Betrapt en gepakt

kort verhaal

Johan staat op het punt naar bed te gaan. Het is doodstil, zowel in zijn flat als in het senioren complex. Van de deurbel schrikt hij hevig. Zo laat? Een medebewoner? Op dit tijdstip?Tussen de verhuisdozen slalomt hij naar de voordeur. Schrikt hevig wanneer hij tegen een muur van uniformen aankijkt.

Voor hij beseft wat aan de hand is staan drie agenten binnen, om hem heen. Iemand toont een papier: hij wordt verdacht en moet mee naar het bureau voor een verhoor.
Verbouwereerd en verkrampt valt Johan en duizelig neer op een stoel. Hij lacht nerveus. Verdacht …. ze komen hem …..arresteren…. meenemen naar het bureau … wat is dit voor een rare vertoning? Weten ze wel dat hij 74 jaar is en morgen verhuist naar een zelfstandige woning? En verdacht waarvan?
Hij laat zijn bezigheden van de afgelopen dag voorbijgaan. Niets bijzonders. Moeten ze wel bij hem zijn? Een van de agenten vraagt naar zijn laptop. Hij schudt het hoofd.
In de politieauto vertelt de agent naast hem dat het gaat om een zedendelict waar een maximum straf van zes jaar op staat.

Op het bureau maakt hij in opdracht zijn zakken leeg. Het lijkt op een film waarin mensen die de gevangenis in gaan ook zoiets doen. Alles gaat in plastic en wordt in een box gestopt. Terwijl zijn telefoon verdwijnt vraagt hij wat er precies aan de hand is. De volgende ochtend zal een verhoor plaatsvinden wordt hem verteld gezien het late uur.
Een man komt verschijnt en zegt dat hij alleen contact met zijn advocaat mag hebben. Johan trekt zijn wenkbrauwen op. Gebeurt dit echt? Een film als droom? Hij knijpt in zijn arm. Voor het eerst van zijn leven maakt hij mee wat hij zo vaak op een scherm heeft gezien.
Gezien de ernst van het delict hebt u recht op een gratis advocaat, hoort hij zeggen. Hij schudt zijn hoofd. Dit alles moet een misverstand zijn.

Tijdens een foto sessie adviseert de fotograaf om toch vooral een advocaat te nemen. Later peinst hij daarover in zijn cel, een kleine ruimte met een brits aan de muur, een roestvrijstalen toiletpot in een hoek. Klopt allemaal. Aan het plafond ontdekt hij een camera. Door een luikje wordt water aangeboden. Hij zegt toch een advocaat te nemen. Voor de zekerheid, denkt hij.
Na een serie flinke ademhalingen gaat hij liggen, trekt de deken over zich heen. Vooral niet kwaad worden. Laat het allemaal maar gebeuren, zie het als een nieuwe ervaring. Ineens wordt hij heel moe en valt in een diepe slaap.

De volgende ochtend gaat het luikje open en twee boterhammen met een flinterdun plakje kaas ertussen neemt hij in ontvangst. Samen met een kopje koffie. Hij heeft goed geslapen en gaat graag in op de suggestie een bezoek aan de luchtplaats te brengen waar hij in het hem gegeven uur voortdurend rond loopt. Een klein plaatsje met vier muren; de frisse lucht komt van boven door een plafond van gaas.
Opnieuw neemt hij in gedachten de vorige dag door. Hij herinnert zich de fietstocht in de namiddag. Hij moest plassen en wachtte naast een boom tot twee jongens op het fietspad voorbij waren gereden. Maar ze kwamen vrij snel weer terug en passeerden hem. Hij had zijn hand opgestoken als verontschuldiging. Zou dit soms…… ?

Tijdens het gesprek met de advocaat wordt het waarom van zijn arrestatie duidelijk. Hij is verdacht van onzedelijk gedrag. Die twee fietsers waren minderjarig … dat betekent in dit geval mogelijk een ernstig zedendelict.
Johan lacht. Nee, een grap! De advocaat geeft serieus het advies zo kort mogelijk antwoord te geven, vooral niet teveel aan het woord te zijn. Een gratis advies dat wordt betaald door de overheid die hem in een cel plaatst. Wat een theater!
Ineens moet Johan aan zijn bezoek aan de tropen denken, in de winter. Sommige mede bewoners van het wooncomplex zijn jaloers op hem, dat weet hij zeker. Aan een vrouw, door een buurvrouw een mol genoemd, had hij als nieuwjaarswens een foto gemaild van inheemse kinderen uit de buurt die zwaaiden naar de camera.

