Pies

vreemde opdracht

‘Dat is ook de bedoeling…..’
Rico is blij de goeroe eindelijk gevonden te hebben. De zeurende pijn in zijn mond irriteert hem nogal en hij wil hier snel, op een eenvoudige manier vanaf komen. Dat werd hem beloofd.
‘…anders wordt het hier veel te druk’, vervolgt de onbekende man met een glimlach.

Hij gaat Rico voor onder begeleiding van drie schitterende slanke honden.
Verscholen achter een wal van groen, zowel bomen als dichtbegroeid struikgewas duikt een meertje op. Het stilleven heeft opvallend veel geluid van vogels. Water omringd door een groene wereld.

Zodra het tweetal op de schommelbank van boomstammen zit beginnen de honden uitgebreid aan Rico te snuffelen. Samen met de man wiebelen ze lichtjes en dicht tegen elkaar zonder iets te zeggen. De bovenarm van de gastheer drukt tegen die van hem.
‘Ik zit hier graag, de natuur is in balans en brengt je tot rust. Maar jij vindt het misschien saai.’
Rico knikt licht. Hij wil niet direct tegen de man ingaan. Merkt op dat hij inderdaad tot rust komt. Het lijkt alsof spanning via de arm van de man wordt afgevoerd.

‘Je hebt moeite gedaan mij te vinden. Welkom.’
Zijn aangenaam stemgeluid verbreekt op een prettige manier de stilte. De honden zijn gaan zitten, kijken hem soms kort aan.
Het lichte bewegen van de schommel geeft hem het gevoel dat vanaf nu van alles kan gebeuren. Dat je je nergens ongerust over hoeft te maken.
Het heeft iets weg van stoned zijn, denkt hij, hoewel…. toch ook weer niet. Spanning en ontspanning tegelijk.
In zijn mond zeurt de pijn en kort wrijft hij over zijn wang.

‘Duivels’, zegt de man plotseling, ‘dat woord past het best bij het leven op het moment. Gevaar, leugens, dreigingen. Je raakt snel verstrikt en verkrampt. Ingewikkelde wereld waarin onbekende en onzichtbare verstrengelingen van belangen om ons heen draaien. Hier heb je nergens last van, diep ademhalen bevrijd en zorgt voor balans …..’
Rico knikt automatisch, zonder iets te denken.
‘Tenminste wanneer er geen vliegtuig overvliegt’, voegt hij eraan toe terwijl hij kort speurt in de lucht.

Na een korte stilte vervolgt hij:
‘Op deze plek stroomt alles net zo onzichtbaar als in je lichaam. Onder de grond bij voorbeeld. Ontelbare netwerken, alles is met elkaar verbonden. Als mens heb je hier de mogelijkheid je over te geven, je mee laten resoneren.’
Rico vermoedt dat hij de man stoort in een meditatie. Zonder hem aan te kijken voelt hij zijn glimlach.
Nu over zijn pijn beginnen verstoort deze aangename atmosfeer.

‘Je hoopt van mij te horen hoe je van die pijn in je mond afkomt.’
Op hetzelfde moment draaien hun hoofden zich naar elkaar toe.
‘Hoe weet…’
‘Hand, wang….’
Tegelijk draaien ze weer terug.
‘Ik zal je eerst vertellen hoe ik over gezond zijn denk.’
Rico wil zeggen dat hij niet de hele dag tijd heeft maar de man spreekt dwingend verder.
‘Lang geleden had ik een gesprek met een kruidenvrouw. Zij vertelde mij over het evenwicht in de natuur. De echte natuur. Die was ik in de stad volledig vergeten. Daar ren je met een klacht naar een arts. Recept. Die man heeft medicijnen gestudeerd. Kasten vol met monsters. Pillen. Poeders noem maar op. Verslavende medicijnen. Of Medicijn op medicijn, een leven lang. Industrie en overheid blij met verdiensten in de materialistische wereld. Wees je op je hoede voor mensen of instanties die aan je willen verdienen.

Dit lijkt Rico een geschikt moment om over de pijn in zijn mond te beginnen. Hoewel. Misschien is dat nu juist heel banaal.
‘Ben je bereid te doen wat ik je opdraag?’
Hij schrikt. Moet hij zo snel deze zonderling vertrouwen? Niet eerst meer informatie vragen? Zou weigeren nog kunnen?
In het meer laten ineens een groep eenden van zich horen.
In korte tijd heeft hij wel respect voor deze man gekregen. Door zijn verschijning, deze plek, de honden of die kalme stem? Bereid?
‘Ja!’ hoort hij zich verbaasd zeggen.

