Meppen

Wat ik lees klinkt beter dan dubieus gesubsidieerde studies of een onderzoek dat mogelijk is gemaakt door sponsors die hun geneesmiddelen aan de man willen brengen. Dat het boek voor de verkoop als bestseller wordt aanbevolen, zegt mij niets.
’s Avonds begin ik nieuwsgierig de theoretische beschouwing van deze dokter Sarno te lezen. Ik heb weliswaar niet direct ernstige klachten maar die komen vanzelf met het ouder worden wordt er gezegd. Het boek kan mogelijk preventief werken.
Het duurt niet lang of ik laat het boek zakken en mompel: de schrijver beweert dus dat onderdrukte emoties door het niet-bewustzijn door tussenkomst van de hersenen omgezet worden in lichamelijke pijnen.

Zijn theorie: het brein handelt uit goeder trouw. Het wil een mens behoeden voor emoties die voor de geest te pijnlijk zijn direct in het bewustzijn komen.
In mijn jeugd zijn dingen gebeurd die je trauma’s noemt. Toch heb ik geen vervelende chronische klachten zoals bij al die voorbeelden in het boek. Ik slik geen medicijnen. Soms wat lage rugpijn, maar wie heeft dat niet bij het ouder worden.

Ik aarzel of verder lezen zinvol is. Moet ik dit boek plaatsen naast het tijdschrift Het Beste uit Reader’s Digest? Vroeger hadden we daarop een abonnement. Lichtvoetige verhalen van Amerikanen, afgewisseld met praktische tips.
Ik herinner me nog een suggestie voor slapeloosheid: zwaar rond de tafel lopen. Die raadgevingen waren meestal simpel en lachwekkend. Hielpen zelden.
Onzin, dat was vroeger. Ik besluit verder te lezen.

De meeste mensen in Sarno’s praktijk hadden last van woede of angst, vooral door dingen die waren gebeurd in hun jeugd. Met een potlood schrijf ik in de kantlijn verdriet. Samen met woede en angst vormen die bij mij een top drie.
Ik ben ineens benieuwd naar gevallen uit de praktijk wanneer de arts vertelt dat die lichamelijke pijnen positief zijn: ze dienen als bescherming. Om die hevig psychische pijn van weleer niet te voelen. En dat is te stoppen door het opnieuw programmeren van de hersens.

Snel blader ik door naar het hoofdstuk over programmeren. Lees dat wanneer iemand zich volledig bewust is van het proces in de hersens en daar voor 100% in gelooft, de noodzaak tot die omzetting in lichamelijke pijn zal wegvallen. De pijn verdwijnt dan als sneeuw voor de zon.
Mijn hart begint iets harder te kloppen. Dit klinkt geweldig. Op z’n best is het een schitterende belofte. Voordat ik het boek weg wil leggen lees ik nog dat het wel noodzakelijk is volledig in Sarno’s theorie te geloven.

Wacht even. Dat klinkt een beetje als een escape, door de schrijver voor de zekerheid ingebouwd.
Jij gelooft dat niet ECHT jongen.
Maar… dat komt…..
Nee, nee geen excuus. Natuurlijk werkt het bij jou niet. Jij geeft je niet volledig over.

Ik denk terug aan de hevige pijn onder het rechter schouderblad na de dood van moeder. Een pijn die maar niet wilde verdwijnen na bezoek aan diverse fysiotherapeuten en medisch geknutsel aan de wervelkolom.
Het vreemde is dat nu, op dit moment ik die specifieke pijn ineens weer voel. Dat is raar. Een pijn van bijna dertig jaar geleden! Ik schrik. Het zal toch niet komen door dat spotten met geloof en overgave? Onzin. Verder lezen.
Ah. Wanneer de kennis over het proces in het bewustzijn verankerd is kan pijn nog wel eens terugkomen, maar duurt nooit lang. Inderdaad, ik voel nu niets meer. Hoe is dat …..mogelijk?

Ik lees gretig verder, zoek naar een voorbeeld uit de praktijk waar ik zelf wel eens last van heb. Veel onderrug gevallen ……ah hier: Hoofdpijn.
In het begin van de tienertijd had ik regelmatig last van zwaar kloppende pijn in mijn hoofd. Het leek op een bonkende vuist en bleef dan een dag weg van school. Zou ik op dat moment een emotie hebben onderdrukt?
Tien jaar oudere broer Wim genoot ervan mij dagelijks te pesten, nogal gemeen op treiter toon. Daarop werd ik altijd snel heel kwaad. Woedend. Op een dag zo razend, ik hield het niet meer en wilde in hem klimmen om hem op zijn bek te timmeren. Jammer dat moeder op dat moment ingreep.

