Bewondering

een eigen wereldje

In de overvolle intercity zit Vincent op een avond aan het raam. Hij leest over innerlijke kracht. Het boek van Carl Jung legt hij op zijn schoot voor een overdenking.
Diagonaal aan de overzijde ziet hij een padvinder opstaan die zijn rugzak op de stoel zet en daarin uitgebreid grabbelt.

De mede passagiers houden hem licht wiebelend zo onopgemerkt mogelijk in de gaten. Ineens verschijnt een sok en een doosje met naaispullen.
Wanneer een draad door de naald gehaald is begint de jongen een gat in de sok te stoppen. Met alleen het treingeluid op de achtergrond en gewiebel van de passagiers voert de padvinder zijn actie in alle rust uit. Niet een keer kijkt hij om zich heen.

Vincent bewondert de manier waarop de padvinder zijn handelingen uitvoert: zo zeker, zo geconcentreerd, zo natuurlijk, alsof hij alleen in de trein zit. Een reparatie in een eigen wereldje. In een vrijheid die hij zelf oproept.
Tijdens zijn opleiding als acteur leerde Vincent hoe je zoiets doet. In een virtuele cirkel blijven onder alle omstandigheden. Van een buitenwereld geen last hebben. Hoeveel oefeningen waren daarvoor niet nodig?

Hij draait zich naar het raam, kijkt de duisternis in. De jongen is een tiener. Op zijn leeftijd onzeker, soms ook verlegen of bang voor aandacht van volwassenen in zijn buurt. Bang ook iets stoms te doen en daarop aangesproken te worden. Maar deze jongen trekt zich niets aan van de wereld buiten hem.
Wat zou er gebeuren wanneer hij zich prikt? Voor de reizigers een heerlijk hilarisch moment. Babbel de babbel. Nog steeds geen reactie?
Behoort hij tot de nieuwe generatie die lak heeft aan volwassenen in zijn buurt? In je vinger prikken, zo stom ben je niet.

Lichtpunten schieten in het donker voorbij. Carl Jung schrijft dat je wakker wordt door je eigen innerlijk op te zoeken, niet door naar de buitenwereld te kijken. Mooi advies voor een tijd waarin gevochten wordt om de binnenwereld van de mensen. In de opmaat naar een technocratische toekomst.
In de ruit ziet Vincent het hoofd van de vrouw tegenover hem scheefzakken, de ogen gesloten. Is zij zich bewust van aanvallen van buiten en hoe je daartegen te beschermen? Of neemt ze gewoon elke geadviseerde prik om zich veilig te voelen? Autoriteiten automatisch te vertrouwen. Dat hoort zo.

Fantastisch wanneer die ijverige kousen stopper zich kan afsluiten wanneer hem dat uitkomt. Telefoontjes, vragen, emoties… bewust toelaten of volledig negeren. Zonder probleem ja of nee zeggen. Een kracht die een ander bang en onzeker kan maken en dan snel hem het stempel van asociaal, gestoord of zielig opdrukt.
Voor de jongen zal alles hem een rotzorg zijn. De wereld bevindt zich immers buiten zijn cirkel, veilig is daarbinnen. Hij doet daarin wat hij wil. Die zekerheid leerde Vincent van de methode Stanislavski, een Russisch acteur.

Bij jezelf blijven. Eem kreet die makkelijk klinkt maar de uitvoerig is knap lastig. Geloven in jezelf geeft kracht. Houdt bombardementen van buiten tegen. Van mensen, van ziektes en angsten. Klinkt prachtig. Kracht dwingt respect af. Vertrouwen in anderen komt altijd op de tweede plaats.
Zijn blik verplaatst zich weer naar de jongen die het gat stopt. Het is moeilijk zijn ogen van hem af te houden. Gemakshalve gaat hij ervan uit dat zijn gedrag niet komt door een sociale storing of dat hij bij voorbeeld doof is.

Vincent pakt het boek op maar leest nog niet. Zou de jongen zich bewust zijn van die bescherming? Zijn innerlijke kracht moet op een vorm van eigenliefde steunen.. Een geheim dat alleen hij kent.
Andere mensen zullen waarschijnlijk jaloers op hem zijn. Hoewel ze dat nooit zullen erkennen. Nee, ze zullen eerder beginnen over een ander die altijd voorgaat, een ander die op de eerste plaats komt. Vooral niet overkomen als egocentrisch. Keurig geleerd. Braaf gehoorzaamd.

Onverstoorbaar. Omringd door vreemde, zwijgende mensen die wiebelen op het ritme van een trein. Een prachtig beeld van vrijheid. Terwijl de onbevangenheid eigenlijk heel natuurlijk is.
Tijd om verder te lezen. Het is moeilijk voor te stellen dat de jongen zich bewust is van dit alles. Zonder Stanislavski. Zonder Jung. Het jonge kind in hem behouden of……hij heeft het gewoon geleerd bij de padvinderij.

augustus 2021