Uithuilen

anekdote

Lang geleden tijdens een cursus voor omroepmedewerkers kwam het wel eens voor dat plotseling tijdens een viewing een cursist in tranen uitbarstte. Als cursusleider wist ik helemaal geen raad met zo’n situatie. Ik zei dan maar huil rustig uit en wachtte af. Het huilen was daarna altijd snel afgelopen. Het waren trouwens altijd vrouwen.

Een keer was het een man. Een pijnlijke situatie. Een aankomend regisseur bracht niets terechtbracht van het in beeld brengen van een muziekoptreden in de studio. Terwijl hij uitgerekend juist hiervoor de cursus volgde. Mogelijk was de spanning te groot voor hem. Na afloop barstte hij in snikken uit over zijn mislukte optreden. Hoe dit op te vangen? Razendsnel dacht ik na en hoorde ineens trainer Johan Cruyff in een persconferentie nadat hij een voetbalwedstrijd met Barcelona dramatisch verloor zeggen: ik ben heel blij.

Blij na zo’n tragedie? Iedereen wachtte met spanning op de uitleg van zijn verrassende woorden. Het kan niet slechter.
Ik besloot dit tegen de cursist te zeggen wetend dat hij een voetballiefhebber was. En ziedaar, de voorzet van de Hollandse meester werkte: de tranen verdwenen en hij was mij dankbaar, nu kon hij weer verder werken aan zijn droom of met beide benen op de grond staan.

Een aantal maanden na dit voorval werden alle medewerkers van de Academie gevraagd aan een weekend deel te nemen. Twee dagen met elkaar van gedachten wisselen over de toekomst. De directie die toen bestond uit twee vrouwen koos voor een oord aan zee in Noordwijk. Geld speelde duidelijk geen rol.
Helaas een weinig inspirerende bijkomst vond ik maar dat is verder niet belangrijk.

In de grote slotbijeenkomst met rapportages van alle praatgroepen kregen de twee dames natuurlijk het laatste woord. Dat werd emotioneel. Ik dacht daarbij: zijn deze dagen soms speciaal voor hen, voor dit moment georganiseerd?
Het werd nog mooier: beide eindigden hun statement met een huilbui. Het was ijzingwekkend stil. Ik wist zo snel geen passend citaat of verhaal uit mijn herinnering te halen en dacht: zal ik nu zeggen huil maar uit zoals ik gewend was die keren in de klas?

Nee. Uithuilen leek hier meer op zijn plaats. Dure tranen zijn niet niks. Daarbij had ik geen ambitie directeur te worden.

mei 2026

OVERZICHT

J