Kiezen

met pijn

Justin stapt opgelucht in een van de ME busjes. Het werk zit erop voor vandaag. Gelukkig is het niet uit de hand gelopen.
Tussen twee collega’s gedrukt denkt hij aan Roos, zijn dochter. Zij moet een van die demonstranten zijn geweest.

Om hem heen wordt nu en dan iets gezegd. Zoals gebruikelijk stoere woorden. Sommigen zijn teleurgesteld vanwege het uitblijven van een opdracht tot actie. Een enkeling maakt vergelijkingen met een vorig optreden.
Zijn buurman stoot hem aan. Justin steekt zijn vuist naar voren, denkt aan de onzichtbare leiding. Het wordt opgepakt als een stoot tegen een demonstrant en zorgt voor een lach.

In zijn auto op weg naar huis rijdt een collega mee. De man vertelt enthousiast dat hij steeds meer zin heeft in dit werk. Hij las dat in Canada de politie meer macht krijgt.
‘Mensen tot de orde roepen, flink stevig als dat nodig is, prima! Daarvoor zit ik bij de politie.’
‘Het is maar tot welke orde.’
Justin ziet uit zijn ooghoek dat de man hem direct aankijkt en vervolgt snel:
‘Ik bedoel, gewoon uitvoeren wat opgedragen wordt’, terwijl hij op het hetzelfde moment denkt: oppassen jongen met wat je zegt.

‘Zo is dat. Ons werk is dienstbaar. Mensen beschermen die volgens de wet keurig alle maatregelen uitvoeren.’
Justin vermoedt dat het van hogerhand de bedoeling is het politie apparaat te zuiveren. Op die manier kunnen ze hem ook eruit werken.
Hij is nooit bij de politie gegaan om demonstranten tot bloedens toe neer te slaan of onnodig te intimideren en op te treden.
‘Het mooie op het moment is de natuurlijke selectie’, hoort hij zijn collega naast zich zeggen, ‘zwakke broeders melden zich ziek. Die horen niet thuis bij ons.’

’s Avonds schuift hij aan tafel bij vrouw en dochter. Kort kijkt hij naar het bloed op zijn bord naast de biefstuk. Zijn vrouw vertelt krampachtig over het mooie weer op deze zondag. Nieuwe woordenwisselingen tussen hem en hun dochter probeert ze voortdurend uit alle macht te verhinderen.
Roos houdt de schaal frites op en kort ziet hij haar vurige blik.
Zonder op te kijken hoort hij haar vragen waar hij die middag precies heeft gewerkt. In welke straat.
‘Nu even niet over het werk Roos. Je vader is altijd blij weer thuis te zijn.’

In de huiskamer zet zijn vrouw de tv aan om naar het journaal te kijken. Hij loopt de gang op, hoort geluid van muziek met massaal zingen. Het komt uit de kamer van Roos.
In de deuropening kijkt hij over haar schouder en ziet dansende mensen op straat die uit volle borst zingen. In het Frans. Kennelijk een opdracht voor haar studie. Het lijkt een protest.
In de reflectie op het scherm ziet Roos haar vader en zet de film stop, draait zich om.
‘Ik had daar bij willen zijn pap. Weet je waarom deze mensen zo blij zijn?’
Hij schudt zijn hoofd.
‘Ze vieren met elkaar het gevoel van vrijheid. Heel even kon dat, voordat de politie kwam. Nogal moedig.’
Direct schuift ze een stoel uitnodigend naast die van haar. Aarzelend voldoet hij aan het verzoek.

Ze laat de film verder lopen. Het lijkt op carnaval of een grootse theatervoorstelling. Ineens klikt ze op een andere site. Hij herkent de straat van die middag. Daar kregen zij het commando de demonstranten samen te drijven en in te sluiten.
’Dit is heel erg pap, heel heel erg’, fluistert ze, ‘hoor je wat er gezegd wordt? Laat dat tot je doordringen.’
Hij luistert naar de oproep voor de demonstranten van die middag. Het zit vers in zijn geheugen.

‘Jullie drijven eerst een menigte als vee bij elkaar en dan volgt dreigen met arrestatie wanneer iemand zijn mening wil laten horen!! Weet je wat dat betekent?’
Het is even doodstil in de kamer.
‘Vloeken! Vloeken tegen vrije meningsuiting. Ik..ik kan het nog steeds niet geloven……’
‘Roos, … dit is niet mijn stem. Dit is niet wat ik wil’, zegt hij zo beheerst mogelijk terwijl hij het liefst zo snel mogelijk de kamer uit wil.
Inplaats daarvan staart hij naar het scherm. Denkt aan zijn collega in de auto, wil zeggen dat hij moeite had met die bevelen uitvoeren, maar houdt zijn kaken op elkaar.
Elk woord van hem kan zij verkeerd uitleggen. Zelfs bij zijn dochter moet hij al oppassen wat hij zegt.
Ze laat de dansende mensen opnieuw zien. Door het massale klinkt het ontroerend. Hij staat op en loopt de kamer uit.

Ziek melden …of… opnieuw ….bij zijn collega’s. Hij staart naar de telefoon voor hem op tafel. Ontslag nemen?
Jaren heeft hij met plezier bij de politie gewerkt. De laatste tijd…… gewoon slapen lukt niet. In zijn werk vragen ze iets van hem dat niet klopt, dat in ieder geval hem niet goed doet.
Hij kijkt naar de kalender. Binnenkort is het 5 mei. Stel je voor dat hij Roos dansend tussen demonstranten ziet, zingend over vrijheid.
Resoluut pakt hij de telefoon.

april 2021