Slim – joopbrussee.com

geld stinkt niet

In Leiden loop ik langs de fontein waar in mijn herinnering altijd een markt was. Een man maakte indruk, hij stond in de openlucht achter een tafel waarop veel flesjes en een voet van kunststof met een vreemde puist.

Die standwerker leek op een klassieke kwakzalver. Meestal bleven een paar marktbezoekers staan. Soms wist hij een flinke groep mensen om zich heen te verzamelen. Het boeide mij.

Op de kunstvoet zit een donkere bobbel die op een wrat moet lijken. Dat vertelt die man. Hij praat aan een stuk door, een stortvloed van woorden waarbij de aandacht van de toeschouwers voortdurend richting flesjes gestuurd wordt.
Soms richt hij zich direct tot een voorbijganger: heeft u soms last van een of meer wratten ergens op de huid?
Hij vertelt dat de vloeistof die in een flesje zit elke wrat op termijn zonder pijn doet verdwijnen. Dat lelijke ding dagelijks deppen met het vocht: simpel.
Helaas, mijn wrat tussen duim en wijsvinger was kortgeleden door de huisarts via elektrische verbranding met een soort soldeerbout verwijderd. De stank ruik ik nog.

Tijdens zijn monoloog dept hij wat lichtgeel vocht uit een van de flesjes op die zogenaamde wrat. Hij benadrukt dat op termijn dit lelijke ding verdwijnt en als bewijs kan iemand later op deze locatie het resultaat aan omstanders vertellen. Jammer, zo’n moment heb ik nooit meegemaakt.
Maar hij klinkt heel overtuigend. Wanneer hij de kunstvoet terug op tafel zet eindigt hij steevast met: U hoeft alleen maar geduld te hebben. Het is echt een wondermiddel voor een aantrekkelijke prijs.
Jammer, nergens heb ik een wrat.

In het boek voor alternatieve geneeswijzen met als subtitel Nature’s Elixir for Good Health lees ik dat urine voor veel doeleinden geschikt is. Het helpt onder meer bij het laten verdwijnen van …. wratten. Dat geeft te denken.
Zou de man op de markt – volgens sommigen een kwakzalver – soms urine gebruikt hebben en daarmee de flesjes hebben gevuld? Dan zou het zomaar kunnen dat hij zijn eigen pis simpel verdund heeft met water. Misschien wel uit de fontein achter hem.

Tegenwoordig zie je op plaatsen waar veel mensen komen zoals in een uitgaanscentrum en bij manifestaties plas kruisen staan. Van drie of vier kanten kan een man zijn blaas legen.
De opgeslagen gratis urine uit deze holle urinoirs wordt later aan farmaceutische en cosmetische bedrijven verkocht. In China wordt in een stad belasting geheven over deze opslag. Hoe anders was dat in de wolindustrie vroeger in Tilburg. Daar kregen arbeiders aardig wat guldens voor het meebrengen van hun urine naar de fabriek.

Wie realiseert zich bij het bezoek aan een openbare plasplaats stoffen uit zin urine gehaald worden om te worden verwerkt in producten voor de huid?