‘Loop naar het toilet om de hoek, pak een van de glazen en vang uit het midden van je plas wat van de urine op. Vervolgens neem je daar een slok van. Niets doorslikken!’
Rico is volkomen verrast. Zijn hartslag neemt snel toe. De opdracht is …nogal vreemd. Hij maakt zich een voorstelling en ziet zichzelf direct alles uitspugen.
‘Vooral in je mond houden!’
Na het opstaan loopt een van de honden met hem mee.

Hij houdt het glas omhoog, kijkt naar de lichtgele kleur. Gaat hij nu deelnemen aan een bijzonder soort therapie? Je eigen pis als mondspoeling! Valt nog mee dat die grijsaard hem niet had bevolen het ook op te drinken! Is hij een kwakzalver? Zou het kwaad kunnen?
Langzaam zet hij het glas tegen de lippen. Doorzetten, klinkt een stem van binnen, alles op nul.
De smaak is een beetje zoet, het valt hem mee. Niet vies zoals hij verwacht had. Ook anders dan de geur ervan.

Krampachtig met de lippen op elkaar geperst loopt Rico terug naar de schommel.
‘Hou het zo lang mogelijk binnen. Beweeg het nu en dan van links naar rechts.’
Hij knikt en gaat weer zitten.
‘Urine is een wonder. Heel lang al bekend in vele culturen, in India, China. De Romeinen maakten hun tanden er dagelijks mee schoon. Het ontgift je lichaam als je het drinkt. Speciaal de ochtend urine, waar de middenstroom met veel hormonen het immuunsysteem sterkt. Masseren kan. Het maakt de huid zacht. Probeer maar eens. Samen met water is het een uitstekend schoonmaakmiddel.’
Verbijsterd kijkt Rico voor zich uit. Is deze man gestoord of geniaal met al z’n informatie?

‘Als soldaat plaste ik op advies van een vriend in mijn schoenen wanneer ik blaren had. Door ervaring weet ik dat het herstelt en zorgt voor levenskracht van binnenuit. Instandhouden van de balans. Uit je eigen lichaam, uit een liefdevolle menselijke bron.’
Liefdevolle urine? Waar is hij aan begonnen? Wat raaskalt deze vreemde man allemaal? Is hij een verschijningsvorm van duivelse krachten? Straks krijgt hij zweren in zijn mond. De man kijkt naar hem en glimlacht.
‘De eerste keer is altijd vreemd. Wanneer je denkt dat je het niet langer binnen houdt, spuug het uit.’
Het verbaasd Rico dat hij nog steeds alles in de mond weet te houden.

In een keer spuugt Rico op het pad terug alles eruit. De honden lopen vooruit. De goeroe vertelt ’s morgens na het scheren zijn plas als aftershave te gebruiken.
‘De pijn zal langzaam wegtrekken. Herhaal het eventueel nog een keer. Voor herstel is tijd nodig. Neem je lichaam serieus, respecteer het. Ontdek je krachten. Neem je voor nooit meer te capituleren door welke druk ook van buiten zonder eerst voldoende informatie te hebben. Denk na over pijn. Meestal komt die uit druk, stress of …soms van binnenuit.’

Op de plek waar hij het woonoord binnenkwam staat de man stil. ‘Literatuur?’, vraagt Rico, ‘over het drinken wil ik ……’
‘Ga zelf op zoek. Experimenteer, ik heb je informatie gegeven, een richting gewezen. Gratis, zonder bijsluiter. Negeer iedereen die je een idioot vindt. Die zegt: nee, nee niet doen, je lijkt wel gek je eigen urine te drinken! De belangen rond medicijnen zijn oneindig groot, vergeet dat niet.’
De honden lopen al terug, vragen stellen heeft geen zin meer.
‘Kom in dialoog met je lichaam. Stel je altijd deze vraag: wat ik nu doe is dat in het belang van mijn …….’
Zijn laatste woorden worden overstemd door het lawaai van een vliegtuig.

Op de weg terug lijkt het Rico alsof nieuwe kracht zich in het lichaam ontwikkelt. Hoewel, denkt hij, dat kan ook verbeelding zijn, of een wensgedachte.
Later kan hij het opnieuw proberen.
’t Is of een engeltje op je tong piest. Waar zou die uitdrukking vandaan komen? Hij kijkt om zich heen, ziet niemand en schreeuwt dan half lachend:
‘Je eigen goddelijke wonderdrank, altijd bij de hand!!’
Het woord goddelijk hoort bij een engel toch? En omgekeerd……
Niet veel later merkt hij dat de pijn in zijn mond verdwenen is.

juli 2020

uit:
Lef
roerselen

BUNDELS