Tol

eigen val

ER WAS EENS een keizer. Zijn rijk strekte zich uit over de hele aardbol. Uniek was de ongelooflijk vele voorschriften en regels die opgesteld waren door zowel de koning als de koningin.
Zo was het bij voorbeeld tot in details voorgeschreven hoe een onderdaan moest lopen. En zelfs een activiteit die zelden of nooit voorkwam, het kijken in de zon was verboden.

Op een dag stapte de keizer de straat op voor een wandeling om weer eens te genieten van het keurige gedrag van zijn onderdanen. Hij snoof tevreden de frisse lucht op die uitsluitend rond het paleis hing. Voldaan zag hij hoe de mensen zich gedroegen zoals hij zich samen met de keizerin voorstelde.
Plotseling werd hij in dt koninklijk genieten wreed gestoord. Op de hoek van de straat verscheen een tol die op de weg ongrijpbaar rondtolde. Hij hield zijn pas in en volgde met zijn ogen het verassende, nogal ongewone verschijnsel van het speelgoedding zoals hij het noemde.

Kort daarna zag hij om de hoek vanuit zijn ooghoek iets menselijks verschijnen. Hij schrok maar herstelde zich snel toen hij waarnam dat het een jongetje was. Op zijn beurt schrok het kind van de keizer. Beide keken elkaar een moment recht in de ogen totdat het geluid van de tol ineens stopte. De jongen greep onmiddellijk de tol en verdween razendsnel de hoek om.
De keizer bleef geruime tijd aan de grond genageld staan en staarde naar de plek waar zojuist de tol razend rond tolde. Daarna keek hij langzaam op zonder iets te zien. Binnen in hem was het beeld verschenen van zichzelf als kleine jongen die met plezier aan het spelen was.

Verdwaasd liep hij terug naar het kasteel. Wat was er tussen toen en nu allemaal wel niet gebeurd? Het duizelde hem. Langzaam voelde hij de wereld van vroeger weer, zonder al die voorschriften en regelgeving. Hoe afschuwelijk was het leven geworden voor zijn onderdanen door de jarenlange acties van hem en zijn gemalin. Het leven van de mensen leek hem opeens een gevangenis.
Ook ervoer hij een onmetelijke afstand tot zijn echte leven.

Hij nam een besluit, liep met grote passen rechtstreeks naar het verblijf van de keizerin en deelde haar mede dat direct een streep ging door alle voorschriften en regels voor het volk. De keizerin luisterde onbewogen naar zijn emotionele uitbarsting en gaf aan een kamerheer de opdracht de sleutel te brengen van de geheime koninklijke kist.
Op het aanhoren van dit bevel verkrampte de keizer. Hij was vergeten dat ze lang geleden samen een document hadden opgesteld waarin stond wanneer de keizer de koninklijke wet van voorschriften en regels afschaft betekent dat het einde van zijn keizerschap. Trillend besefte hij wat dit betekende. Zij actie was te impulsief geweest.
Maar toen hij langer nadacht hief hij het hoofd fier op: het is goed dat ik dit heb gedaan, dit is wat ik wil.

Later liet de keizerin in het geheim haar gemaal onthoofden. Aan de onderdanen werd meegedeeld dat de koning zijn hoofd had verloren. Iedereen wist wat dat betekende. Vanaf nu kwam de keizerin aan het hoofd van het keizerrijk.
Of er iets zou veranderen wist niemand. Speculaties vonde plaats in het diepste geheim. Het gonsde van geruchten want over deze vorstin gingen ondergronds al lang tijd de wildste verhalen.
Het leven voor de wereldelite en de onderdanen veranderde zeker, maar dat is een ander verhaal.

december 25

uit:
Eens
vreemde sprookjes

BUNDELS