Tegengas

verhaal

Pierre en Walter zitten langs de glazen raamwand naast het zaaltje. Van Eddy hebben ze gehoord dat een presentatie zal plaatsvinden van elektrische auto’s, op een groot scherm. Ze zie een opvallend geklede man nogal druk in de weer.
‘Een gladde verkoper’, mompelt Walter.

Pierre herinnert Walter eraan dat hij zou vertellen hoe hij goochelen heeft geleerd gezien wat hij liet zien tijdens het optreden als Sinterklaas.
‘Oh, ja. Ik kocht een goochelboek en daarin stond een advertentie van een studio.’
‘Studio? Wat moet ik me voorstellen? Plaats voor doorgezaagde weesmeisjes?’
Walter lacht.
‘Nee, geen illusies. Ik was op zoek naar een eenvoudige truc om mijn neef met open mond te laten staan van verbazing waarna hij zijn hersens pijnigt tot ze kraken. En daarvan te genieten. Ik studeerde, had weinig geld. Die magische kerel liet me binnen en vroeg wat ik zocht. Zijn stem was zacht en hij glimlachte geheimzinnig. Het doel, het gek maken van die onuitstaanbare neef vertelde ik natuurlijk niet.’
‘Je had een hekel aan hem? Wraak?’
‘Nou, zoiets. Ik had een gruwelijke hekel aan die jongen. Hij was een twintiger, ik een tiener. Hij gedroeg zich naar mij altijd ……walgelijk zeg maar.’
‘Hoezo?’
‘Hij wist alles, hij kon alles. Ik was niks. Hij was geweldig en kleineerde mij zodra hij mij zag. Ik was een heerlijke speelbal voor hem. Ik mager, hij groot en gespierd. Zoals die man daar die elektrische auto’s verkoopt die niemand wil hebben.’
‘Oh. Ook dat nog. Vond je in die studio een truc…?’
‘Ik zag vitrines met bekers, ballen, touw, munten, ringen. Tekeningen met strepen en kreten, uitpuilende ogen. Een vinger in een guillotine, veel bloed dat spatte in het rond, een mini illusie! Leek me uitstekend. Maar ernaast was de vinger weer heel.”
‘Niet de bedoeling’, zegt Pierre lachend.
‘Die man zag dat ik niet rijk was en kwam met een eenvoudige truc die hij een wonder noemde. En ik moet eerlijk zeggen: zonder vingeroefeningen een groot effect. Ik deed de voorstelling in de tuin, op een mooie warme zomerdag.’
‘Een voorstelling alleen voor die neef?’
‘Ja, een truc om hem voor altijd op zijn plaats te zetten. Ik zag het voor me: altijd wanneer we elkaar in de toekomst zouden zien lachte ik want hij zou nooit achter het geheim komen. Ik dacht op dat moment: al vermoordt hij me ik zeg het niet!’
Walter schudt zijn hoofd.
‘Ik was bloed nerveus, bang om in paniek te raken wanneer er iets onverwachts zou gebeuren.’
‘Kan ik me voorstellen. Wat was het voor truc?’
‘De rekwisieten: vier envelopjes waar gekleurde kaarten in pasten. En een blinddoek.’
‘Is dat alles?’
‘Ja dat dacht ik in die studio ook maar die wonderlijke man verzekerde mij: een grandioos effect. Hij deed het voor en ik was verbijsterd.’
‘Je maakt me nieuwsgierig.’
‘Ik zei die neef speciaal een goocheltruc voor hem te doen waarop hij zich herinnerde dat ik goochelde. Ik was meteen van slag. Hij kon dat niet weten! Ik had niemand iets gezegd en de instructies verbrand.’
Pierre trekt een verbaasd gezicht.
‘Ik dacht: de reden is natuurlijk dat nooit iemand mag denken dat hij iets niet weet!‘
‘Ah, zo’n figuur.’
‘Walgelijk. Ik wist met moeite een zuinige glimlach eruit te persen. De blinddoek ging om mijn hoofd en die smeerlap trok hem zo hard aan dat ik het uit wilde schreeuwen van pijn maar hield de kaken stijf op elkaar. Ik moest er iets voorover hebben. Hij wilde dat ik mijn hemd uitdeed om te zien of ik iets aan armen of op het lichaam verborg.’
‘Dat kan ik me voorstellen. Broek ook uit?’
Walter lacht smakelijk.
‘Daarvoor was ik ook even bang. Nee, zover ging hij niet. Wel hield hij mij scherp in de gaten. Ik wreef mijn zweethanden droog en direct moest ik zeggen wat ik met mijn handen deed.
‘Alsof je een misdadiger was.’
‘Precies. Alsof ik na de voorstelling direct opgesloten zou worden.’
‘De truc was simpel. Gekleurde kaarten mocht hij in envelopjes doen, naast elkaar op tafel en dan een van de envelopjes omdraaien. Hij moest onthouden welke kleur daarin zat.’
‘Niet spectaculair inderdaad.’
‘Ik zag niks met de blinddoek om! Daarna kon hij alle envelopjes schudden en aan mij geven. Daarna kwam het moment dat hij die gekozen kleur moest noemen.’
“Wacht even. Je wist zeker dat hij dat zou doen?
‘Daarover had ik vooraf niet nagedacht. Je hebt gelijk zo’n figuur is nooit te vertrouwen. Maar goed, hij zei geel. De blinddoek trok ik van het hoofd en inderdaad de gele kaart kwam uit de envelop. Het verbaasde gezicht leek op een van de tekeningen in de studio.’
‘Prachtig. Wat gebeurde toen met hem? Kwaad?
‘Eerst wilde hij dat ik het opnieuw deed. De truc was eindeloos herhaalbaar, precies zoals die goochelverkoper zei. Maar ik was bang voor wat jij zojuist zei: dat hij vals ging spelen. Goddank kreeg ik toen een idee en vroeg zijn handtekening op de kaart te zette. Hij dacht geruime tijd na. Niet weer een vernedering las ik in zijn ogen. Hij onderzocht alle spullen. Begreep er niets van. Ik blij, begon me steeds groter te voelen.’
‘Dat snap ik’, reageert Pierre ontspannen.
‘Het werd erger. Hij dreigde mij. Ik moest het geheim vertellen.’
‘Zo. Hoe redde je jezelf daaruit?’
‘Hij stopte alles in mijn handen en zei het een flauwe truc te vinden. Ik rende meteen naar mijn kamer.’
‘Daarmee….’
‘Nee, hij was woedend, hij wilde het geheim weten en rende achter mij aan. Onderweg vielen kaarten en mapjes op de grond. Deur op slot. Hij riep nog zoiets als wanneer ik een echte goochelaar was dan kon ik kapotte dingen natuurlijk heel maken. Daarna hoorde ik gescheur.’
‘Zo. Wat een etter.’
‘Precies. ‘
‘Nooit meer last gehad?’
‘Hij ontweek mij altijd.’
‘Zullen we die elektrische gladjanus ook ontvluchten?’
‘Doen’
Van achter de bar zegt Eddy vrolijk
‘Ik dacht al: waar blijven jullie?’