Doodsblij

vertelling

ER WAS EENS een meisje.
Vanaf de geboorte was zij heel, heel bang. De vroedvrouw zei verbaasd:
‘Het lijkt wel alsof ze bang is de baarmoeder uit te komen!‘

Het is verre van eenvoudig dit meisje op te voeden. Ze is zelfs bang voor haar ouders. Aanhoudend zeurt ze om regels en aanwijzingen die haar ouders juist niet teveel willen geven. Maar zij vraagt voortdurend wat zij kan doen om zich te beschermen tegen de boze buiten wereld.

Haar naar school krijgen geeft ook de nodige problemen. Eenmaal daar klampt ze zich voortdurend vast aan de juf, vooral wanneer het onweert. Ze is als de dood voor lichtflitsen en het geluid van de donder; rilt, bibbert en schokt dan hevig omet haar hele lichaam.
Als tiener springt ze nog als een klein kind voortdurend op de schoot van haar moeder en slaat meteen de armen om haar heen, drukt zich vast als een klit. Haar moeder weet zich op zo’n moment geen raad en schaamt zich als er bezoek is.

Vriendinnen en vriendjes krijgt ze niet. Ze is als de dood een voet in een ander huis te zetten waar ze onbekend is met de regels. Bang om dan vermaningen of een bestraffend woord te moeten aanhoren.
Het liefst blijft ze alleen op haar kamer en maakt zelfportretten. Ze tekent zichzelf omringd door beschermende handen en andere lichaamsdelen.
Op de televisie luistert ze alleen naar mensen die in haar ogen ongevaarlijk zijn zoals een presentator, een deskundige of een politicus.

Haar ouders doen hun best haar een gezonde opvoeding te geven maar krijgen totaal geen vat op haar. Altijd herhaalt ze de laatste woorden van iemand die ze vertrouwt. Ze ziet aan een stuk door een wereld vol gevaren en bedreigingen. Dag in, dag uit.
Haar kamer hangt vol met zelfbedachte teksten om zich aan waarschuwingen te herinneren, bang als ze is iets te vergeten. Sommige mensen zijn gevaarlijk. Pas op voor dieren. Met een mes kan van alles fout gaan. Vergeet vooral niet: een donderslag bij heldere hemel.

Zonder dat zij het weet zoeken haar ouders naar een medicijn. Ze vinden een kruidenvrouwtje die vertelt dat zij het meisje normaal kan krijgen met een speciaal kruid. Ze zijn dolblij maar juichten te vroeg. Het vrouwtje vertelt later dat sinds kort alle kruiden in het land als medicijn verboden zijn. Om redenen die haar niet bekend zijn. Waarschijnlijk omdat daar niet aan te verdienen valt.

Op een dag wordt landelijk bekendgemaakt dat een vreselijke ziekte bezig is bezit te nemen van alle levende wezens op de aarde. Een speciale injectie wordt hiertegen razendsnel ontwikkeld.
Het bange meisje wordt nog banger. Ze wil deze ziekte, deze scheve koorts absoluut niet krijgen en loopt de hele dag rond met een thermometer in haar mond. Elke minuut kijkt ze of er een streepje meer op te lezen viel. Is dat het geval dan laat ze haar ouders contact opnemen met de huisarts.

Ze volgt alle beperkingen op die landelijk worden uitgevaardigd. Intussen, ondanks de vele beschermende kledingstukken met maximale hulpmiddelen wordt ze ineens bang voor alle mensen. Besmetting door een ander zoals een expert en een politicus dreigden op de televisie. Opgesloten in haar kamer roept ze om het uur dat niemand binnen mag komen.
Gezien haar geweldig volgzame gedrag krijgt ze het stempel van moedig meisje en wordt uitgenodigd voor een tv interview. De bedoeling is de kijkers aan te moedigen zich net als deze perfecte burger te gedragen; om de scheve koorts niet aan een ander door te geven. Maar omdat ze een bang meisje is zei ze dat optreden op het laatste moment af.

Toen, omdat het wachten op een zogenoemde beschermende injectie haar veel te lang duurde besluit ze zich volledig af te zonderen omdat in haar ogen dat het meest veilige is. ’s Nachts, wanneer haar ouders slapen sluipt ze haar kamer uit en staat urenlang onder de douche.

Nu is het vreemde dat door haar hunkering naar een leven zonder angst, zij juist steeds banger en banger wordt. Gelukkig voor haar komt op een dag de aankondiging dat het toedienen van gemko in een injectiespuit van start kan gaan. Een godsgeschenk denkt ze.
Direct komt ze in actie: zij wilde de eerste zijn die met dit volledig nieuwe en voor iedereen onbekende stofje ingespoten wordt. Door haar bezetenheid en vertrouwen in gezag komt het niet bij haar op over dit experiment een vraag te stellen. Zoals: of gemko wel grondig getest was.

Nadat ze voor het eerst na lange tijd weer blij rondloopt met die onbekende stof in haar lichaam begint de thermometer plotseling fors op te lopen. En ja hoor, een dokter constateert na een lange staaf uit haar neus getrokken te hebben dat de scheve koorts ook haar als bang meisje heeft bereikt. Ze hoort deze uitspraak heel even verbaasd aan, waarna ze lacht alsof ze kiespijn heeft.
Haar ouders komen direct in actie wanneer zij hun bange kind bleker dan bleek op bed zien liggen. Naar het ziekenhuis, direct!
Een zuster die niet mee wilde doen aan het dansen in een videoclip voor gemko-promotie fluistert dat ze ziek is geworden van gemko, het experimentele goedje dat haar jonge lichaam was ingegaan.

Op het bezoekuur komen haar ouders net te laat. Het bange kind was inmiddels overleden. De zuster laat haar een foto zien waarbij het verplegend personeel met vrolijke gezichten om haar bed staat.
‘Voor de krant’, zegt de zuster.
De moeder wilde weten of ze nog iets gezegd had voordat ze stierf.
‘Jawel, ze zei: en toch ben ik blij dat ik die prik met gemko genomen heb.‘