Dossier

missers

Het politiebureau in de Warmoestraat in Amsterdam staat op een dag flink in de schijnwerpers. Corruptie blijkt schering en inslag.
Op de redactie van het tv programma Hoe Bestaat Het praten we niet alleen over de selectie van inzendingen van kijkers maar ook over mogelijke filmgrappen als tussendoortjes.

De eindredacteur heeft naar aanleiding van de problemen op dat politiebureau een idee voor een filmpje. Iedereen is enthousiast, ziet een korte slapstick wel zitten.

Thuis kijk ik altijd naar ons programma wanneer het wordt uitgezonden. Later op de redactie volgt de evaluatie.
Dit keer, wanneer de afkondiging over het scherm rolt ben ik stomverbaasd. Die korte film zat niet in de uitzending! De slapstick van de overval op een oud vrouwtje met een boef en een agent. Wat kan daarvan de reden zijn?
De omroeper verschijnt in beeld en zegt:
‘Nu volgt een extra politiebericht’.

Vervolgens is het bewuste filmpje te zien. Ons presentatieteam speelt daarin de 3 rollen.
Het eerste beeld is een gevel van een Amsterdams monument. In grote letters verschijnt de titel 19 TOEN.
Ati , zichtbaar verkleed als een oud vrouwtje sjokt over straat. Hans, uitgedost als een klassieke boef met een nylon kous over zijn hoofd duikt ineens uit een portiek op, grist de mand uit haar hand en gaat daarmee vandoor. De oude vrouw roept hard:
‘Help politie, help!‘

Daarop verschijnt een agent. Verkleed in politieuniform ren ik op aanwijzing van het vrouwtje met een vuist omhoog de boef achterna. Het beeld gaat kort op zwart. Dezelfde gevel is te zien met de titel: 19 NU.
Opnieuw komt het oude vrouwtje aanlopen, de boef grijpt op dezelfde manier haar mand. Maar dan verschijnt de agent. De vrouw schrikt en roept hard:
‘Help politie, help!’
Wanneer ze wegrent verdelen agent en boef de inhoud van de mand.

Verbaasd staar ik naar het scherm. Het filmpje is buiten het programma geplaatst. Dat moet het werk van de eindredacteur zijn, in de montage.
Direct rinkelt de telefoon. Ik besluit die voorlopig niet op te nemen.
Later gebeurt, waar ik bang voor ben. Overal zijn politieposten woedend. Het regent telexberichten bij de Vara vanuit alle hoeken en gaten van het land. Schande! Schandalig! Enz.

Op de redactie geeft de eindredacteur ruiterlijk toe dat het niet slim van hem was de film los te maken van het programma. En buiten het kader daarvan te plaatsen.
Toevallig is het verkiezingstijd en de VVD in de persoon van Hans Wiegel maakt van dit voorval graag gebruik. Hij stelt in de kamer vragen aan de Partij van de Arbeid over dit in zijn ogen nogal onsmakelijk filmpje als extra politiebericht.
De directeur van de Vara televisie maakt daarna een knieval in het stof: in een extra televisietoespraak biedt hij zijn verontschuldigingen aan.

Jaren later woon ik in een Amsterdams monument met een klassieke gevel niet ver van hetzelfde bureau Warmoestraat. De straat is opgebroken vanwege vernieuwing van de riolering. Een hoop ongemak met kuilen, zand en loopplanken.
Op een zonnige zondagmorgen doe ik een boodschap in een buurtwinkel. Bij terugkomst zie ik aan de straatzijde een grote ruit met barsten en gaten. Een loopplank bedekt gedeeltelijk een van de goten.
Ik denk direct aan een inbraak. Gebeurt wel meer op klaarlichte dag in deze buurt.
De voordeur zit normaal op slot. Op de mat ligt een papier.

Vandaag, zondag (…….. )ben ik, agent (……….)personeelsnummer (……… )van het bureau Warmoestraat door uw ruit gevallen. (….) De schade zal volledig worden vergoed.

Verbijsterd lees ik de tekst een paar keer over en bel het nummer van het bureau dat erbij staat om verzekerd te zijn dat het geen grap is. Alles klopt.
Later wordt de rekening keurig betaald. De politie is een betrouwbare vriend.
Dossier gesloten.