In de verhoor ruimte wordt hij uitgenodigd op een stoel te zitten die vastgeklonken is aan de vloer. Een camera registreert zegt iemand. De advocaat zit schuin achter hem.
Johan voelt zich nu een misdadiger in een spannende film die de elektrische stoel krijgt. Straks wordt hij ook nog vastgebonden! Hij schiet in de lach en kijkt naar het raam voor hem waarachter de verborgen camera moet zitten.
Het lijkt een gedwongen persconferentie! Hij besluit het verhoor als een interview te beschouwen. De gedachte geeft hem kracht. Een man en een vrouw komen binnen.
Op deze tijd zou de verhuizer voor niks aan de deur van de flat komen. Even voelt hij woede en onmacht opkomen maar drukt dat weg. Rustig blijven, de sfeer hier licht houden. Geen olie op het vuur. Dit is gewoon een interview voor een documentaire of zoiets.

De vrouw vraagt vriendelijk of hij zichzelf wil voorstellen. Wie is Johan? Hij is blij met deze start.
‘Hoeveel tijd hebben we?‘, vraagt hij vriendelijk.
Direct volgt gelach. Hij lacht mee. In deze sfeer voelt hij zich op zijn gemak.
Glimlachend vertelt hij dat zijn moeder hem als kind vaak gedreigd had naar het politiebureau te brengen wanneer hij stout was. Zodoende was hij gisteravond met die agenten voor de deur hevig geschrokken. Het lukt hem de atmosfeer blijvend licht te houden. Op een vraag over zijn seksuele geaardheid geeft hij geen antwoord. Glimlacht alleen. De advocaat had gezegd dat hij geen antwoord hoefde te geven.
‘Heeft u schulden?’
De vraag verbaast hem. Een standaardvraag bij een verhoor? Want wat heeft het urineren in de natuur dat toevallig door kinderen is gezien met schulden te maken? Waarom die nieuwsgierigheid van de overheid?
‘Natuurlijk niet, daar houd ik niet van.’

Plotseling onderbreekt de vrouw zijn gebabbel over het vele reizen dat hij doet. ‘Ze vraagt of hij zegt dat hij regelmatig op reis gaat. Johan beaamt dat, hij houdt van reizen.
‘Kinderen?’
Nu weet hij het zeker. Het is de foto die hij naar de buurvrouw stuurde! Uit die hoek moet dit rare spektakel voortkomen.
Die jongens zijn hem gevolgd. Politie gebeld. Jaloerse bewoners hebben aan een agent over die foto verteld. Misschien wel de mol na de zoveelste slok sherry. Of een medebewoner omdat hij vertrekt en weer zelfstandig gaat wonen. Wie weet wat er niet allemaal voor roddels rondgaan? Die oudjes hebben daar alle tijd voor. Er zit vreemd volk tussen. Een reden voor vertrek.

Na uitleg over de foto, de nieuwjaar wens waarop een groep kinderen zwaait komt naar zijn indruk de hamvraag. Waarom hij zijn hand opstak? Rustig zegt hij dat het een verontschuldiging was zoals een vopetballer na een overtreding. ‘Voetbalt u?
‘Ja.’
Hij heeft moeite zijn lachen in te houden. Een vrouw vraagt aan een bejaarde of hij voetbalt. Dit heette vroeger absurd theater. Direct hierna mag hij het verslag van het verhoor. lezen en ondertekenen. De vrouw vraagt aan de man of hij behoefte heeft de officier te spreken. De man schudt het hoofd waarna ze tegen Johan zegt dat hij kan gaan.
Hij is verbijsterd. Dit opwindende interview abrupt stoppen?! Voor niks een nacht in de cel geslapen? En al de ellende die is ontstaan rond zijn verhuizing? Geen excuses? Geen politieauto die hem terugbrengt?
Iedereen staat op. Hij krijgt het gevoel dat onzichtbare banden om zijn middel los vallen. Je bent vrijgesproken jongen! Waar blijft de aftiteling?

De advocaat vertelt dat hij misschien later nog een bekeuring voor wildplassen krijgt of meer waarschijnlijk dat hij nooit meer iets hoort. Na het handen schudden gaat de buitendeur voor hem open. Welke richting moet hij op voor het busstation?
Hij snuift de frisse lucht op en voelt zich verkrampt en opgelucht tegelijk. Wat een avontuur op zijn leeftijd. Eerst een dreun: een gestoorde overheid die wel heel makkelijk fantaserende jeugd gelooft en hem in de gevangenis opsluit. Dan het beeld van jaloerse oudjes in dat bizarre senioren complex. Met als aangename verrassing de ontdekking van een kracht in hem. Hij voelt zich sterker dan ooit.
Wat nu? Hij krijgt zin die jaloerse bewoner op te sporen. Nee, het is beter die twee kwajongens vinden om hun een draai om de oren te geven. Ach wel nee! Natuurlijk eerst de verhuizer bellen!

Een maand later ziet Johan in de krant een opmerkelijk bericht. Uit een onderzoek is gebleken dat jongeren veel meer fantaseren dan oude mensen. Mmm. Dat verhaal zou de politie eens moeten lezen! Ach nee, de hele overheid.
Hij kijkt naar buiten in zijn nieuwe zelfstandige woning. Die jongens die aangifte deden speelden voor politie. Zouden ze in hun fantasie zijn pik groter hebben gezien dan hij is?

juli 2022