Normaal

lied voor het volk

ER WAS EENS een koning die regeerde over het land van zeven. Hij was ontevreden. Ik moet dichter bij het volk staan dacht hij op een dag.
Hij besprak dit met een adviseur. Het advies verraste hem: laat het volkslied veranderen. Het is uit de tijd.

Hij vond dat een briljant idee en liet een schrijver van populaire liedjes bij hem komen. Gaf hem de opdracht een normaal volkslied te schrijven.
De in armoede levende man nam dit hoge verzoek graag aan omdat hij uitging van een grote beloning in het vooruitzicht.
Na weken zwoegen verscheen hij opnieuw voor de koning. Deze was razend nieuwsgierig en wilde het direct horen. Waarop de schrijver het zo goed mogelijk voordroeg.

Een normaal volkslied

In het land van zeven, lege straten, stille wegen. Spreekt de koning: ‘Wat normaal is, is normaal.’ Hierna volgt hevig hoesten. Hij denkt: het zal mijn reet wel roesten.

In het land van zeven, dagelijks de mensen beven. Spreekt de koning: ‘Wat normaal is, is normaal.’ Opnieuw daarna volgt heftig hoesten. Hij denkt: mijn reet zal wel weer roesten.

In het land van zeven, moet iedereen zijn vrijheid geven. Spreekt de koning: ‘Wat normaal is, is normaal.’ Direct volgt hoesten en veel proesten. Hij denkt: god-o-god, die reet, die blijft maar roesten.

In het land van zeven, wie wil daar nog leven? Spreekt de koning: ‘Wat normaal is, is normaal.’ Daarna moet hij wel weken hoesten. Hij denkt: zal die reet voor altijd roesten?

In het land van zeven, regenten drinken, proosten tevreden. Denkt de koning: ‘Wat normaal is, is normaal.’ Hij tekent, drinkt, hikt en hoest. Hij fluistert: krijg nu de klere allemaal.

De koning moest heel hard lachen en gaf opdracht de tekst op de muur in een van de kamers van een paleis te schilderen.
De schrijver was trots op zijn werk, blij dat de koning zo positief reageerde. Hij wachtte geduldig op zijn ongetwijfeld grote beloning die nu zeker nog hoger zou zijn dan hij zich had voorgesteld.
Maar de koning vond het welletjes geweest. Hij liet de liedjesmaker direct het land uitzetten. Niemand heeft die man ooit nog gezien.
En de koning had geen zin opnieuw over een volkslied na te denken. De kamer met de tekst op de muur noemde hij: de normale kamer. Ging op slot. Alleen de koninklijke familie mocht daar naar binnen.