Woede

vraaggesprek

De laatste tijd valt het woord mind mij regelmatig op zoals mindfullness, beetje trendy in het moment zijn en de verhouding lichaam – geest: mindbody.

Ja, die mind, bewust of onbewust. Het onderbewustzijn is veel belangrijker in het dagelijks leven dan de meeste mensen beseffen. De meeste keuzes en beslissingen komen daar bij voorbeeld vandaan, niet uit het bewustzijn.

O ja?

Vanuit het onderbewuste vindt de aansturing plaats voor ons leven. Dank aan Freud die dit zijnsgebied ontdekte. Begin vorige eeuw ontstond door hem de belangstelling voor het onderbewuste, de nieuwsgierigheid in het zoeken naar verbanden met het bewustzijn.. Helaas verdween het holistisch onderzoek na de tweede wereldoorlog. De familie Rockefeller zag veel geld in de fabricage van medicamenten. In eigen kring koos deze rijke familie zelf voor natuurgeneeswijze, maar dat even terzijde.
Vanaf het moment dat de Rockefellers in veel landen de opleiding van artsen gingen subsidieerden kregen de studenten aldaar het verhaal voorgeschoteld dat symptomen van een ziekte aangeven dat er zich een storing in het lichaam bevindt. Dat het lichaam zichzelf als het ware aanvalt en dat zoiets door medicijnen onderdrukt moet worden.

Aha! Daar komt die symptoom bestrijding dus vandaan. Artsen leren dat genezen gebeurt door het toedienen van medicijnen! Eenzijdig. Lijkt op een opleiding met oogkleppen…

Dat mag je zeggen ja. Voorschriften, protocollen waaraan een gediplomeerd arts zich dient te houden.

Nu begrijp ik waarom in de covid tijd simpele, goedkope behandelingen verboden werden. Waarom absoluut het wachten was op een vaccin. Allemaal vanwege dat geld verdienen.

Artsen dienen zich met het lichaam bezig te houden. Wat ziekte is en hoe het meestal ontstaat is niet hun vakgebied. Gelukkig verdiept een kleine groep artsen zich hierin en zoekt hoe het zit met klachten, waar ze vandaan komen. Artsen met veel ervaring en daaruit komt het geluid dat de meeste lichamelijke symptomen een psychische achtergrond hebben. Een voorbeeld. Heb jij last van chronische pijn?

Regelmatig in mijn onderrug en in nek en schouders.

Grappig dat je dat zegt. Die klacht schijnt precies het meest voor te komen. Spierpijn. Vanuit de hersens is de aansturing van pijn. De reden kan natuurlijk vermoeidheid zijn maar is die chronisch dan komt het bijna altijd voort uit de psyche. Stel je voor, vanuit het onderbewuste willen pijnlijke gevoelens het bewustzijn inkomen maar jouw systeem zorgt voor bescherming, zorgt dat het niet gebeurt.

Bescherming?

Ja. Prachtig hoe dat bij een mens werkt. De bescherming zit in de sturing van de aandacht. Zodra jij fysieke pijn voelt is je aandacht gericht op je lichaam. Dat leidt af van je geest. Op deze manier breekt jouw gevoelspijn niet in je bewustzijn door. Stel je voor dat het onderdrukte woede is of een onbeschrijfelijk verdriet. Een diepe angst. Dat kan in het bewustzijn voor veel ellende zorgen. Omgekeerd ken je het wel: je bent zo geheel geestelijk in beslag dat lichamelijke pijn later pas gevoeld wordt.

Aha. Wacht even. Dus in een chronische fysieke pijnsituatie blijf ik op mijn lichaam gericht om niet bezig te zijn met iets heel vervelends in mijn geest. Zoals in het geval zeg maar ….een trauma?

Dat kan ja. Het principe is: onderdrukte gevoelens willen vanuit het onderbewuste in het bewustzijn doordringen. Pijn is dan bij voorbeeld de afleiding. De meeste mensen willen niet herinnerd worden aan situaties met gruwelijke emoties.
Kernwoord is onderdrukking. Dat gebeurt zowel van buiten vanaf je geboorte door je ouders: je moet je zo en zo gedragen. Ook van binnenuit, je wilt altijd alles perfect doen bij voorbeeld. Je zet jezelf onder voortdurende druk. Zoals ook bij het altijd aardig over willen komen.
Onderdrukking zorgt voor een vat van emoties. Je bent je daarvan niet bewust.

