Bedrog

uit: Zwerfziel
overrompeling
2017

In Nederland ben ik veel alleen. Fiets elke dag zowel in als buiten de stad. Kijk naar films in Rialto. Maak afspraken met overgebleven oude vrienden zoals Annet en Conny. Neef Luc is de enige van de familie die ik zie en met wie ik via de mail contact heb. Geeft informatie als dat nodig is. Zo lees ik op een dag dat Bep, de vrouw van Sam is gestorven. Na een jaar bel ik, wil hem na lange tijd opzoeken.

Sam woont in een flat, in een complex voor visueel gehandicapten in Wolfheze. Het weerzien is als vanouds. Alsof ik ben teruggezet in het eind van mijn tienertijd toen ons contact ijzersterk was.
Hij laat oude fragmenten horen die we opnamen. Ik lees hem voor wat ik heb geschreven over vroeger, over gruwelijkheden bij ons thuis. Is dat echt gebeurd Joop vraag hij. Ja Sam, dat heb je gemist.
We praten over de cultuur thuis waar gevoelens onderdrukt werden.
Onze handen vinden elkaar op weg naar het restaurant voor een lunch. Daarbij voel ik vreemd genoeg net als toen weer niets. Het blijft professioneel zoals vroeger. Toch is ook hij blij merk ik. Hij draagt de baard die ik mij herinner van ons gesprek in Roermond. Zijn buik is in omvang flink toegenomen. Wanneer ik daar een opmerking over maak zegt hij we gaan toch niet de hele tijd over mijn buik praten.

Vanuit Amsterdam oost waar ik me een buitenlander voel besluit ik te verhuizen naar een flat die goedkoper en meer praktisch is. Opnieuw, voor de derde keer in mijn leven beland ik in Zuidoost. Op de fiets is de afstand tot de stad best af te leggen.
Maar wanneer ik bij een bepaalde windrichting vliegtuigen op mij af zie komen en ze recht boven mij hoor overvliegen vraag ik me af of dit een goede beslissing was. Wanneer op een avond ineens twee grote spots de flat in schijnen weet ik het zeker. Het doet mij denken aan de ramp met het vliegtuig in de Bijlmer die ik van dichtbij toe meemaakte. De onvoorstelbare vuurzee zie ik nog voor me.

Zo snel mogelijk keer ik terug naar Thailand. Heb het geluk nog net het land in te komen want daarna dreigen restricties in verband met de wereldwijde paniek rond een of ander gevaarlijk virus wordt ons verteld.
Op het platteland in het binnenland heb ik nergens last van en voel me zoals altijd heel vrij. Ik lees op mijn computerscherm dat vrij snel na mijn aankomst het internationale reizen steeds moeilijker wordt gemaakt.
Ik neem maanden later het besluit dit jaar, 2020 niet naar de Hollandse zomer te gaan. Wil geen last hebben van de poppenkast die overal ineens wordt opgevoerd. Aan mijn lijf geen polonaise, een kreet van Wim herinner ik me. Niets dus. Ook geen staaf in de neus. Geen test.

Dagelijks volg ik het nieuws en merk vrij snel dat de verhalen rond een gevaarlijk virus behoorlijk stinken. In de hele wereld gerichte kul acties die duidelijk aangestuurd worden met een bepaald doel. Gedragscontrole? Rustig wacht ik af wat gaat gebeuren.
Dan en ik rijden in de auto naar de supermarkt en direct weer naar huis. We worden geacht iets voor onze mond te doen. Bij de ingang staat een medewerker met een soort pistool waarmee een gerichte laserstraal richting voorhoofd de temperatuur opmeet.
Ik schuif de mondkap daarna half over mijn neus waardoor ik via mijn mond gewoon kan ademhalen. Geen behoefte aan een benauwd en verstikkend gevoel. Ik kijk ik wel uit.

