Details

Na ruim een jaar is hij weer terug in de warmte van de tropen. Tom voelt zich direct op zijn gemak.
Kleurde vorig jaar de natuur bruin door een lange droge periode, nu is het extreem groen, waar je ook kijkt.

‘Veel regen dit jaar, het weer blijft onvoorspelbaar.’
Tom knikt. Zijn vriend vervolgt:
‘Elke dag is het weer een verrassing. Al die computermodellen, ze spreken elkaar voortdurend tegen en kloppen zelden. Kijk naar de lucht en leef mee met wat er komt. Maar leuk om je weer te zien makker.’
Het bord met die overstekende olifant ontgaat Tom dit keer niet.
‘Je schreef dat je na wat leeswerk nu iets meer van de jungle begrijpt.’
‘In die waan leefde ik even, ja. ‘
In werkelijkheid was Tom direct weer teruggevallen in het oude patroon van de volle agenda. Maar hij besluit daarover zijn mond te houden.
‘Je bent even uit jouw stadsjungle gevlogen.’
Ze lachen. Hij gebaart naar de vele bomen langs de weg.

‘Uit de periode in de gemeenteraad, alweer lang geleden herinner ik me een voorstel tot verbreding van een provinciale weg. Veel bomen moesten daarvoor gekapt. Ik zag dat helemaal niet zitten. Met mij veel mensen niet en een meerderheid van de raadsleden. We hadden geen behoefte aan een verbreding. Trekt alleen maar meer verkeer aan. Maar goed. Protesten rolden binnen. Zelfs een aantal demonstraties!’
‘Dat hielp……’
‘Die weg kwam er gewoon’, grinnikt hij.
‘O ja? Maar, jij…..’
‘Ach, zonder dat te weten werden stoplichten op een kruispunt zo afgesteld dat er voortdurend files ontstonden. Kwam ik later achter. Op die manier werd een probleem gemaakt. Dat moest opgelost worden. En raad eens ….. ineens is een meerderheid van mijn collega’s voor dat kappen. Ra, ra hoe kan dat?’
‘Maar je ….’
‘Te laat. Het bleef onder de pet hoe dat precies is gegaan. Zoiets zou nu complot denken worden genoemd wanneer je daar over begint begrijp ik.’
Hij kijkt Tom aan en glimlacht.
‘In die periode ontdekte ik dat mijn denken al gestuurd werd. Min of meer gedwongen moest ik voorlichters geloven. Blind vertrouwen te hebben in uitkomsten van allerlei onderzoeken. Ondersteund met tabellen en cijfers.’
‘Door jullie betaald?’
Opnieuw lachen ze uitbundig.
‘Ik had toen geen tijd om erachter te komen hoe geldstromen precies liepen. Wel kreeg ik twijfels… argwaan. Ook aan uitspraken van journalisten en zelfs die van rechters.’
‘Zozo, dus toen kwam dat gevoel van een westerse jungle naar boven of ……..hoe zeg ik dat…..daalde naar beneden.’
Tom krijgt een vermoeden waarom zijn woonplaats nu hier is.
‘Dacht je op dat moment: dan liever de echte jungle in?’
Zijn vriend houdt zijn stuur losjes vast, kijkt recht vooruit en blijft zwijgen.

We draaien het park in. Tom neemt zich voor tijdens dit bezoek aan de weet te komen wat de druppel voor hem was om een compleet andere wereld op te zoeken.
Bij een vijver stopt de auto. Even later staan ze voor de rand van een vijver en zien veel bladeren die elkaar lijken te verdringen om iets van zonlicht op te vangen.
Mijn vriend wijst naar een paar bloemen en plukt er een.
‘Alsjeblieft, kijk eens naar die kleuren.’
‘Prachtig!’
Snel dwalen Tom’s ogen naar de vele groene bladeren die het water bedekken. Vervolgens kijkt hij naar de omgeving. Dat ontgaat zijn vriend niet.
‘Kijk eens wat langer naar die bloem. Neem de tijd de kleuren te zien, de echte schoonheid tot je door te laten dringen. Stel je daarvoor open.’
Een vreemd verzoek. Het kost Tom moeite. Telkens willen zijn ogen weg.
Zijn vriend zegt niets, blijft naast hem staan.

Langzaam dringt het tot Tom door wat hij bedoelt. Hij dwingt zich naar de bloem te blijven kijken. In het binnenste ziet hij steeds meer kleuren. Inderdaad pure schoonheid!
Met alleen het geluid van vogels en voelt hij zich ineens leeg. Mist een aanwijzing, een commentaarstem zoals bij een film waar hij op iets gewezen wordt. Sturing van buitenaf. Nog steeds zwijgt zijn vriend, dwingt hem de verfijning te zien.
Tom voelt zich onhandig met de bloem in de hand. Ineens dienen zich veel vragen aan.
Is hij soms al een geprogrammeerd stadsmens? Bang geworden voor stilte? Een oppervlakkig levende consument? Als schaap voortdurend suggesties nodig om te kunnen leven? Een stadsjunk?

