Www

interview
met een zwerver

Jij zwerft aardig wat af in je leven. Maakt veel mee. Waarschijnlijk een ruime blik. Ben je overal geweest?

Ja en nee. In materieel opzicht nee, in een aantal landen in de wereld. Met de geest: ja…overal, waar ik maar wil.

Virtueel?

Als je het zo wilt noemen. Overal is nergens…… Een vriendin woonde in Amsterdam en is in haar hele leven niet verhuisd. Vond ik heel bijzonder. Ik heb veel verschillende woonplaatsen achter de rug. Maar…ik woon waar ik ben.

Dat klinkt ….als een slak?

Een beter beeld is een camper. Woningen zijn voor mij pleisterplaatsen om uit te rusten en dergelijke. Om van daaruit het avontuur weer tegemoet te gaan.

Leven is een avontuur voor jou?

Ja, ik blijf me telkens opnieuw verbazen over wat ik om me heen zie, hoor. Schoonheid, lelijkheid, opwinding, geilheid, agressie noem maar op. Ik doe overal ervaring op, zoek nu en dan naar de zin van het bestaan.

Klinkt prachtig. Je voelt je op die manier een wereldburger?

Ja….. maar dan wel zonder grenzen. Pas op: ik ben geen globalist, dat is iets heel anders. Dat hoort thuis bij bedrijven en politiek. In mijn geest bestaan geen grenzen. In de echte wereld hebben die een doel, zijn variabel. Hangt af van oorlog enzo. Daar ben ik niet mee bezig, dat leeft niet in mij. Ik zie natuur om mij heen en daarin onder meer het verschijnsel mens dat in allerlei gedaantes en hoedanigheden voortkomt. Zoiets.

Ik ga met het beeld van de camper nog even door: wat doe je daarbuiten? Naast je te verwonderen…werken…..vrije tijd….?

Wat op mijn weg komt. Leven is op zoek naar kennis en avontuur. Ontdekken wat belangrijk is, wat er echt toe doet voor mij en me daarin te verdiepen of me eraan over te geven. Nergens aan hechten. Alles is betrekkelijk.

Hoofd van bijzaken onderscheiden?

Zeker. Hoort er ook bij.

Hoe gaat dat bij jou precies?

Net als bij jou waarschijnlijk. Door lezen, kijken, luisteren, voelen, ruiken. Je hebt niet voor niks zintuigen om informatie te vergaren en iets te begrijpen van mensen, van de systemen in de wereld. Mijn plaats daarin …. combineren, overdenken….gevoelsleven onderzoeken…van gedachten wisselen met vrienden.

Niet door studie?

Ook. Vooral alert zijn en ervaringen toetsen en aanvullen. Gezond wantrouwen hebben in autoriteiten dus niet vanzelfsprekend iets geloven, volgen, gehoorzamen. Spannend houden zeg maar zorgen geen foute stress te krijgen.

Geef eens een voorbeeld.

Van stress buiten houden….mmmm…ja. Nog vers in het geheugen. Zes jaar geleden ….nee, laat ik langer teruggaan. 9/11, begin van de eeuw. Dat is een belangrijk moment geweest zoals ik dat nu zie. Die gebeurtenis had toen een duidelijke bedoeling.

O ja?

Ik hoorde het in die tijd allemaal aan en dacht: dit is angstzaaierij. Over de hele wereld uitgestrooid. Het leek op de grond rijp maken voor iets nog groters.

In inval in Irak. Ik dacht toen ik ervan hoorde: net goed, straf voor al die oorlogszucht die daar altijd vandaan komt. Sorry, misschien een slechte gedachte.

Nee, niet zo gek. Ik bedoel niet die oorlog. Nee, mensen moesten bang worden voor een onzichtbare vijand. In je onderbewuste, altijd en overal. Een permanent gevoel van angst. Onzichtbaar, het klonk als een eindeloze nachtmerrie. Voor mij was het een wake up call.

Vertel.

Wat ik zei, de grond werd rijp gemaakt voor iets, voor een echte hele grote angst. Waarvoor wist ik nog niet. Zes jaar geleden werd het me duidelijk toen een pandemie werd uitgeroepen door een man die er uitzag als een misdadiger. Toevallig had ik gelezen dat een pandemie nog niet zo lang geleden een andere definitie had gekregen en dat vond ik vreemd. En ik hoorde dat een paar maanden ervoor een generale repetitie was geweest voor een pandemie uitbraak. Op dat moment ging er zachtjes een bel rinkelen.

Het gezonde wantrouwen van jou.

Ja. Ik sprak daarover met een vriend en die vond mij overdrijven. Van hem kwam het woord toeval. Maar daar was ik niet zeker van.

Hoe ging het verder? Als zwerver met je grenzeloze blik keek jij naar veel landen.

Het probleem was dat deze mondiale angstuitroep heel goed bleek voorbereid. Zand werd kwistig overal rondgestrooid. Een beetje waarheid vermengd met suggesties en mogelijkheden waardoor iedereen eigenlijk onzeker werd gemaakt. Op die aangebrachte bange grond van 9/11 werd dat ineens eenvoudig paniek.