In deze periode komt het idee op te gaan schrijven. In de eerste plaats over wat voor idioterie zich op dit moment aan het afspelen is op basis van wat ik lees, zie en hoor. En om daar niet voortdurend mee bezig te zijn doe ik een poging over mijn verleden te vertellen. Een boek schrijven trekt mij niet. Verhalen liggen meer voor de hand. Ik open een website. Charles helpt.
Ik experimenteer, wil mijn gedachten en twijfels over een gevaarlijk virus en allerlei maatregelen kwijt en kies voor korte verhalen en een luchtige dialoog.
Omdat ik geen behoefte heb aan sociale media blijft het lezen van mijn verhalen door bezoekers op het internet beperkt. Dat stoort niet echt: ik doe het in de eerste plaats voor mezelf.

Op televisie is het enige westerse kanaal dat ik kan ontvangen een Franse zender. Maar het dagelijkse bombardement met nieuws over die pandemie met een eindeloze loopkrant begint me snel te irriteren. Het tv toestel geef ik weg.
Via sites op de computer volg ik wat zich in vaderland en wereld aan het afspelen is. Met name in de Verenigde Staten. Mijn dagelijkse loop naar Jerry wordt een soort achter het nieuws: we bespreken onze informatie als de twee oude mannetjes op het balkon in de Muppetshow.
Jerry hoort wat ik weet en hij houdt me op de hoogte van het nieuws uit zijn geboortestreek Arizona, waar zijn zoon woont. We schudden vaak onze hoofden.

Vanaf het begin zijn we het eens dat er heel veel niet klopt van het verhaal dat ons verteld wordt. Ons gezonde wantrouwen zorgt ervoor dat we telkens vanuit verschillende invalshoeken tot eenzelfde conclusie komen: hier is sprake van een wereldwijde duistere regie! Dagelijks vragen we ons af of we soms gewoon niet bij de neus genomen worden. Zelfs met avondklokken! Hoezo extreme beperkingen en lock downs? Is er sprake van een heel, heel grote misleiding? We fantaseren: waarom gebeurt dit?
Wereldwijd is sprake van onbalans. De dagelijks yoga oefeningen met ademhaling van een uur voor het ontbijt houden angsten op afstand.

De vrouw van Jerry is doodsbang vertelt hij. Maar ondanks dat hij haar angst niet deelt draagt hij tijdens onze ontmoetingen zelfs buiten voor de winkel een mondkap. Soms frunnikt hij eraan en schuift die lap half naar beneden. Een Hollander die een varkensbedrijf iets verderop runt en bier komt drinken vraagt waarom ik niets voor mijn mond heb. Ik doe niet mee aan die flauwekul kan ik in mijn eigen taal kwijt.
Op een dag zie ik bij de kassa Jerry met alcohol het papieren geld besproeien met alcohol en daarna droogvegen. Ik kan het nauwelijks geloven. Opdracht van zijn vrouw. Zij kijkt uit naar het aangekondigde vaccin.
Jerry begint zich zorgen te maken wanneer zijn Thaise vrouw na de eerste prik vreemde uitslag krijgt op haar borst. Ik benijd hem niet, prijs me gelukkig met het flinke stuk grond waarop ik in alle vrijheid kan wonen. Zonder mee te doen met elke vorm van paniek hebben Dan en ik nooit ergens last van.

Gelukkig is hij bang voor een naald, voor injecties. Zijn moeder ook. Ik begrijp dat kinderen op school als vanzelfsprekend een prik krijgen. Heb daarover direct een heel naar gevoel ook al weet ik dat de meeste prikken hier niet dezelfde zijn als in het westen.
Dagelijks volg ik een show van Jensen, luister naar gesprekken op cafe Weltschmertz. Lees kritische artikelen van sites met informatie vanuit meerdere kanten. Door het nuttigen van de informatie word ik steeds meer gesterkt in mijn gevoel dat ik aan dit oprukkend wereldwijde theater absoluut niet mee moet doen. Ver weg blijven van een test.
Stephen, lees ik volgt gehoorzaam alle instructies van de autoriteiten op.

