Zwerfziel

Zeventiende Hoofdstuk

vanaf 2025 – 80 jaar

Geheel onverwacht krijg ik een mail van iemand uit de familie die ik niet ken. Kyra, de dochter van Wilco, een zoon van mijn halfbroer Wim. Zij vraagt mij een interview te geven voor een analyse van ons gezin vanaf mijn geboorte in 1944. Voor een schoolproject.

Ik besluit erop in te gaan. Om het graven in het verleden kan ik niet meer heen. Het is eigenlijk fantastisch dat ik op deze manier contact krijg met de familie. Wilco omhelsde mij weliswaar bij het vertrek van zijn vader maar daarna leek hij geen behoefte hebben aan hernieuwd contact.

Na het lezen van de boeken De zin van ziek zijn en The Divided Mind en mijn gesprek bij Sam besluit ik de tijd te nemen te onderzoeken of het mogelijk is gevoelens toe te laten die vanaf mijn jeugd zijn onderdrukt, zoals woede, verdriet en angsten. Wellicht helpt dat om in mijn tachtiger jaren meer in balans te komen. Want als ik mag geloven wat ik lees over 80+ dan ben ik nu nu in de gevaarlijke ouderdom beland met allerhande kwalen.
Voortdurend kom ik bij moeder terecht. Over haar voer ik nog niet zo lang correspondentie met een vriendin.

Hoe geef ik structuur aan het terugkijken en onderzoeken? Ik begin met twee woorden als houvast te nemen. Ondanks en Dankzij.

ONDANKS
dat mijn verwekking die niet bedoeld was; in de oorlog niet gewenst, in mijn jeugd angst, verdriet en woede elkaar afwisselden; liefde, aandacht en warmte ontbraken en ik als zenuwpees gedwongen in de schaduw bleef met mijn mond dicht gesnoerd bleven mijn ogen open, zag en hoorde ik alles, hield ik mensen op afstand en wachtte…wachtte al wist ik nooit waarop.

Langzaam begon ik sociaal te ontwaken, zonder mij ooit aan iemand te hechten. Mensen zag ik als publiek, vooral op afstand. Een enkeling liet ik via de achterdeur even binnen.
De gedachte aan zelfmoord, ingegeven door het ontbreken van gezien te worden en liefdevolle aandacht, resulteerde in een nogal zinloos zicht op het bestaan. Voetballen was een fysieke reddingsboei. Goochelen gaf mentaal zelfvertrouwen. Lesgeven ontvouwde mogelijkheden in het leven.
Als in een slalom ontweek ik in mijn leven vele hindernissen, beleefde heerlijke momenten, belandde soms in een vrije val en kroop steeds weer omhoog. De vele woonplekken in een zwervend bestaan werden tijdelijke rustpunten met wankel houvast.

Toen we in mijn tienertijd vertrokken vanuit het eerste huis aan de gracht in Leiden moest stapels tijdschriften van de vliering het huis uit. Van Kuifjes tot Tuny Tunes. Dagenlang bladerde ik. Wat is belangrijk mee te nemen? Wat laat ik achter? Bij elke verhuizing kwam zo’n moment.

Uiteindelijk is in Thailand de onrust, het altijd wild vooruitgaan in onrust mij stap voor stap duidelijk geworden. Zoals de verknipte jeugd met het volledig ontbreken van een opvoeding, het wanhopig zoeken naar een identiteit, het stressvol omgaan met verantwoordelijkheden, de vele innerlijk opgeslagen problemen met familie, het gedrag van broers en vooral dat van moeder. Altijd weer het zoeken naar die onvoorwaardelijke moederliefde die zij niet gaf of kon geven.

In een land waar ik de taal niet spreek kan ik de permanente stress voorzichtig loslaten. Merk soms hoe het voelt liefdevol met mensen om te gaan, iets van mijn ziel te tonen, beschermd met vele veilige omhulsels. Van trouwe metgezel Dan heb ik veel geleerd, blijf van hem leren.

DANKZIJ
veel werken en contact met vrienden haal ik de 80 jaar.

Rond mijn twintigste voelde ik me een periode vervreemd van mijn omgeving. Geleidelijk verdween dat door veel te doen. Het verleden vergeten hielp, het werken werd een verslaving.
Vanaf mijn veertigste viel ik terug op wat misschien mijn grootste kracht is: het overbrengen van kennis en vaardigheden. Altijd in de vorm van presentatie, een soort voorstelling zonder kijk mij eens.

Met lede ogen zie ik hoe mijn vaderland een vreemde kant opgaat. Het is niet verrassend. In de tijd dat ik leraar werd zag ik de schaalvergroting door schoolgemeenschappen als een toekomstig gevaar. Hoe voelt iemand zich in een onderwijs fabriek? Kleiner…. door steeds groter….
In het klein hoorde ik dat in een culturele instelling de directeur niet alleen kwam uit een ander land maar ook een vrouw moest zijn. Ik zette daar een vraagteken bij. Onze plaatselijke cultuur is internationaal overgenomen.

LEERSCHOOL
De volgende stap is het kijken naar wat ik in de afgelopen tijd heb geleerd over gezondheid en heling.

De boeken van Sarno over hoe het onderbewuste een overlopend vat met onverwerkte gevoelens beschermd voor geestelijke pijn maakten grote indruk. Een paar maanden, elke dag las ik eruit en blijf dat doen. Zodra ik ergens een pijn voel of iets opmerkt wat betreft mijn lichaam zoek ik in mijn geest naar een emotie die hieraan ten grondslag ligt. Al ongeveer 15 jaar slik ik geen enkele pil. Gebruik alleen zalf en zorg bij een stoot of snijwond voor ontsmetting. Ik was al langzaam voorbereid op de gedachten over het zelf helend vermogen van het lichaam. Vanuit die wijsheid gorgel ik elke dag met ochtendurine en heb het waterboarding trauma verwerkt met behulp van urine opsnuiven en achter in mijn keel toelaten.
Bij de migraine aanvallen ga ik op onderzoek welke emotie de lichtsensatie veroorzaakt. Een eerste stap voor contact ontwikkelen tussen lichaam en geest.

In het verlengde hiervan volg ik geboeid de interviews die Jorn Luka heeft met vgasten die interessante informatie geven. Ik beluister twee keer een lang gesprek met Sanne Burger. Haar stelling dat de terrein theorie vanuit holistisch denken vertelt waardoor ziekte ontstaat beter te begrijpen is dan de ziekte kiemen theorie waarop de hele medische industrie is gebouwd. Ik onderzoek of Louis Pasteur inderdaad die teruggekomen is op deze theorie. En inderdaad op zijn ziekbed voor zijn dood heeft hij bekend. Een schitterend verdienmodel voor een industrie die nu oppermachtig lijkt. Dit sluit aan op hoe ik ben gaan denken na die covid hypnose. Toch is het nieuwe denken niet makkelijk.

(wordt vervolgd)

uit:
autobiografie

OVERZICHT