Woede

vraaggesprek

Orakel.
De laatste tijd valt het woord mind mij regelmatig op zoals mindfullness, beetje trendy in het moment zijn en de verhouding lichaam – geest: mindbody.

Ja, die mind, bewust of onbewust. Het onderbewustzijn is veel belangrijker in het dagelijks leven dan de meeste mensen beseffen. De meeste keuzes en beslissingen komen daar bij voorbeeld vandaan, niet uit het bewustzijn.

O ja?

Vanuit het onderbewuste vindt de aansturing plaats voor ons leven. Dank aan Freud die dit zijnsgebied ontdekte. Begin vorige eeuw ontstond door hem de belangstelling voor het onderbewuste, nieuwsgierigheid in het zoeken naar verbanden met het bewustzijn. Helaas verdween het holistisch onderzoek na de tweede wereldoorlog. De familie Rockefeller zag veel geld in de fabricage van medicamenten. In eigen kring koos deze rijke familie zelf voor natuurgeneeswijze, maar dat even terzijde.
Vanaf het moment dat de Rockefellers in veel landen de opleiding van artsen gingen subsidieerden kregen de studenten aldaar het verhaal voorgeschoteld dat symptomen een ziekte aangeven, dat er zich een storing in het lichaam bevindt. Het lichaam valt zichzelf als het ware aan en zoiets kan door medicijnen onderdrukt worden.

Aha! Daar komt die symptoom bestrijding dus vandaan. Artsen leren dat genezen gebeurt door het toedienen van medicijnen! Eenzijdig. Lijkt op een opleiding met oogkleppen…

Dat mag je zeggen ja. Moet! Voorschriften, protocollen waaraan een gediplomeerd arts zich dient te houden.

Nu begrijp ik waarom in de covid tijd simpele, goedkope behandelingen verboden werden. Waarom absoluut het wachten was op een vaccin. Vrij eenvoudig. En dat vanwege dat geld verdienen met prikken.

Artsen dienen zich met het lichaam bezig te houden. Wat ziekte is en hoe het meestal ontstaat is niet hun vakgebied. Gelukkig zijn er altijd wel artsen die zich verdiepen in hoe het zit met klachten, waar ze vandaan komen. Artsen vaak met veel ervaring. Uit die hoek komt het geluid dat de meeste lichamelijke symptomen een psychische achtergrond hebben. Een voorbeeld. Heb jij last van chronische pijn?

Regelmatig in mijn onderrug en in nek en schouders.

Grappig dat je dat zegt. Die klacht schijnt precies het meest voor te komen. Spierpijn. Vanuit de hersens is de aansturing van pijn. De reden kan natuurlijk vermoeidheid zijn, is dus kort. Chronisch komt bijna altijd voort uit de psyche. Stel je voor, dat vanuit het onderbewustzijn pijnlijke gevoelens het bewustzijn inkomen. Dat is ongewenst of gevaarlijk bij voorbeeld. Jouw systeem zorgt voor bescherming. Het zorgt ervoor dat onderdrukte gevoelens niet in je bewustzijn komen.

Bescherming?

Ja. Prachtig hoe dat bij een mens werkt. De bescherming zit in de sturing van de aandacht. Zodra jij fysieke pijn voelt is je aandacht gericht op je lichaam. Dat leidt af van je geest. Op deze manier breekt jouw gevoelspijn niet in je bewustzijn door. Stel je voor dat het onderdrukte woede is of een onbeschrijfelijk verdriet. Een diepe angst. Dat kan in het bewustzijn voor veel ellende zorgen. Je kent het omgekeerde: je bent zo helemaal geestelijk in beslag genomen dat lichamelijke pijn later pas gevoeld wordt.

Aha. Wacht even. Dus in een chronische fysieke pijnsituatie blijf ik op mijn lichaam gericht om niet bezig te zijn met iets heel vervelends in mijn geest. Zoals in het geval zeg maar van ….een trauma?

Dat kan ja. Het principe is: onderdrukte gevoelens willen vanuit het onderbewuste in het bewustzijn doordringen. Pijn is dan bij voorbeeld de afleiding. De meeste mensen willen niet herinnerd worden aan situaties met in een trauma geval, gruwelijke emoties.
Kernwoord is onderdrukking. Pijnlijk gevoel moet in het onderbewustzijn blijven. Dat gebeurt vanaf je geboorte door je ouders: je moet je zo en zo gedragen. Van buitenaf. Daarna ook van binnenuit, je wilt gehoorzamen, dingen perfect doen bij voorbeeld. Je zet jezelf onder voortdurende druk. Dat gebeurt ook bij het aardig willen overkomen.
Onderdrukking zorgt voor een vat van emoties. Je bent je daar dus niet van bewust.

