeger dierenarts worden.

Na een diepe nachtrust word ik wakker en zie dat de zon voorzichtig naar binnen schijnt. Ik spring uit bed. Met de benen gekruist in de houding zoals op de cursus voorgeschreven wil ik met de gezonde ademhaling beginnen. Ineens volgt een hels lawaai, als ben ik terechtgekomen in een hondenhemel. Met de grootste moeite onderdruk ik de snel opkomende woede en bijkomende stress waarvoor die ademhaling juist bedoeld is. Wanhopig kijk ik naar Dan. Hij ziet mijn frustratie en na een kort overleg gaan we op zoek naar een rustig gelegen huurwoning.
Dan werkt overdag als masseur in de spa van Hyatt. Ik stap op de fiets en doe ’s morgens boodschappen en verken later op de dag de omgeving.
Op een dag ontdek ik een jungle waar de bomen niet zo dicht op elkaar staan. Niemand is oin de omgeving te zien. De neiging komt op deze plek naakt rond te lopen. Trek mijn kleren uit, hang die over mijn fiets en voel me geweldig. Alsof ik bevrijd ben van alle beslommeringen van het leven.

’s Avonds haal ik Dan op van zijn werk en eten we in een restaurant in de buurt. We praten over zijn werk. Hij is moe, nooit echt bezig met mijn leven. Dat is jammer, maar hierdoor houdt hij mij wel een spiegel voor.
Wanneer ik op een dag een lekke band krijg en daarvoor in de bocht van de weg bij een reparatieplaats stop zie ik een farang (zoals de Thais een westerse toerist noemen) de reparatie van zijn fiets afrekenen. 20 baht zegt de reparateur. De man ziet mij en roept dat dit te geks is. Veel te weinig en geeft een biljet van 100 baht. Hij blijft praten, zich verbazen en verdwijnt. Dit is niet goed denk ik. De man past zich niet aan. Wat zal nu in de reparateur omgaan? De man kijkt naar het bankbiljet, is duidelijk in de war. Voor mij het begin van een reeks ervaringen waarin ik steeds meer afkeer krijg van de toeristen waartoe ik zelf ook behoor.

Dagelijks begin ik in het nieuwe huis met yoga oefeningen met de ademhaling van de cursus. Het past bij het warme aangename weer. Regelmatig voel ik pijn in de rug. Ook ’s morgens veel last van stijfheid in de spieren.
In Melbourne sla ik om in conditie te blijven op de squashbaan zonder partner. Na afloop zegt de masseur niets wanneer ik hem vertel over de onverwachte pijnen overal in mijn lichaam. Ineens hoor ik zijn stem: everything is connected with everything. Daarmee moet ik het doen.
Over deze man vertel ik aan Dennis. Hij knikt en geeft mij naam en adres van iemand die Alexander therapie geeft. In de schoner dam schone ruimte van een studio geef ik me weer over, dit keer aan Duncin. Ook hij luistert zonder te reageren. Na verloop van tijd zegt hij: you are too much a human doing; try to be a human being.
Dit is een belangrijk moment. Duncin wijst me op de chronische stress die in mijn lichaam zit, misschien al van jongs af. Altijd opletten dat Sam niets overkomt en dat geldt ook voor mij, anders kan ik hem niet helpen. Hoe krijg ik die chronische stress uit het lichaam? Ik denk aan het boek over urine. Het wordt tijd dat te lezen. In Thailand.

In het voorwoord lees ik over het zelfgenezend vermogen van de mens. Dat urinetherapie behoort tot het gebied van de natuurgeneeskunde waarbij de gehele mens centraal staat. Het sluit aan op de weg die ik inmiddels ben ingeslagen. Mijn gezond kritische kijk op de medische wereld. De laatste keer dat ik ermee werd geconfronteerd was een inenting tegen buiktyfes. In Amsterdam waar ik bij de GG en GD gewend ben mijn prikken te halen voor de tropen vroeg ik of zoiets echt nodig was. Nee kreeg ik te horen. Het is een advies.
Hoe anders was dat in het ziekenhuis waar ik niet veel later een gezondheidscheck liet doen. Daar wilde de arts mij dolgraag injecteren en drong aan. Bijna bezweek ik maar kon mezelf in de hand houden. Was buiten blij en opgelucht met mijn besluit.
Op die testdag deed zich een ander verschijnsel voor. Na een tijdje trappen op een hometrainer kwam de arts met een papier waarop mijn hartslag te zien was. Volgens de man in witte jas was iets aan de hand. Ik schrok. Even later op de hartafdeling sprak een hartspecialist met mij over mogelijk ingrijpen. Liet het woord dotteren vallen. Ik dacht direct: dit gaatveel te vlug. Het lijkt op willen verdienen aan mij.

In Amsterdam stapte ik naar een hart kliniek aan het Ijsbaanpad en liet opnieuw een traptest doen op een hometrainer., als second opinion. Wie schetst mijn verbazing dat er met mijn hart niets aan de hand was! Opgelucht haalde ik adem. De specialist liet voor de zekerheid nog wel een echo maken. Op een scherm zag ik het kloppen van mijn hart. U heeft een lekkende hartklep zei de vrouw achter het toetsenbord. Ziet u wel? Ik zag van alles maar kon het niet plaatsen. Komt u voor de zekerheid over een jaar terug was het advies. Twee achtereenvolgende jaren deed ik dat en de situatie bleef ongewijzigd. Misschien bent u ermee geboren. De kliniek bezocht ik niet meer.
Deze gedachten krijg ik bij de start van het lezen van het boek dat mij dichter bij mezelf zal brengen. Na het lezen van de eerste hoofdstukken over de geschiedenis van de urinetherapie ben ik daarvan overtuigd.
Het kost me moeite met het begin ervan maar merk al snel resultaten. Het klopt inderdaad zoals beschreven dat het steeds zuiverder kleurt. Wat mij vooral bezighoudt is het ontzuren van het bloed. Dat gebeurt ook bij een goede en diepe ademhaling. En het helpt bij jezelf blijven, je zelf acceptatie lees ik. En vooral ook bij stress. Het sluit naadloos aan bij de cursus van de Art of living!

Bedrog

In Nederland ben ik veel alleen. Fiets veel. Soms een afspraak met een oude vriend zoals Annet en Conny. Neef Luc is de enige van de familie die ik zie en met wie ik via de mail contact heb. Hij geeft mij informatie als dat nodig is.
Zo lees ik op een dag dat de vrouw van broer Sam is gestorven. Naar een jaar bel ik hem. Ik wil hem na lange tijd opzoeken.
verhaal

BUNDELS