Doodsblij

sprookje

ER WAS EENS een meisje.
Vanaf de geboorte was zij heel, heel bang. De vroedvrouw zei verbaasd:
‘Het lijkt wel alsof ze bang is de baarmoeder uit te komen!‘

Het was verre van eenvoudig haar op te voeden. Ze was bang voor haar ouders. Aanhoudend bleef ze zeuren om regels en aanwijzingen; wat zij kon doen om zich te beschermen tegen de boze buiten wereld.

Haar naar school krijgen gaf de nodige problemen. Eenmaal daar klampte ze zich voortdurend vast aan de juf, vooral wanneer het onweerde. Ze was als de dood voor lichtflitsen en het geluid van de donder; rilde, bibberde en schokte dan hevig over haar hele lichaam.
Als tiener bleef ze als een klein kind voortdurend op de schoot van haar moeder springen en sloeg meteen de armen om haar heen, drukte zich vast als een klit. Die moeder wist zich op zo’n moment geen raad en schaamde zich als er bezoek was.

Vriendinnen en vriendjes kreeg ze niet. Ze was als de dood een voet in een ander huis te zetten waar ze de regels niet kende. Bang om dan vermaningen of een bestraffend woord te horen.
Het liefst bleef ze alleen op haar kamer en maakte zelfportretten. Ze tekende zichzelf omringd door beschermende handen en andere lichaamsdelen.
Op de televisie luisterde ze alleen naar mensen die in haar ogen ongevaarlijk waren zoals een presentator, een deskundige of een politicus.

Haar ouders deden hun best haar een gezonde opvoeding te geven maar kregen totaal geen vat op haar. Altijd sprak ze de laatste woorden na van iemand die ze vertrouwde. Ze zag de wereld vol gevaren en bedreigingen. Dag in, dag uit.
Haar kamer hing vol met zelfbedachte teksten om zich aan waarschuwingen te herinneren, bang als ze was iets te vergeten. Sommige mensen zijn gevaarlijk. Pas op voor dieren. Met een mes kan van alles fout gaan. Vergeet vooral niet: een donderslag bij heldere hemel.

Zonder dat zij het wist zochten haar ouders naar een medicijn. Ze vonden een kruidenvrouwtje die vertelde dat zij het meisje normaal kon krijgen, daarvoor was een speciaal kruid nodig. De ouders waren dolblij maar juichten te vroeg. Het vrouwtje vertelde dat sinds kort alle kruiden in het land als medicijn verboden waren. Om voor haar onbekende redenen. Waarschijnlijk omdat daar niet aan te verdienen valt.

Op een dag werd landelijk bekendgemaakt dat een vreselijke ziekte bezig was bezit te nemen van alle levende wezens op de aarde. Een speciale injectie werd hiertegen snel ontwikkeld.
Nu werd het bange meisje nog banger. Ze wilde deze ziekte, deze scheve koorts niet krijgen en liep de hele dag met een thermometer in haar mond. Elke minuut keek zij of er een streepje meer op te lezen viel. Was dat het geval dan liet ze haar ouders contact opnemen met de huisarts.

Ze volgde alle beperkingen op die landelijk werden uitgevaardigd. Intussen, ondanks de vele beschermende kledingstukken met maximale hulpmiddelen werd ze ineens bang voor besmetting door een ander zoals een expert en een politicus dreigden op de televisie. Opgesloten in haar kamer riep ze dat niemand binnen mocht komen.
Gezien haar super volgzame gedrag werd ze als moedig meisje uitgenodigd voor een tv interview. De bedoeling was de kijkers aan te moedigen zich net als haar te gedragen om die scheve koorts niet aan een ander door te geven. Maar omdat ze een bang meisje was zei ze dat optreden op het laatste moment af.

Toen, omdat het wachten op een zogenaamde beschermende injectie haar veel te lang duurde besloot ze zich echt volledig af te zonderen omdat in haar ogen dat het veiligst was. ’s Nachts, wanneer haar ouders sliepen sloop ze haar kamer uit en stond urenlang onder de douche.

Nu was het vreemde dat door haar hunkering naar een leven zonder angst, zij juist steeds banger en banger werd. Tot het moment kwam dat de aankondiging kwam dat het toedienen van gemko in een injectiespuit van start kon gaan. In haar ogen was dit een godsgeschenk.
Direct nam ze actie: zij wilde de eerste zijn die met dit volledig nieuwe en voor iedereen onbekende stofje ingespoten werd. Door haar bezetenheid en vertrouwen in gezag kwam het niet bij haar op een vraag te stellen. Zoals: of gemko wel getest was.

Een dag nadat die onbekende stof in haar lichaam was gespoten begon de thermometer ineens fors op te lopen. En ja hoor, een dokter constateerde na een lange staaf uit haar neus getrokken te hebben dat de scheve koorts ook het bange meisje had bereikt. Toen ze dit hoorde was ze heel even verbaasd, waarna ze lachte alsof ze kiespijn had.
Haar ouders kwamen in actie toen zij het bange meisje bleker dan bleek op bed zagen liggen. Naar het ziekenhuis, direct!
Een zuster die niet mee wilde doen aan het dansen in een videoclip voor gemko-promotie fluisterde dat ze ziek was geworden van gemko, het experimentele goedje dat haar jonge lichaam was ingegaan.

Op het bezoekuur kwamen haar ouders net te laat. Hun stervens bange kind was inmiddels overleden. De zuster liet haar een foto zien waarbij het verpleegend personeel met vrolijke gezichten om haar bed stond.
‘Voor de krant’, zei de zuster.
De moeder wilde weten of ze nog iets gezegd had voordat ze stierf.
‘Jawel, ze zei: en toch ben ik blij dat ik die prik genomen heb.‘