Showtime

wild west wereld

Vanavond op tv het politiek tweetal vanuit Den Haag! Heerlijk theater! Een herhaling van een scene uit een bizar toneelspel.
In mijn hoofd zie ik een voorstelling uit de zestiger jaren. Hoera Amerika: drie eenakters in De Brakke Grond in Amsterdam opgevoerd. Een satire op het Amerikaanse leven in die tijd.

De Yankees gaven zich uit als de belangrijkste bevrijders van de oorlog. Maakten vrolijke muziek, hielden het leven licht met swingende rock and roll. Zorgeloos, ontspannend, heerlijk vrij en blij. Niks aan de hand.

Dat denk je. Uit de eerste eenakter van die voorstelling toen herinner ik mij de maskers. Dezelfde gefixeerde expressie op alle gezichten: een glimmende glamour grijns. Op het arbeidsbureau werkte dat heel vervreemdend. Achter de plastic people suggereerde de schrijver een andere wereld. Ook lijken de twee politici van nu ook een masker nodig te hebben. Alleen meer amateuristisch. Logisch, het zijn acteurs.

De tweede eenakter van Hoera Amerika gaf informatie over televisie, de terreur van kijkcijfers. Je zag hoe mensen werden gebruikt als klapvee en behoorlijk misleid vanwege commercial belangen. Alles draaide aan de andere kant van de plas om macht en geld.
In die tijd woonde ik in Amsterdam. Soms kreeg je met een vlaag westenwind minder vrolijke informatie over die Amerikaanse vrienden. Het leek een eindeloos durende oorlog in Vietnam te worden met chemische bombardementen op onschuldige burgers?

Johnson moordenaar! Ik hoor het nog gescandeerd. Ik woonde net in Amsterdam en moest vluchten voor agenten op motoren. Dook snel een portiek in.
Nu en dan kreeg je iets te horen over de nieuwe wereld van show en vermaak. Of zag een cowboyfilm uit de Hollywood fabriek. Dat moest daar toch een heel andere wereld zijn! Die oorlogshonger kon ik niet plaatsen.Tijdens die demonstratie vroeg ik me af af wat nou echt achter de gefixeerde glimlach op die toneelmaskers zat. Ik besloot een kijkje te nemen in The Big Apple.

Daar overviel mij een geweldige energie. Ik ontmoette aardige en gastvrije mensen. Het leven ging snel en direct, voelde licht. Niets te gek. Volwassenen leken grote kinderen die niet waren te stuiten met onvermoeibare energie. Alles was mogelijk. Illusie en realiteit, het kwam bij elkaar. In California zou het nog aantrekkelijker zijn werd me verteld.
Ik was verbaasd toen mensen klapten en boe riepen in de zaal na het zien van een film! Film was ons theater.

Ik probeerde erachter te komen of mensen wel informatie kregen over die oorlog in Vietnam, merkte dat daarvoor nauwelijks tot geen belangstelling voor was. Het paste niet in de dagelijkse show, het was ver van hun bed.
Iemand vertelde heel open dat achter alle wapens en wapenbezit een mega industrie zat. Een verdienmodel om, zeg maar de Amerikaanse droom waar te maken. Geen probleem om daarvoor eindeloos oorlog te voeren.

De energie die ik daar opdeed was overrompelend. Terug hier wilde ik die ook in mijn leven inpassen, maar dat lukte niet. Onze cultuur was geen show. Tenminste, tot dat moment.
Stap voor stap ging het hier ook die kant op. Geld, verkoop- en kijkcijfers …..met veel westenwind waaide het onze kant op. We werden overladen met films uit de Hollywood fabriek. Die veranderden ook onze cultuur waar steeds meer Mac’s verschenen. Frankrijk wist in Europa het langst die fast food tornado’s tegen te houden.

Ineens verschenen op televisie de talkshows naar Amerikaans model. Nieuws programma’s werden ook shows: infotainment. En niet te vergeten moesten de omgangsvormen ook lichter en luchtiger worden. Positief denken raakte in. Vervelende dingen gingen direct onder het vloerkleed!
Op de tv spraken steeds meer deskundigen. Sloegen zich op de borst als experts die het allemaal wisten. Babbel de babbel. Oneliners! Allemaal winnaars worden. Managers regelden dat wel. Dagelijks meer en meer nietszeggende praatjes de huiskamer in.

In deze tijd zijn de media volledig de spreekbuis van de mainstream media. Dus volledig eenzijdig. De zoveelste voorstelling van een persconferentie op de treurbuis is lachwekkend. Oud toneel voor het scherm. Hollywood op kleigrond. Wie gelooft het dit theater van bangmakerij?

Ook die politiek uit Den Haag werkt bevreemdend. Ik begrijp nu pas echt de verkraming achter die maskers. Plastic mensen. Geen wonder dat big farma daar zoveel geld aan kan verdienen. Met twee poppen aan onzichtbare touwtjes die opgewonden staan te oreren over iets waar we bang voor moeten zijn. Naar Amerikaans poppentheater. Ze vragen net niet om een applausje wanneer de voorstelling is afgelopen.

Natuurlijk zijn er verschillen met toen. Spindoctors schrijven nu de teksten. Kiezen zorgvuldig woorden om het gewenste doel te bereiken in gedrag: gij zult luisteren naar de macht. Niemand mag zich juist niet na zo’n optreden bevrijd voelen. Zou met een grijns achter die maskers belangrijke informatie achter gehouden worden? Misschien lachen ze het volk wel uit.

Gelukkig zijn er ook mensen die door de voorstelling heenkijken. Die beseffen dat er iets niet klopt. Vermoeden dat wat ons voorgehouden wordt dit een mensonterend spektakel is. Dat zij zicg gewoon vrij voelen na zo’n optreden. Omdat het immers een voorstelling is?

Men fluistert dat de autoriteiten in Florida en Texas hun maskers afdoen. Dat ligt voorlopig hier anders. Wij Europeanen vinden onszelf nog steeds beschaafd opgevoed, lopen niet snel de zaal uit bij een voorstelling. Kennen manieren, zoals mopperen en hier en daar protesteren uit ongenoegen.
Misschien wel stiekem verslaafd geraakt of simpel murw door al die opgelegde beperkingen van de laatste tijd.
Wat nu? Hopen op het uiteen spatten van binnenuit? Rustig toekijken naar zelfvernietiging? Wachten op een wonder?

Of gewoon klaarzitten voor de volgende voorstelling?!