Missie

oud en wakker

Het is stil op de gang. De deur van haar appartement staat op een kier. Moeder verwacht mij. In de kamer staat ze een brief te lezen. Door de ruiten zie ik de bomen buiten, bijna zonder bladeren.
Advies? zegt ze duidelijk verbaasd en zakt in haar leunstoel.

Zodra ze mij ziet legt ze de brief op tafel. Na onze begroeting kijkt ze afwisselend van de brief naar mij.
‘Van de zorgverzekering.’
Haar bril valt op de grond. ‘Bijgevoegd een declaratie van de apotheek! Naast zalf voor de lippen die veel te hoog geprijsd is staat een bedrag voor advies. Advies?’

Tegenover elkaar zitten we aan de ronde tafel midden in een van de kleine flats in het complex voor ouderen. Verontwaardigd vertelt ze over de hoge rekening van de apotheek en drukt de bijsluiter van een tube op tafel in mjn handen. Vraagt die voor te lezen.
Tijdens het verhaal over mogelijke bijwerkingen knikt ze steeds heftiger.
‘Ja. Zelfde tekst. Nu moet ik ook betalen voor dat voordragen ervan in de apotheek! Daarover hebben ze mij vooraf niets gezegd.’
‘Vreemd ……’, mompel ik.
‘Dan is het nu afgelopen’, zegt ze krachtig en slaat met haar hand op de tafel, ‘alle medicijnen uit het kastje gaan rechtstreeks de vuilnisbak in. Ik heb geen zin mee te werken aan de winsten van die medicijn molens.’

Verbaasd kijk ik haar aan. Afgezien dat het in een keer weggooien van medicijnen schadelijk kan zijn voor het milieu is het niet uitgesloten dat voor sommige medicamenten een rustige afbouw nodig is, voor zover mij bekend. Ik heb geen idee hoeveel en wat ze allemaal slikt …..
‘Luister moeder…’
‘Nee. De laatste tijd heb ik veel gelezen over gezondheid. Ik heb vroeger de Spaanse griep overleefd, zonder prik en zonder iets voor de mond. Dat is juist heel ongezond. Ik laat me niets aanpraten. Vanaf nu wil ik geen chemische troep meer. Alleen natuurlijke aanvullingen op mijn eigen …..’
‘Weet je zeker ….’
‘Ja. Ik heb genoeg verhalen gehoord van mensen om mij heen. De meesten hier zijn door al dat slikken en prikken al ver heen. Van de ene kwaal naar de ander. Dat komt natuurlijk door al die bijwerkingen. Medicijn na medicijn! Tot je dood. Ik ben blij dat ik mijn gezonde verstand nog heb. En dat wil ik graag zo houden.’
Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Het heeft geen zin tegen haar in te gaan weet ik.

In de jaren hierna bezoek ik haar onregelmatig. Ik constateer dat ze minder ziek is en ook korter. De scherpte in haar denken neemt nauwelijks af. Over kruiden, knoflook en pollen vertelt ze graag. Regelmatig adviseert ze mij nogal dwingend wat goed is voor het lichaam. Soms komt ze met folders aan om haar adviezen kracht bij te zetten. Producten uit de natuur wordt haar slogan.
Ze is trots op haar dagelijkse wandelingen, laat zien welke bewegingen ze in haar kamer doet. Ik moet van haar horen hoe ze medebewoners bewust maakt van de innerlijke kracht van een mens. Na graven in het verleden komt ze tot de conclusie dat symptonen van ziekte voortkomen uit emotionele schokken in het leven. Haar enthousiasme wordt een keer kort getemperd wanneer ze na een val in het ziekenhuis belandt.

Tijdens een bezoekuur zie ik naast haar bed medicijnen liggen. Mijn blik ontgaat haar niet. Met een ondeugende schittering in haar ogen vertelt ze op gedempte toon dat ze die pillen natuurlijk niet slikt. Ze demonstreert hoe ze op een vraag van de zuster reageert.
‘Kijk, zie je wel zuster? Ik doe de pillen keurig in mijn mond en spoel ze weg met water. Dat is toch de bedoeling?’
Ze laat zien hoe ogenschijnlijk de pillen in haar mond gaan. In de tijd dat ik goochelde had ik de truc niet beter kunnen uitvoeren.
‘Kijk. Later gaan ze dan in een servetje met de etensresten mee.’
Ik kan niet anders doen dan licht mijn hoofd schudden en glimlachen. Ze kijkt me triomfantelijk aan alsof ze zegt: ik blijf de baas over mijn lichaam en doe nog steeds wat ik zelf wil.

Een jaar later. Opvallend is dat ze helder blijft praten. Ze is inmiddels haar eigen arts geworden, iets dat het complex door het personeel niet in dank wordt afgenomen.
Ze ziet zichzelf als iemand met een missie: door niet al die voorgeschreven medicijnen te slikken blijf je jong zegt ze tijdens bijna elk bezoek. Praat graag over vroegere geneeskunst die nog zo gek niet. was. Daar werd naar de hele mens gekeken!
Elk najaar adviseert ze haar medebewoners vooral geen griepprik te nemen. Het is beter voor jezelf te zorgen met vitaminen, mineralen en spoorelementen. Haar acties ziet zij als goede aanvulling op de dagelijkse maaltijden uit de gaarkeuken. Maar vanuit de buitenwereld neemt de druk om de prik te nemen toe. Op een dag houdt haar weerstand geen stand meer. Zij capituleert en overlijdt kort na de vaccinatie.

Later, op een zondagavond kijk ik naar Zondag met Lubach. Wekelijks weer lachen. Dit keer lukt mij dat niet. Het leuk bedoelde programma maakt me zelfs misselijk. Homeopathie, natuurlijke en alternatieve geneeswijzen worden volledig belachelijk gemaakt, op een schandelijke en meer dan goedkope manier!
Ik lees dat de vriendin van een minister de uitvoerend producent is van deze humoristisch bedoelde show. De financier dus.
Lees ook over dreigementen vanuit big farma als onderdeel van een agenda natuurlijke geneeswijzen in de toekomst verboden moeten worden. Dat is schrikken! Inplaats daarvan nog meer pillen, poeders, tabletten, smeersels, prikken en apothekers?

januari 2021