Obsessie

enge trend

Gisteren liep ik vanaf Schiphol rechtstreeks naar een oude vriendin. Ik ken haar al meer dan 40 jaar.
Soms vertelt ze over de tweede wereldoorlog. Ze is opgegroeid tussen Maas en Waal, zag gruwelijke dingen met mensen gebeuren waar ze als kind niets van begreep.

Onze gesprekken zijn altijd iets om naar uit te kijken. Vanuit haar boekenwereld benadert zij onderwerpen van diverse kanten en kan zich snel inleven in andere mensen.
Een fles wijn staat op tafel in de woonkeuken. Vermoeid, met enigszins trillende vingers hef ik het glas, blij met deze ontvangst.

Vrij snel komt het gesprek op de ramp met de MH 17, nog niet zo lang geleden uitgebreid in het nieuws. Onmiddellijk begint zij met een tirade over deze Russische actie, hoe misdadig!
Ik ben verbaasd, werp op dat het voor mij helemaal niet zo duidelijk is wie de schuld heeft van het neerschieten van het passagierstoestel.
Mijn reactie verrast haar. Ze gaat ervan uit dat ook ik meega in de lezing zoals die in de media direct na het ongeval breed is uitgesponnen.

De naam Putin valt. Zij windt zich duidelijk op, zeker nadat ik voorzichtig zeg dat ik deze man geneigd ben eerder te geloven dan kreten van de andere kant van de oceaan die direct na de ramp op ons zijn afgevuurd.
Abrupt staat ze op en haalt uit de kast een stapel kranten die ze demonstratief op tafel werpt. Als lezer van het NRC – voor haar nog altijd die vertrouwde kwaliteitskrant – vertelt ze dat hierin gedocumenteerd met onderbouwing dagelijks te lezen is hoe die ramp heeft plaatsgevonden.
Ze vertelt dat direct na het ongeluk ze op de radio een gesprek hoorde tussen militairen. De Russen hadden een vliegtuig uit de lucht geschoten werd gezegd.

Ik begrijp niets van haar opwinding. Een pittige discussie kan ik door mijn vermoeidheid van de reis op dit moment niet opbrengen.
Plotseling buigt ze voorover, haar ogen zijn flink groter dan normaal en vraagt scherp:
‘Wat zijn jouw bronnen???’
Haar blik is gespannen, lijkt een samengaan van angst en haat. Met dit onverwachte salvo weet ik geen raad. Het komt zo heftig bij mij binnen dat een black out dreigt.
Hakkelend naar woorden zoekend, schud ik het hoofd, vind mezelf terug tijdens een paar slokken van de voortreffelijke wijn.
Na een lange stilte volgt overschakeling op een ander onderwerp.

Over haar bijzondere gedrag die avond denk ik regelmatig na met de nodige irritatie. Ik was zo’n eenvoudige prooi die avond.
De keren dat we elkaar weer zien omzeilen we beide het onderwerp. Ze wist die avond dat ik kwetsbaar was. En dan zo scherp, zo emotioneel… Die demonische heftigheid! Daarover weer beginnen….. ik zie er teveel tegenop.
Ook haar vertellen dat ik de kranten tegenwoordig als propaganda beschouw lijkt me olie op het vuur.
Daarbij komt dat voor haar, een intelligente en evenwichtige vrouw, het praten over oorlog altijd gevoelig ligt. Die bezeten blik in haar ogen…. moeilijk te vergeten……..

Zou ze in Putin alle foute mannen projecteren die ze in haar leven tegen kwam? Misschien onderdrukt ze als joodse vrouw een trauma uit de oorlog, wil ze niet dat daarover iets naar boven komt. Maar een feit is we bij onze bevrijding van de tweede wereldoorlog juist aan Rusland te danken hebben.
Feit is ook dat in de afgelopen jaren Putin herhaaldelijk aansluiting zoekt bij Europa om een vriendschapsband op te bouwen. Waar komt toch die diepliggende Putin haat bij haar vandaan?
Op zoek naar informatie over Rusland en joden stuit ik op haat die heel lang geleden ontstond, zo rond 800 en doorging in 1200 na chr. wanneer de Russen bij de Chazaren orde op zaken willen stellen. De koning van de Chazaren (joden) zweert eeuwige wraak op de Russen. Zou die haat …..?

Kort geleden gebeurt iets opmerkelijks. Een familielid – ook met de nodige hersens – schiet nogal heftig uit nadat de naam Putin valt. Vol afschuw geeft hij aan dat deze man heeft gedreigd met het inzetten van nucleaire wapens!
Maar, die dreiging komt juist vanuit het westen. Net als die vriendin windt hij zich ook behoorlijk op. Komt het door de media?
Geen kans gaat voorbij om Rusland te demoniseren, al jaren. Een mening lijkt in de bevolking te worden gepompt. Zoiets moet vanuit Amerika komen dat zichzelf de grote bevrijder noemt van de tweede wereldoorlog terwijl het leeft van het voeren van oorlogen.

Bewondering heb ik voor staatsman Putin. Ik weet weinig over hem. Wel dat hij populair is bij zijn bevolking, een iets andere cultuur dan de onze. Populariteit is er ook in de wereld. Hij heeft niets tegen het westen. Ik zag hem een keer een Amerikaans liedje zingen. Wat ik lees is dat hij heel duidelijk ziet wat in het westen gebeurt en waarschuwt.
Tegenwoordig word je gedwongen het gezonde verstand bij hem te zoeken. Ik ben blij dat hij niet trapt in de valstrikken die het westen voor hem uitzet. Als briljant schaker laat hij zich niet provoceren. Ik bewonder zijn beheersing.
Contact maken met die oude vriendin lukt helaas niet meer.