Ongestoord

kort verhaal

Op een avond in de overvolle intercity zit Vincent aan het raam. Hij leest over innerlijke kracht. Hoe sterk de geest wel niet is. Het boek van Carl Jung legt hij op zijn schoot voor een overdenking maar een padvinder diagonaal aan de overzijde leidt hem af. De jongen zet zijn rugzak op de stoel en begint daarin uitgebreid te grabbelen.

Vincent merkt op dat alle passagiers hem zo onopgemerkt mogelijk in de gaten houden. Een sok en een doosje met naaispullen komt uit de rugzak tevoorschijn.
Wanneer een draad door de naald gehaald is begint de jongen een gat in de sok te stoppen. Met alleen het treingeluid op de achtergrond en gewiebel van de passagiers voert de padvinder zijn actie in alle rust uit. Alsof hij alleen in de trein zit. Niet een keer kijkt hij om zich heen.
Wat Vincent vooral opvalt is de manier waarop de padvinder zijn handelingen uitvoert. Zo zeker, zo geconcentreerd, zo natuurlijk, een reparatie in een eigen wereldje. In een vrijheid die hij zelf oproept.
Het doet Vincent denken aan zijn opleiding als acteur. Hoe hij door oefeningen geen invloed toeliet van de wereld om hem heen. Hoe in een virtuele cirkel onder alle omstandigheden geconcentreerd blijven bij de actie, de uitvoering van een opdracht. Geen last van wat dan ook. Hoeveel oefeningen waren daarvoor niet nodig?

Hij draait zich naar het raam, kijkt de duisternis in. De jongen is een tiener. Op zijn leeftijd hoort hij onzeker te zijn of verlegen, bang voor aandacht van volwassenen in zijn buurt. Bang iets stoms te doen en daarop aangesproken te worden. Maar kalm een kous stoppende jongen trekt zich nergens iets van aan.
Wat zou er gebeuren wanneer hij zich in de vinger prikt? Ongetwijfeld voor de reizigers een heerlijk hilarisch moment. Babbel de babbel. Zou hij daarop reageren? Zou zijn generatie lak hebben aan volwassenen in zijn buurt? In je vinger prikken? Nee, zo stom ben je niet.
Lichtpunten schieten in het donker voorbij. Carl Jung schrijft dat je wakker wordt door je eigen innerlijk op te zoeken, niet door naar de buitenwereld te kijken. Een mooi advies voor een tijd waarin gevochten wordt om onze binnenwereld naar een technocratische toekomst.

In de ruit ziet Vincent het hoofd van de vrouw tegenover hem scheefzakken, de ogen gesloten. Is zij zich bewust van de onmenselijke aanvallen van buiten? Of neemt ze als vanzelfsprekend elke geadviseerde prik om zich veilig te voelen? Domweg autoriteiten automatisch te vertrouwen. Dat hoort zo. Bescherming komt juist van buiten.
Die jongen is in staat zich af te sluiten wanneer hem dat uitkomt. Telefoontjes, vragen, emoties. Bewust toelaten of volledig negeren. Zonder probleem met ja of nee zeggen. Een kracht die een ouder iemand bang en onzeker kan maken waardoor hij het stempel van asociaal, gestoord of zielig opdrukt krijgt.
Vincent glimlacht.
Voor de jongen zal dat alles een rotzorg zijn. De idiote wereld bevindt zich buiten zijn cirkel, veilig is hij daarbinnen. Methode Stanislavski, een Russisch acteur.

Bij jezelf blijven. Hoe vaak kreeg hij het niet te horen? Zoiets klinkt makkelijk maar de uitvoerig is knap lastig. Geloven in jezelf geeft kracht en bombardementen tegenhouden. Van bedreigingen, van ziektes, angsten….. Prachtig. Eigen geestelijke kracht dwingt respect af. Vertrouwen in anderen komt op de tweede plaats.
Zijn blik verplaatst zich weer naar de jongen die nog steeds aan het stoppen is. Het is moeilijk om zijn ogen van zijn actie af te houden. Gemakshalve gaat Vincent ervan uit dat zijn gedrag niet komt door een sociale storing of dat hij bij voorbeeld doof is.
Hij pakt het boek op maar leest nog niet. Zou de jongen zich bewust zijn van de bescherming? Zijn innerlijke kracht moet wel op een vorm van eigenliefde steunen. Een geheim dat alleen hij kent.
Veel mensen zijn jaloers op hem. Hoewel ze dat nooit zullen erkennen. Nee, ze zullen eerder beginnen over een ander die altijd voorgaat, een ander die op de eerste plaats komt. Vooral niet overkomen als egocentrisch. Keurig geleerd. Braaf gehoorzamend.

Onverstoorbaar. Omringd door vreemde, zwijgende mensen die licht bewegen op het ritme van de rijdende trein. Een prachtig beeld van vrijheid. Wat die padvinder doet is eigenlijk heel natuurlijk.
Tijd om verder te lezen. Het is moeilijk voor te stellen dat de jongen zich bewust is van dit alles. Zonder Stanislavski. Zonder Jung. Hij bewaart gewoon het jonge kind in hem of……hij heeft het geleerd bij de padvinderij.

augustus 2021