Weerzien

vooruitgang

‘Je zult nog spijt krijgen‘, zegt een collega in de kantine van het opleidingscentrum van de publieke omroep. Mijn vertrek als cursusleider en hoofddocent staat vast.

Eindelijk voldoende tijd om een paar studieboeken te schrijven, vol basiskennis. Niks moet, alles kan, wat wil je vertellen, overbrengen? Toekomstige makers, regisseurs en presentatoren prikkel ik wtot het vinden van een eigen weg bij het medium televisie.
Laat iedereen leren vanuit een inhoud. Want zonder voldoende kennis wordt het al snel een beetje aanrommelen of de uitvoering overlaten aan vakmensen als cameraman, mogelijk het wiel opnieuw uitvinden en daar hebben de meeste tv medewerkers momenteel weinig tijd voor.

Twee jaar na mijn vertrek stap ik opnieuw het gebouw binnen met de naam Media Academie. Vroeger bekend als Santbergen, genoemd naar de vorige bestemming: een hotel.
Als laatste cursusleider in vaste dienst bedankte ik voor het aanbod een accountmanager te worden: een verkoper van cursussen die nergens verstand van hoeft te hebben.
Een voor mij bekende man schud ik vriendelijk de hand. Tegenwoordig is hij een van die verkopers. Bij gebrek aan kennis en ervaring vult hij een cursus met bekende namen en gezichten van het tv scherm. Een slim verkoopmodel.
Zijn opdracht van de bovenbazen is om een cursus vol te krijgen heb ik me laten vertellen. Opmerkelijk is, heel eigentijds dat de bibliotheek is verdwenen.

‘Ja, ik heb de twee boeken gelezen’, zegt de manager koel, ze zijn volgend, niet vernieuwend.’
Verbaasd kijk ik hem aan. Het klinkt als een excuus het boek niet te gebruiken, laat staan te promoten. Wat nu? Hem uitleggen hoe dit materiaal in een cursus gebruikt kan worden? Misschien helpt dat. Ik besluit nog een poging te wagen.
‘Wat bedoel je? Heb je het voorwoord niet gelezen waarin…….?’
Hij onderbreekt en herhaalt: volgend, niet vernieuwend. Schudt zijn hoofd, draait zich om en negeert mij daarna volledig.

Verbijsterd loop ik na dit nogal onbeschofte gedrag naar de kantine. De ruimte is behoorlijk verbouwd. Vanachter de verhoogde toonbank krijg ik van een oude bekende die mij enthousiast begroet, informatie over veranderingen na mijn vertrek. Zij is duidelijk niet blij.
Tegenwoordig heet een cursus een product. En de kantine moest er fris en gelikt uitzien. Ze vertelt dat klanten zich hier prettig willen voelen volgens de manager die directeur heet.
Achter een gratis kop koffie denk ik met plezier terug aan vroegere lessen, het overbrengen van vakmanschap. Aan analyses. Aan een warme open sfeer, zonder druk van bazen, redacteuren en kijkcijfers. Aan cursisten die een ambacht wilden leren.

Wat een reactie van die volgend en niet vernieuwende verkoper! Dat moet te maken hebben met het verleden waarin hij solliciteerde voor cursusleider. Geen enkele werkervaring had hij bij het medium televisie. Een gladde man. Hij kon alleen lekker lullen. Ik vond hem volkomen ongeschikt toentertijd.
Natuurlijk wil deze man nu niets met mijn twee boeken te maken hebben. Zacht gezegd: hij mag mij niet. Het gedrag typeert zijn niveau. Misschien geniet hij dagelijks van de macht die hij als account manager heeft. Onwetende cursisten kijken tegen hem op! Weten zij veel. Als ze maar tevreden zijn en natuurlijk betalen.

De koffie smaakt me niet. Ik wil zo snel mogelijk het pand uit. Loop naar boven om de verkoper nog beleefd de hand te schudden. Het enige dat hij zegt: volgend, niet vernieuwend. Het klinkt alsof hij deze woorden heeft ingestudeerd. Als een machine mogelijk geprogrammeerd.
Het korte bezoek heeft wel iets duidelijk gemaakt. Geldelijke belangen zijn in de plaats gekomen van de liefde voor een ambacht. Twee jaar heb ik aan de boeken gewerkt. Ze zullen nauwelijks iets opleveren. Met een prijs van rond de veertig euro voor een boek waarvan ik 25 eurocent ontvang levert mij al het werk eraan nauwelijks iets op.

Het opleidingscentrum ligt bijna naast het station van Hilversum. Ik denk aan een gesprek dat ik met een directeur van een groot tv bedrijf uit Aalsmeer had. Hij vertelde inmiddels alweer vele jaren geleden dat minstens 90% van de tijd in de gesprekken met publieke omroepen gaan over geld, nauwelijks over inhoud. Dus nieuw is deze ontwikkeling niet. Ik wilde het alleen niet zien.
Programma’s….. nieuws als show; zoveel mogelijk emoties, afleiding; het liefst zonder inhoud, achtergrond, geschiedenis….. Natuurlijk wel technisch schitterend, gelikt en perfect. Het werd de hoogste tijd dat opleidingen hierop aansluiten.

Spijt? Ik staar op het perron naar het gebouw achter de slagbomen. Nieuwe opleidingen moeten de politieke correctheid volgen. Of, beter gezegd: de markt.
Een trein rijdt het station binnen en veegt het pand in een keer van mijn netvlies.