Een vat?

Die onderdrukking zorgt voor ophoping, vulling. Soms ontsnapt zich daar iets uit zoals wanneer je in de auto rijdt en je ergert aan een andere automobilist. Dan merk je hoe snel woede uit dat vat kan komen. Als de eruptie van een vulkaan! Dat vat wordt voortdurend in je leven aangevuld met allerhande emoties. Heftig of een beetje erbij.

Herkenbaar. Niet altijd door trauma’s dus.
Onderdrukking in het dagelijks leven. Jezelf onder druk zetten. Dat herken ik wel. Wat onderdruk ik precies?

Alles wat afleidend is voor jou op zo’n moment. Wat niet uitkomt. Wat vervelend of lastig is. Vanaf je geboorte begint dat, bij iedereen. Het is een heel natuurlijk proces dus. Realiseer je dat tijd geen rol speelt in je onderbewustzijn. Jij draagt nog steeds een portie woede van het kind van vroeger met je mee alsof het van gisteren komt. In de rest van je leven vult het vat zich. En als die onderdrukking teveel is dan zorgt het systeem dat je op een gegeven moment lichamelijk last krijgt van iets. Wat het is, waar het lichaam voor kiest dat weet je vooraf nooit. Neem een tennisarm. Die heeft niets met tennis te maken. Alles met de keus van je lichaam op die plaats aandacht te sturen.
Je ziet wel eens bij ouderen dat die ineens heel kwaad kunnen worden wanneer dat onderdrukken niet meer zo goed lukt. Oudjes kunnen ineens in huilen uitbarsten. Het vat zit vol, het verdriet wil eruit.

Het is dus niet alleen woede?

Nee. Maar woede is wel de grote boosdoener. Het vat zot vol verschillende emoties. Bij iedereen weer anders wat verhouding betreft zoals je begrijpt. En het verandert tijdens je leven.

Doet me denken aan stress.

Logische gedachte. Lichaam en geest werken altijd samen. Het hoeven geen pijnlijke spieren te zijn. Iets op de huid in de vorm van exceem. Of een probleem met de spijsvertering, ademhaling, noem maar op. Begrijp het principe. Een lichamelijk symptoom is dus niet onaardig bedoeld, het is een vorm van bescherming vanuit jouw innerlijk systeem. Vanuit de hersens gestuurd.

Het word me duidelijk ja. Maar……nu ik het systeem begrijp ben ik benieuwd hoe ik dan van pijn of een ander fysiek symptoom afkom? Geen medicijn vermoed ik?

Nee. Geen pil, poeder of prik. Geen drankje of smeersel. Niets van dat alles. Het medicijn is in de eerste plaats kennis hebben van deze gang van zaken en het als normaal verschijnsel accepteren. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je hersens hebben tijd nodig voor herprogrammeren. Van automatisch naar jouw bewuste kijk hierop. Pas op dus: niet bestraffend naar jezelf kijken gezien die automatische keuze. Ga op zoek naar emoties die aan het proces ten grondslag liggen. Duik in de historie van jouw mind.

Begrijp ik het goed dat het nodig is terug te gaan naar mijn kindertijd en een lijstje opstel van alle onderdrukte vooral heftige emoties?

Ja. Een flinke klus. Vanaf je geboorte zoek je ook naar trauma’s. Je neemt je leven door en je ziet eerlijk onder ogen wat door anderen en door jou onderdrukt is. Neem de tijd ervoor. Inprenting door herhaling is belangrijk!

Dan verdwijnen klachten?

Onderga het opnieuw. Pijn of een chronische klacht zal verdwijnen. Direct of wat later. Een grondige aanpak vanaf de bron. Zelf doe je geestelijk werk inplaats van naar een arts rennen voor weer een symptoom bestrijdingsmiddel. Maak bewust wat zich afspeelt in de verbondenheid van lichaam en geest.