Jij ook bang?

Nee, alleen onzeker. En niet lang. Het was knap lastig te achterhalen wat er precies gebeurde. Wat was waar en wat niet? Ik zocht via het wereldwijde internet naar informatie. Las veel, luisterde naar gesprekken van overal. Heel spannend. Een spannende film was er niks bij.

Een nieuw avontuur waar jij van genoot?

Was het maar waar. Het werd heel duister, het kostte me best veel energie om geen last te hebben van al die bommen. Mijn eerste echte twijfel kwam bij de test met zo’n staaf in de neus weet je nog? De man die deze test had ontwikkeld zei dat hij in deze situatie totaal onbruikbaar was. Maar ja….het beleid kwam in landen op gang en bleef op dat testen afgestemd. Dat vond ik nogal vreemd. Mijn argwaan werd gevoed met vreemde maatregelen, boem. Wereldwijd! Als kleine kinderen volgde de meesten in angst de instructies op. Toen een avondklok kwam dacht ik: hoho, dit lijkt me teveel op een echte oorlog.

Jouw vriendin bleef in huis?

Ja! Ook bang. Later stond ze in de rij om aan de prik rondes mee te doen. Nog niet wetend dat ze niet veel later plotsklaps dood zou gaan. Zij ging niet op zoek naar informatie maar vertrouwde wat via de reguliere media op haar afkwam. Ik keek geen tv, las geen krant want media in oorlogstijd vertrouw ik niet.

Wat voor oorlog was het volgens jou?

Informatie. Wat moet je geloven, wat wordt achtergehouden, precies zoals dat gaat in een oorlog. Ik hoorde een minister zeggen, misschien wel per ongeluk dat die maatregelen bedoeld waren het gedrag van mensen te sturen. Aha, dacht ik en waarnaar toe dan? Nou ja je weet het, richting spuiten, spuiten en boost spuiten.

Jij nam niks?

Natuurlijk niet. Ik ben gek om een experimenteel goedje in mijn lichaam binnen te laten dat in een wel hele korte tijd ontwikkeld werd. Dat was niet in de haak joh. Normaal gaat daar iets van 10 jaar onderzoek aan vooraf. Maar het angst bombardement werkte bij de massa! Intussen hoorde ik van een gerenommeerde journalist dat er iets groots, iets onvoorstelbaars aan de gang was. Te groot, te massaal om je een voorstelling ervan te kunnen maken. Hij sprak over twee werelden. De echte en een voorgeschreven werkelijkheid door overheden. Toen ik dat tot me door liet dringen werd ik kwaad, heel kwaad.

O ja?

Ja, ik begreep dat er een gruwel voorstelling opgezet was! Build back better. Afbraak was nodig voor het opbouwen van een nieuwe wereld met minder mensen.

Dat geloofde jij?

Duurde even. Ik kon het me eerst niet voorstellen maar toen las ik wat in de agenda 2030 van de VN stond…en….hij had gelijk.

Letterlijk?

Ja. Toen moest ik het wel geloven. Bijna alle landen hadden een paar jaar ervoor getekend om daaraan mee te werken. Dat was ons toen dat gebeurde nooit verteld. Voor mij vielen op dat moment veel puzzelstukken op z’n plaats.

Hoe ontweek jij die gruwel voorstelling zoals jij die periode noemt? Waar stond je camper…..?

In Zweden. Daar geen hysterie en met prikken niet meegedaan. Ik volgde de voorstelling en hoe meer druk van buiten werd uitgeoefend, hoe sterker bij mij van binnen de weerstand, de tegenkracht. Zo werkt dat bij mij.

Begrijp ik. Je hebt nooit de behoefte gehad ergens bij te horen?

Ik ben wel eens jaloers op mensen die zich happy voelen in een groep of een gemeenschap. Die dolgraag met elkaar op een camping staan inplaats van vrij in de natuur.

Geen hechtingen?

Bindingen benauwen me snel. Het leven wil ik spannend houden en accepteren dat het een raadsel blijft. Of een mysterie zo je wilt.

Die voorstelling toen was zeker een spannende tijd. Goed voorbeeld.

Dat ik erbuiten ben gebleven heeft waarschijnlijk te maken met mijn grenzeloos de wereld inkijken en simpel altijd de waarheid willen weten.

Heb je ook iets van een lijfspreuk?

Wat was dat was, wat is dat is, wat komt dat komt. Zorgen over dingen waar je niets aan kunt doen, opgedrongen angsten…. ik schud het van me af zoals een hond doet wanneer hij uit het water komt. Elke dag.

Tijdens dit gesprek moet ik voortdurend denken aan de stripfiguur Lucky Luck.

Op mijn lijf geschreven. Hij zingt bij ondergaande zon aan het eind van een verhaal: I’m a poor lonesome cowboy, going nowhere.

Dank je

oktober 2026

uit: Gasten
aan het woord

OVERZICHT