Haat – joopbrussee.com

jammer

ALS REGISSEUR van de gedeeltelijk gedramatiseerde serie De Buren Zeggen in opdracht van de Rvu nodig ik de acteurs uit voor een repetitie bij mij thuis.
Vier afleveringen over vooroordelen.

Voor een groot deel vinden de scenes plaats in een sigarenwinkel, als roddelcentrum van een stadswijk.
Hetty B. vraag ik voor de rol van verkoopster. Dick S. zal een vaste klant spelen die haar winkel dagelijks bezoekt. Beide acteurs zijn succesvol geweest in de tv serie Ja Zuster Nee Zuster.
Na vele jaren opnieuw verenigd zal dat zeker voor publiciteit zorgen volgens scenario schrijver Paul H..
Ik leerde Hettie kennen tijdens uitzendingen van Hoe bestaat het, het televisieprogramma waarin zij een seizoen lang optrad met cabareteske grappen. Dick heeft eerder in een hoorspel van mij gespeeld.

Bij Hetty viel me op dat zij tijdens repetities vanaf de vloer onze regisseur precies vertelde hoe zij in beeld gebracht moest worden. Vanuit welke hoek extra licht van de vloer nodig was en welke camera haar het beste kon aanschieten. Op een monitor wilde zij tot in details zien hoe zij eruit zag.
Zo ging veel repetitietijd verloren. De hele studioploeg werd gedwongen het theatrale gedoe van haar te volgen aangezien de regisseur niet optrad.
Voor haar was ik dus gewaarschuwd. Hoe zal de hereniging met Dick verlopen? In eerste instantie weigert hij, maar na enig aandringen van mijn kant gaat hij toch akkoord.

Meteen probeert Hetty mij over te halen de repetities bij haar thuis te houden omdat volgens haar, het huis goed gelegen is en parkeren geen probleem.
Dat aanbod wijs ik direct af. Mogelijk past het voorstel in een strategie: een poging de regie van mij over te nemen. In deze val trappen lijkt me niet verstandig, temeer daar op de valreep een collega met een anekdote komt. Als waarschuwing.

Tijdens een opname van Ja zuster nee zuster vertelt Hetty een keer vanaf de studiovloer aan de gastregisseur hoe zij in beeld moet worden gebracht. Dat sluit naadloos aan bij mijn ervaring.
De bewuste regisseur daalt de lange trap af naar de studiovloer, loopt recht in haar richting. Nog steeds zonder iets te zeggen geeft hij haar een flinke draai om de oren en zegt:
‘Zo. Nu gaan we verder.’
Een buitengewoon effectieve actie op dat moment, bleek. Zoiets zie ik mezelf niet doen.

Maar goed, de lezing bij mij thuis gaat van start. Hetty als hoofdpersoon vraagt herhaaldelijk uitleg, nu en dan onnodig hinderlijk. Ze blijft storend zeuren en komt ongevraagd met suggesties en voorstellen. Ik doe vriendelijk mijn best dat streng in de hand te houden.
Ineens maakt Dick een handbeweging in mijn richting. Staat op en dwingt mij met een hoofdknik de gang op.
In de hal sist hij bevend:
‘Dit gaat niet. Ik stop ermee.’
Verbaasd kijk ik hem aan. Ik had juist met hem geen probleem verwacht.
‘Dick, je gaat toch niet zeggen dat je niet meer wilt meedoen’, zeg ik zacht.
‘Dat zeg ik wel. En ik kom daar niet op terug.’
‘Maar……’
‘Nee!! Ik word STAPELGEK van dat mens.’

Ik begrijp dat moeite doen om hem alsnog over te halen geen zin heeft. De haat zit diep, ik zie het in zijn ogen. Zijn besluit staat vast.
Het is ook beter voor zijn gezondheid. Vroeger heeft hij in die serie genoeg geleden vermoed ik.
Jammer. Het had zo leuk kunnen zijn.