Een vat?

Onderdrukking zorgt voor ophoping, vulling. Wanneer je in de auto rijdt en je ergert je aan een andere automobilist, dan merk je hoe snel woede plotseling uit dat vat omhoog schiet. Als de eruptie van een vulkaan! Dat vat wordt voortdurend in je leven aangevuld met allerhande emoties. Heftig of beetje bij beetje.

Ja, dat klopt. Dat hoeft niet altijd door trauma’s. Onderdrukking gebeurt bij elke volwassene in het dagelijks leven. Je zet jezelf onder druk. Doe ik ook ja. Maar…wat onderdruk ik nou precies?

Alles wat afleidend is voor jou op zo’n moment. Wat niet uitkomt. Wat vervelend of lastig is. Wat je irriteert. Je boos of kwaad maakt. Vanaf je geboorte. Als kind begin je stevig dat vat te vullen. Het is een heel natuurlijk proces. Realiseer je dat tijd geen rol speelt in je onderbewustzijn. Jij draagt nog steeds een portie woede van het kind van vroeger met je mee alsof het van gisteren komt. In de rest van je leven vult het vat zich. En als die onderdrukking teveel is, het vat overstroomt en het in het bewustzijn wil komen dan zorgt het systeem dat je op een gegeven moment lichamelijk last krijgt van iets. Als afleiding. Wat het is, waar het lichaam voor kiest dat weet je vooraf nooit. Je voelt echt pijn. Vaak in rug, heup, nek en schouders.

Altijd spierpijnen?

Nee hoor. Je ziet wel ouderen die ineens heel kwaad kunnen worden of ineens in huilen uitbarsten. Het vat zit vol, de woede of het verdriet wil eruit.

Het is niet alleen woede?

Nee. Maar woede is wel de grote boosdoener. Bij iedereen weer anders wat verhouding betreft zoals je begrijpt.

Doet me denken aan stress.

Logische gedachte. Lichaam en geest werken altijd samen. Het hoeven geen pijnlijke spieren te zijn. Iets op de huid in de vorm van exceem. Of een probleem met de spijsvertering, ademhaling, noem maar op. Begrijp het principe. Een lichamelijk symptoom is dus niet onaardig bedoeld, het is een vorm van bescherming vanuit jouw innerlijk systeem. Vanuit de hersens gestuurd.

Het word me duidelijk ja. Maar……nu ik het systeem begrijp ben ik benieuwd hoe ik dan van pijn of een ander fysiek symptoom afkom? Geen medicijn vermoed ik?

Nee. Geen pil, poeder of prik. Geen drankje of smeersel. Niets van dat alles. Het medicijn is in de eerste plaats kennis hebben van deze gang van zaken en het als normaal verschijnsel accepteren. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je hersens hebben tijd nodig voor herprogrammeren. Van automatisch naar jouw bewuste kijk hierop. Pas op dus: niet bestraffend naar jezelf kijken. Ga op zoek naar emoties die aan het proces ten grondslag liggen. Duik in de historie van jouw mind.

Begrijp ik het goed dat het nodig is terug te gaan naar mijn kindertijd en een lijstje opstellen van alle onderdrukte emoties? Vooral heftige?

Een flinke klus ja. Vanaf je geboorte zoek je naar trauma’s. Naar situaties waarin mensen jou boos maakten. Je neemt je leven door en je ziet eerlijk onder ogen wat door anderen en door jou onderdrukt is. Neem de tijd ervoor. Inprenting door herhaling is belangrijk! Uiteindelijk draait het allemaal om het bewustzijn van het proces. Ben je je bewust van wat gebeurd is. Wat elke dag gebeurt. Dat een belangrijke stap.

En dan verdwijnen klachten?

Je gaat het zien wanneer je hier tijd in stopt. Niet bang worden. Onderga opnieuw al die storende momenten. Een grondige aanpak vanaf de bron. Zelf geestelijk werk doen inplaats van naar een arts rennen voor weer tijdelijke symptomen bestrijding. Maak bewust wat zich afspeelt in de verwevenheid van lichaam en geest.

Heeft deze visie, deze heling op body-mind ook een naam?

Ja. TMS: Tension Myositis Syndrome.

Duidelijk.