Bewondering

veilige cirkel

In de overvolle intercity zit Vincent op een avond aan het raam. Hij leest over innerlijke kracht. Het boek van Carl Jung legt hij op zijn schoot voor een overdenking.
Diagonaal aan de overzijde ziet hij een padvinder opstaan die zijn rugzak op de stoel zet en daarin uitgebreid grabbelt.

De mede passagiers houden hem licht wiebelend zo onopgemerkt mogelijk in de gaten. Ineens verschijnt een sok en een doosje met naaispullen.
Als een draad door de naald gehaald is begint de jongen een gat in de sok te stoppen. Met alleen het treingeluid op de achtergrond voert de padvinder zijn actie in alle rust uit. Niet een keer kijkt hij om zich heen.

Vincent bewondert de manier waarop de padvinder zijn handelingen uitvoert: zo zeker, zo geconcentreerd, zo natuurlijk. Alsof hij alleen in de trein zit. Een reparatie in een eigen wereldje. In een vrijheid die hij zelf oproept.
In zijn opleiding als acteur heeft Vincent geleerd hoe zoiets te doen. In je eigen virtuele cirkel blijven onder alle omstandigheden. Een buitenwereld echt buiten houden. Hoeveel oefeningen had hij daarvoor niet nodig?

Hij draait zich naar het raam, kijkt de duisternis in. De jongen is een tiener. Op zijn leeftijd onzeker, soms ook verlegen of bang voor aandacht van volwassenen dicht in zijn buurt. Bang iets stoms te doen en daarop aangesproken te worden. Maar deze jongen lijkt nergens bang voor.
Wat zou er gebeuren wanneer hij zich prikt? Voor de reizigers een heerlijk hilarisch moment. Babbel de babbel.
Hij behoort tot een nieuwe generatie. Lak aan volwassenen in zijn omgeving. In je vinger prikken, zo stom ben je toch niet?

Lichtpunten schieten in het donker voorbij. Carl Jung schrijft dat je wakker wordt door je eigen innerlijk op te zoeken, niet door naar de buitenwereld te kijken.
Mooi advies voor een tijd waarin gevochten wordt om de binnenwereld van de mens. In de opmaat naar een technocratische toekomst.
In de ruit ziet Vincent het hoofd van de vrouw tegenover hem scheefzakken, de ogen gesloten. Weet zij hoe zich te beschermen tegen aanvallen van buiten? Of neemt ze gewoon elke geadviseerde prik om zich veilig te voelen? Autoriteiten automatisch te vertrouwen.

Het zou fantastisch zijn wanneer die ijverige stopper zich altijd kan afsluiten wanneer hem dat uitkomt. Telefoontjes, vragen, emoties… bewust toelaten of volledig negeren. Zonder probleem ja of nee zeggen. Een kracht die een ander bang en onzeker maakt. Hem dan het stempel van asociaal, gestoord of zielig opdrukt.
Voor de jongen een rotzorg. De wereld bevindt zich buiten zijn cirkel, daarbinnen is hij veilig. Doet hij wat hij wil doen. Die zekerheid leerde Vincent van methode Stanislavski, een Russisch acteur.

Bij jezelf blijven klinkt makkelijk maar is knap lastig. Innerlijke kracht houdt bombardementen van buiten tegen. Van mensen, van ziektes en angsten. Geloof in die kracht in jezelf ja.
Die kracht dwingt ook respect af. Vertrouwen in een ander komt altijd op de tweede plaats.
Hij kijkt weer naar de kousen stopper. Gemakshalve gaat hij ervan uit dat zijn gedrag niet komt door een sociale storing of dat hij bij voorbeeld doof is.
Het is moeilijk zijn ogen van hem af te houden.

Hij pakt het boek op maar leest nog niet. Zou hij zich bewust zijn van die bescherming? Zijn innerlijke kracht moet op een vorm van eigenliefde steunen. Dat geheim bewaart hij, houdt hij voor zichzelf.
Andere mensen zijn daar jaloers op. Hoewel ze dat nooit zullen erkennen. Nee, ze zullen zeggen dat een ander altijd voorgaat, een ander komt op de eerste plaats. Je mag vooral niet overkomen als egocentrisch.
Keurig geleerd. Braaf gehoorzaamd.

Onverstoorbaar stopt hij de sok. Omringd door vreemde, zwijgende mensen die wiebelen op het ritme van een trein. Prachtig beeld van vrijheid. Die onbevangenheid is eigenlijk heel natuurlijk.
Tijd om verder te lezen. Het is moeilijk voor te stellen dat de jongen zich bewust is van die onzichtbare cirkel waarbinnen hij zich veilig weet. Zonder Stanislavski. Zonder Jung. Het jonge kind behouden of gewoon geleerd ….. bij de padvinderij.

augustus 2021