‘Je vertelt dat je door het bezoek van de vorige keer meer met de natuur bezig bent. Wat moet ik me daarbij voorstellen?’, klinkt het plotseling naast hem.
Het lijkt of zijn vriend een val voor hem heeft opgezet. Hij voelt zich snel heel ongemakkelijk.
‘Flauw. Kom op Tom. Ik sta hier niet om je belachelijk te maken. Na het zien van die prachtige bloem wil je ongetwijfeld iets drinken. En je bent moe van de reis.’
Onhandig staat hij met de bloem in de hand. Zal hij hem meenemen? Weggooien in het water tussen de bladeren?
Ze lopen richting het huis. Achteloos laat Tom de bloem achter zijn rug vallen.
Zijn superieur gevoel van stadsmens boven een provinciaal heeft zich in korte tijd omgedraaid.

Later drinken ze koel bier op een van de terrassen. Zijn vriend vertelt over de vogels en de veranderingen die hij in het park heeft aangebracht. Geeft enthousiast informatie over zijn groentetuin. Van een pauze maakt Tom gebruik.
‘Wanneer kwam het idee bij je op het kikkerland te verlaten? Was dat in de tijd dat je in die gemeenteraad zat?’
Zwijgend drinken ze bier.
‘Op een dag stond ik in de keuken voor drie vellen papier, op de muur geplakt. Rood, oranje en groen, allemaal met E nummers. Staan als kleine lettertjes op allerlei producten. Moet je een heel goed gezichtsvermogen voor hebben.’
‘Ja, veel te klein om snel even te lezen’, zegt Tom met opkomende irritaties.
‘Dat is de bedoeling ja. Deze gedachte kwam toen op: in wat voor krankzinnige wereld leef ik? Een dagtaak heb je om te achterhalen hoe je een klein beetje gezonder kan leven? Waar ben ik mee bezig? Ik lijk wel gek.’
Hij schudt zijn hoofd.
‘Dus je ging biologisch …..’
‘Dat was een tussenfase. Inmiddels is dat ook een industrie geworden vermoed ik.’
‘Met belangen…….’
‘Ongetwijfeld.’

Tom’s gedachten dwalen af naar een vakantie in Frankrijk. Het sproeien met gif op appels. Die gifspuiter ziet hij voor zich. De man had een witte overal aan dat leek op een ruimtepak.
Vanaf dat moment schilde hij elke appel, ook al had hij ergens gelezen dat daarmee belangrijke voedingsstoffen verdwijnen.
‘Ja en toen trok ik in een keer die E velletjes van de muur en nam me voor op mijn eigen manier te gaan leven.’
‘Maar….’
‘In plaats van gedwongen worden hoe en wat te denken. In goed voor jou of fout. Voor laten schrijven ….. wat je mooi moet vinden.’
Tom ziet meteen weer de bloem voor zich. Oog hebben voor details. Zonder aanwijzingen. Zonder bril. De tijd nemen.

‘De overheid kiest voor het verdienmodel van de industrie, niet voor de gezondheid van zijn burgers. Als kind op school krijg je romantische verhaaltjes over de natuur te horen, je leert iets over hoe je lichaam er van binnen uitziet. Maar….informatie over gezond leven? Over die eindeloze variaties aan chips in schappen waar je later ziek van wordt en wel medicamenten moet gebruiken volgens dokters.’
Tom knikt. De maatschappij is een rare dierentuin geworden. Steeds grotere bedrijven voeden ons op onnatuurlijke wijze.
‘Als je zelf op een dag nadenkt, dan besef je: er klopt iets niet in zo’n samenleving. Iets fundamenteels niet.’
De vijver! Tom krijgt ineens zin terug te lopen en opnieuw naar die bloem te kijken.
‘De consumptie cultuur waarin jij leeft is een verkeerde weg ingeslagen.’
‘Hoe weet je dat? Jij leeft daar niet meer in.’
Zijn vriend haalt de schouders op.
‘Denk erover na: je krijgt zelfs straf in de vorm van extra belasting wanneer je gezond wilt leven.’
Een moment kijken ze elkaar aan en openen dan tegelijk de mond:
‘Be-lang-en ….. strijd’, waarna ze in de lach schieten.

‘Weet je nu hoe ik tot het besluit kwam de regie over mijn leven in eigen hand te nemen Tom? Hoe ik niemand meer duld die de rest van mijn leven nog autoriteit over mij speelt?’
Hij knikt, blijft verlangen naar de bloem bij de vijver. De strijd om zonlicht te zien van al die bladeren.
‘Niemand verbiedt mij uit de jungle te eten. Ik heb hier nog nooit een E nummer zien oversteken.’

Tijdens een typisch tropische snelle zonsondergang drinken ze als oude makkers weer bier.
‘Proost’, zegt zijn vriend, ‘op de schoonheid in het leven.’
‘Op de details.’
Tom denkt aan de kleine lettertjes op pakken, zakken en flessen. Hij leest ze nooit.
Met jungletalk over slangen, schorpioenen en vliegend tuig sluiten ze de dag af.

uit:
Jungle
op bezoek

OVERZICHT