Lullekoek

interview

Jij hebt als kunstliefhebber natuurlijk de nieuwste tentoonstelling gezien?

Ehhh. Welke? In het Stedelijk?

Ja. Moet je zien. Zeer de moeite waard. Je houdt toch van kunst?

Natuurlijk. Maar ik ga niet overal naartoe. Ik ben terughoudend geworden bij adviezen.

Voorzichtig. O ja?

Weet je. In de tijd dat ik aan een cultureel programma meedeed op de radio was een vast onderdeel een verhaal waarin altijd een tentoonstelling werd besproken. Daarvoor kwam een man opdraven, zijn naam weet ik niet meer. Hij las in de spreekcel een verhaal voor over een tentoonstelling en verdween bijna geruisloos, soms nog met een vriendelijke groet.

Hij vertelde een verhaal alsof hij schilderde met veel woorden en prachtige volzinnen, zoiets?

Precies. Voor mij was zijn praatje nooit te volgen. Klonk mooi maar ik snapte er niets van. Dwaalde direct af. Hij leek op een leraar bij een verplicht bezoek vanuit school aan het museum.

O, die museum bezoekjes ja! Leuk toch?

Briljante leraar. Rond een modern beeld moesten wij ons opstellen. Met passie vertelde hij enthousiast over lijnenspel en structuren, over dynamiek en gebruik van materialen en ga zo maar door. Met veel gebaren. Ik zie nog die handen. Een stortvloed van woorden als kunstuitleg. Rondingen, contouren, spanningsvelden, subtiel detail ……..

Jij volgde dat ademloos?

Nou….ik weet het niet meer. Ik vond iets mooi of niet. Die man wist ons geruime tijd in de ban van zijn verhaal te houden. Best knap. Niemand uit de klas kon later iets navertellen. De meesten waren blij omdat lessen uitvielen.

Veel mensen die verbazend snel praten kunnen ook vaak eindeloos lullen. Zouden ze dat tegenwoordig op school leren?

Weet ik niet. Ik herinner mij een elementaire oefening tijdens een pantomime les. De opdracht was langzaam door een lange levensgrote holle buis lopen. Iedereen kreeg een beurt. Daarna kwam de vraag: wat heb je tijdens het lopen gevoeld?

Haha. Wat voelde jij?

Niets. Klasgenoten kwamen met de meest fantastische verhalen. Ik dacht: is er iets mis met mij? Met mijn handen probeerde ik duidelijk te maken dat ik door een grote buis liep. Hoezo gevoel? Ik was geconcentreerd. Na de les bij navraag bleken de verhalen grotendeels verzonnen. Gewoon voor een goede beoordeling.

Mooi leermoment. Dat lullen gebeurt in deze tijd overvloedig.

Reken maar. Dank aan het onderwijs. De afgelopen jaren hebben we keer op keer ook prachtige computeranimaties gezien met een lulverhaal erbij van een levensgevaarlijk virus. Het is zo eenvoudig een kijker bij de neus te nemen. Iedereen die een prachtig computerplaatje ziet gelooft bijna als vanzelfsprekend de informatie in de tekst En dan krijg je dat iemand tegen een ander doorgeeft: Zie je wel? Je ziet het toch.

Ja, inderdaad. Jij gelooft niet direct wat er gezegd wordt?

Als iemand even het geluid uitzet van de tv gaan misschien de ogen open. De tekst, het verhaaltje kan er volkomen los van staan. Een ander leven leiden. Voor een filmpje wordt vaak vooraf een tekst geschreven en later worden beelden erbij gezocht hoorde ik eens. Dat het bij dat zogenaamde virus om een computerplaatje gaat werd er volgens mij nooit bij verteld.

Er wordt wel gezegd dat een virus niet bestaat. Dat het nooit echt gezien is. Wat denk jij?

Daar ga je al. Praatjes bij plaatjes. Alles is mogelijk. Dagelijkse koek op tv, in reclamespots met modellen en tabellen. Kom maar eens achter een waarheid.

Ik zie een stuk ijs afbrokkelen voor me, je bedoelt zoiets?

Mooi voorbeeld. Poolijs. Z’n shot komt gewoon uit het archief maar dat wordt er niet bij verteld. Beelden hebben bij het zien een grote impact, kunnen heftige emoties oproepen zonder dat je het in de gaten hebt is angst stevig ingeslagen.

Kom je later of misschien nooit achter……overigens die beelden op de tentoonstelling….

Ach. Tentoonstelling. Waarom zou ik moeilijk doen? In het museum kan het allemaal geen kwaad. Zelfs onzinnige titels en teksten bij prachtige ai plaatjes van levensgevaarlijke virussen. Ik ga die tentoonstelling wel bekijken. Dank je voor de suggestie.

oktober 2022