Mijn beslissing betekent wel dat reizen naar Nederland er voorlopig niet inzit. Bij terugkomst zou ik een periode opgesloten moeten doorbrengen in een hotel!
Jammer dat vriend Charles, die mij eind vorige eeuw de ogen opende met zijn verhalen over de macht achter de macht op dit moment helemaal meegaat in het propagandaverhaal in de media en bang is voor het virus.
Uit mails begrijp ik dat zoiets ook het geval is bij twee kinderen van Sam. Wanneer ik zijn dochter waarschuw voor de flauwe kul komt een wonderlijke reactie: ze is blij met de rust op straat ’s avonds door de lock downs. Ze gaat net als velen volkomen mee in de massahysterie en begrijpt in hypnose niets van wat ik zeg.
Aan de telefoon klinkt Sam gelukkig normaal nuchter: nee, ik geen prik. Het is in lijn met moeder die voor een griep nooit geprikt wilde worden.

Uit berichten begrijp ik dat in Nederland de samenleving te maken krijgt met een tweedeling. Naast de grote massa die alles gelooft en doet wat de overheid voorschrijft is een kleine groep die zichzelf wakker noemt en zegt alle propaganda te doorzien. Dat deze actie het mogelijk maakt dat de overheid steeds meer macht en controle naar zich toe trekt uit naam van veiligheid.
Ik zie, zowel op de markt als in de supermarkt steeds meer mensen die mondkap naar beneden schuiven. Ze liggen ook langs de weg als afval. Niemand houdt afstand zoals aangeraden door stickers op de grond op sommige plaatsen. Niemand kijkt naar die aanwijzingen. Wanneer ik op bankjes kruisen geplakt zie moet ik glimlachen. Bij urinoirs is het plassen naast elkaar niet mogelijk.

Zoveel mogelijk doe ik mijn best angstaanjagende informatie langs mij heen te laten gaan. Wil niet meegetrokken worden in welke angst ook. Informatie is het belangrijkste woord op dit moment. Om die te krijgen moet je moeite doen. Lezen en luisteren. Het vormt bijna een dagvulling.
Wanneer de einddatum van mijn visum in zicht komt besluit ik van de soepele regeling gebruik te maken in Thailand een jaarvisum aan te vragen. Voorlopig hoef ik niet meer richting Europa waar het een verre van frisse omgeving aan het worden is met verdeel en heers.
Om het eentonige leven te ontvluchten en te ontspannen rijden Dan en ik regelmatig naar de zee in het zuiden, naar Hua Hin of Ban Phe. We hebben van niets en niemand last.
Ik raak gewend aan de aanhoudende ceremonie van temperatuur controle bij de ingang van de supermarkt. Dan doet zoveel mogelijk zijn best de adviezen van de overheid op te volgen. Intussen vertelt meer en meer informatie mij wat er echt aan de hand is.

Dat is zowel gruwelijk als beangstigend. Toen ik uit de mond van een minister die de tweede kamer uitkwam hoorde dat al de maatregelen zijn vanwege gedragsverandering begreep ik ineens veel meer. Nog steeds onbegrijpelijk dat alle journalistieke neuzen in dezelfde richting staan!
Luc mailt dat hij zich niet kan voorstellen dat er wereldwijd een coup aan de gang is. Dan zouden daar zoveel mensen bij betrokken moeten zijn!
Nooit in mijn leven heb ik belangstelling gehad voor geopolitiek. Dat verandert door een gesprek van Karel van Wolferen, een oud journalist en de emeritus hoogleraar Kees van de Pijl. Ik krijg van het tweetal inzage in plannen voor een wereldregering, een one world toekomst. Karel waarschuwt voor een voorgeschreven werkelijkheid. Zegt dat wat er gebeurt heel, heel extreem is. Onvoorstelbaar en buitengewoon verontrustend.

Knuffels

verhaal

BUNDELS