Ik sluit mijn ogen. Met zijn zoon Wilco speelde ik een aantal malen squash. Zo goed was ik niet, het ging hem voor de lol, voor spelplezier en conditie. Het leeftijdverschil was behoorlijk groot.
We begonnen altijd met ontspannen inslaan, ik ziet het weer voor me. Na verloop van tijd een partijtje. Hij kwam telkens voor. Opeens, zonder aankondiging voelde ik dan een kracht die ergens vandaan kwam en als vanzelf vertaalde het zich in niet voor te stellen snelheid in lopen en klappen.
Onder de douche keken we ontspannen terug en maakten een nieuwe afspraak. Dat harde meppen op het eind gebeurde telkens opnieuw. Alsof mijn leven ervan afhing.

Ik open de ogen. Nooit sprak ik met Wilco over het verleden met zijn vader. Ik weet nog dat ik dacht dat het kwam om een balans te herstellen. Dat ik de kwaadheid van vroeger eenvoudig wegsloeg.
Al bladerend lees ik stukjes tekst het woord migraine valt op. Een paar jaar geleden kreeg ik uit het niets daar regelmatig last van. Lichte kartels gevolgd door een druk, een naderende hoofdpijn. Wat schrijft John Sarno over migraine? Met rode oren lees ik dat ook deze pijn teruggebracht kan worden tot bij voorbeeld….. woede!
Waren die squash partijen niet voldoende? De pijn van het pesten niet volledig weggeslagen?

Snel blader ik naar het hoofdstuk voor oplossingen. Een lijst met quick fit suggesties ziet eruit zoals in Het Beste. Ik merk op dat de pijn in de rug definitief verdwenen is. Een goed teken.
Waarom geef ik mezelf niet over? Geloof in deze theorie die de arts na 20 jaar praktijk heeft ontwikkeld! Niet denken aan een mogelijk verdienmodel. Ik besluit te wachten tot de lichtkartels van de migraine zich weer aandienen.

Wanneer op een dag die kartels weer verschijnen ren ik naar de boekenkast en zoek naar de meest praktische suggesties, die ik heb onderstreept.
Mijn brein begin ik uit te leggen dat deze aanval van migraine niet nodig is. Dat ik weet dat de woede van dat pesten en treiteren uit de tienertijd stamt, dat het lichamelijke bescherming vanuit het brein is als afleiding, nu niet meer nodig dus.
Bedankt hersens, het komt door de geestelijke pijn van toen. De woede.
De kartels blijven intussen gewoon doorgaan. Ik herhaal en herhaal de boodschap steeds harder en eindig tenslotte met schreeuwen: sodemieter nu op! Het is niet meer nodig!! Ik ben gezond!!! Weg, ga ….weg!!!!
Ik schud het hoofd net zo lang tot alle kartels zijn verdwenen zoals dat gebruikelijk na ongeveer tien minuten het geval is.

In de volgende twee weken komt de migraine niet terug. Het lijkt erop dat de arts mij een dienst heeft bewezen. Wanneer op een dag die kartels toch weer vanuit het midden verschijnen en bewegen naar de rand van het gezichtsveld
accepteer ik het ongemak niet. Doe mijn best de hersens te overtuigen dat ik geloof in het verhaal van John.

Wanneer de aanvallen van migraine maanden later opnieuw weer terugkomen pak ik het boek en lees een dik onderstreepte zin een paar keer over: de pijn van vroeger dient opnieuw gevoeld te worden. Geruime tijd kijk ik naar buiten zonder iets te zien. Opnieuw gevoeld……..
Een volkomen nieuwe gedachte komt op. Is het soms mogelijk dat Wilco mij liet winnen, gezien mijn leeftijd?
Het boek gaat direct terug in de kast. Werk aan de winkel met gevoelens. Maar hoe?

Een paar maanden later zie ik opnieuw een uitgave van dezelfde schrijver liggen: The Divided Mind. Het pretendeert een goed overzicht te geven van Sarno’s visie. The Epidemic of Mindbody Disorders is de subtitel.
Op de voorpagina staat The groundbreaking book on healing the body with the mind. Het geeft hoop verder te komen met de nog steeds voorkomende migraine momenten.

terug naar:
autobiografie