Goois

omroepmix

In de auto op weg naar het omroepkwartier neem ik in gedachten de afspraken op die dag door. Decorafdeling, radio, grafische afdeling en als laatste de kleine kantine.
De enige locatie waar ik niet word verwacht is het gebouw met omroepbazen.

Dit is de plek waar stoelendansen plaatsvinden. Daar wordt voortdurend geschoven met posities, iedereen weet dat. Het is een wereld in een wolk. Heerlijk daaraan niet mee te hoeven doen.
Als freelance programmamaker werk je op de grond, in een andere wereld, een andere matrassenfabriek.

Sommige ervaringen en adviezen blijven in mijn herinnering.
Ben E, eindredacteur informatief promoveert tot directeur televisie. Op een receptie vertelt hij smakelijk over zijn eerste vergadering waarin hij een voorstel doet aan de aanwezigen.
Op zich niets bijzonders, zegt hij. Maar aan de vergader tafel ziet hij iedereen denken: wat bedoelt die man hier echt mee? Komt mijn baan misschien in gevaar?
Een ongekende achterdocht, zegt hij. Waarschijnlijk denken ze allemaal aan posities in de toekomst en hoe daar zo snel mogelijk te komen.
Voor hem als journalist die net als ik op de vloer werkt is zoiets geheel nieuw. Ik zeg wat ik meen, dat ben ik gewend in de journalistiek. Hij moppert over dat wantrouwen.

Later, als freelancer krijg ik bij dezelfde omroep onder een nieuwe directeur te maken met een extreem voorval.
Op een zondagavond word ik als regisseur verondersteld aanwezig te zijn bij een eerste opname in een discotheek voor het filmen van een item met Boudewijn B. Mondeling is overeengekomen dat ik een seizoen culturele programma’s met hem regisseer.
In de weken ervoor dring ik herhaaldelijk aan op een contractbespreking, om achteraf geen problemen te krijgen over de hoogte van mijn verdiensten. De ervaring leert dat, wanneer je eenmaal aan het werk bent je zwakker staat en de omroep gokt dat het dan moeilijk is op hun voorstel nee te zeggen.

De producer zegt voortdurend dat het wel goed komt met het contract. Ineens heb ik daar genoeg van. Na een paar vervelende ervaringen.
Op vrijdagmiddag voor de opname op zondagavond bel ik de eindredacteur en geef aan niet zonder contract te verschijnen. Het kost me moeite dit tegen hem uit te spreken.
De volgende ochtend belt directeur Ab E. mij. Ik ken hem als vakbondsleider, heb als freelancer regelmatig met hem gesproken. Aardige man. Zelfs ben ik een paar keer bij hem thuis geweest.
Zijn toon door de telefoon vanuit deze nieuwe positie als directeur is volledig anders, nauwelijks nog te herkennen. Hij garandeert mij dat na het weekend, op maandag een contract in orde komt. Letterlijk zegt hij: mijn woorden zijn goud waard!

Ik smijt de hoorn op het toestel, trek de stekker eruit. Hier trap ik niet in. Met kloppend hart neem ik me voor het hele weekend niet bereikbaar te zijn. Een contract is zo geregeld. Voor hem een fluitje van een cent, ook in het weekend.
Wie schetst mijn verbazing wanneer ik op zaterdagmiddag in de hal van een theater voor aanvang van een voorstelling de eindredacteur van het programma zie staan! Hij probeert mij over te halen toch vooral op zondagavond aanwezig te zijn.
Met de tanden op elkaar schud ik mijn hoofd, wil niet opnieuw buigen voor emotionele chantage.