Gift

rumoer in de zaal

In de hal van het clubgebouw knikt Nando vriendelijk naar de bezoekers. Als organisator van de lezing van dr. Voorzaat vanavond is hij benieuwd naar de opkomst. In de aankondiging heeft hij naast de spreker alleen een titel vermeldt: Over het zelfreinigende vermogen van de mens.

De vrouw van de burgemeester geeft hij een hand, blij dat zij bijdraagt de avond op een hoger niveau te tillen. Hij denkt: nu maar hopen dat zoveel mogelijk aanwezigen ook na de pauze blijven.
‘Is de opkomst altijd zo groot?’
Nando draait zich om. De spreker van de avond tikt glimlachend op zijn horloge en stelt voor te beginnen. Hij heeft de wens uitgesproken de introductie zelf te doen.
‘Jazeker, we hebben een actieve vereniging in dit bescheiden stadje. De laatste jaren neemt het ledental flink toe. Ik ben vooral blij met het groeiend aantal jonge gezichten. Alternatieve geneeswijzen zitten in de lift. Over de afgelopen lezingen mag ik niet mopperen. ‘
‘Klinkt goed. Zal ik …?’
Nando nodigt met een wijds gebaar dr. Voorzaat uit de zaal te betreden. Deze loopt rechtstreeks naar het podium waarop niet alleen op een tafel de laptop staat maar ook een karaf met water, een glas en een maatbeker gevuld met een lichtgele vloeistof.
Dr. Voorzaat kijkt rond en wacht tot het stil wordt. Na een welkoms woord introduceert hij zichzelf; vertelt kort over zijn studie voor huisarts met praktijkervaring daarna.
Achterin de zaal bij de deur neemt Nando plaats. Hij verwacht over niet al te lange tijd de eerste weglopers. En wel op het moment dat het onderwerp duidelijk is.

De spreker pakt van tafel het maatglas.
‘Mijn oudere broer hield van moppen en sterke verhalen. Voor ik met mijn studie begon vertelde hij over een professor die voor de eerste keer college gaf aan studenten medicijnen. Een aankomend arts, zei die man moet verplicht deelnemen aan een historisch ritueel. Hij dient te proeven hoe urine smaakt.’
Dr Voorzaat houdt het maatglas omhoog en zwijgt kort. Kennelijk verwacht hij uit de zaal reacties. Die komen inderdaad in de vorm van gemompel en geschuif met stoelen.
‘Als demonstratie stak de professor een vinger in urine.’
De aanwezigen zien dr. Voorzaat hetzelfde doen.
‘Sommigen keken weg, anderen moesten lachen. Kortom er volgden allerlei reacties terwijl de prof onverstoorbaar verder ging. Het werd adembenemend stil toen hij een vinger in het maatglas hield en daarna in de mond stak. Op dat moment ontstond in de collegeaal grote hilariteit.’

Gespannen volgt Nando het begin van de lezing en hoort opmerkingen zoals Wat een verhaal! en Waar wil deze man naartoe? Hij constateert nuchter dat de introductie behoorlijk wat emoties oproept. Zodra het wat stiller wordt vervolgt de huisarts:
‘De professor wachtte tot het stil was en zei dat het een beetje zout smaakte. Vervolgens sprak hij dit is de eerste les voor alle studenten: geachte aanwezigen. Knoop in je oren. Onder alle omstandigheden moet een arts voor 100% blijven opletten wat er ook gebeurt. Wat ook voor reactie naar boven wil komen. Nooit mag de aandacht van een arts verslappen!‘
Dr. Voorzaat glimlacht, doet een stap naar voren en houdt het glas recht voor zich uit.
‘Als verrassende afsluiting zei de professor dat de oplettende student gezien had dat hij met een vinger het glas inging maar daarna een andere vinger in zijn mond stopte!’
Een ontlading van opmerkingen en gelach volgt. Dr Voorzaat heeft kort oogcontact met Nando. Daarna zet hij zich met een bil neer op de tafel, neemt de laptop op een knie. Op het scherm verschijnt een beeld aan de hand waarvan hij een verhaal begint over het spijsverteringsproces; over alle uitscheidingen bij een mens; eindigend met informatie over ontlasting en urine. ‘Eigenlijk is urine niets anders dan een uifiltering van de bloedbaan.’
Nu gaat het spannen, denkt Nando.

‘Urine. Daar ga ik vanavond over vertellen.’
Hij houdt even in, legt de laptop neer en begint heen en weer te wandelen.
‘Uit mijn opleiding wist ik dat een belangrijke stof eruit ureum gebruikt wordt in bij voorbeeld de cosmetische industrie.’
Hij kijkt de zaal in.
‘Ik zie verbaasde gezichten. Verbaasd was ik ook. En ook toen ik hoorde van een soldaat dat hij voor het marcheren in zijn schoenen plaste. Tegen de blaren. Nog verbaasder was ik toen ik las over iemand zijn mond spoelt met urine inplaats van een mondspray. te kopen. En grote ogen kreeg ik toen ik op de radio iemand hoorde vertellen dat hij elke ochtend een deel van zijn plas op drinkt! Als versterking van zijn immuunsysteem.
Op dit moment gebeurt wat Nando had verwacht. Hier en daar staan mensen op om de zaal te verlaten. In hal krijgt hij opmerkingen te horen als dit gaat te ver; hieraan heb ik geen behoefte; ik heb geen zijn om naar een kwakzalver te luisteren; als ik dit geweten had; straks gaat hij nog zeggen dat kanker ermee te genezen is.
Nando zegt dat hij het jammer vindt dat ze vertrekken en niet het hele verhaal willen horen en vragen kunnen stellen na de pauze.
‘Het is een oude wijsheid waarover ik vertel. Helaas is die deels bewust onder gespoeld of vergeten!’

Terug in de zaal hoort hij de arts uitgebreid vertellen over wat de kracht is van urine. Waarom niemand er bang voor hoeft te zijn en hoe het komt dat er stoffen in te vinden zijn die het lichaam heel goed of opnieuw kan gebruiken.
Tijdens zijn voorbeelden is het voortdurend onrustig in de zaal. Wanneer de huisarts eindigt met de opmerking dat urine geen gif maar een gift is en dat we daar heel blij mee kunnen zijn klinkt hier en daar een wat onhandig applaus. Van achter uit de zaal laat Nando weten dat na de pauze gelegenheid is tot vragen.

In de hal ziet hij opnieuw mensen vertrekken. Sommige met boze gezichten. Dr. Voorzaat komt glimlachend op hem af en vertelt dat de uitdunning van de groep iets is dat hij gewend is, dat overal voorkomt.
‘Logisch wanneer je beseft dat we van jongsaf leren dat urine vies is.‘
‘Ik ben blij dat veel discussie op gang komt’, zegt Nando die ziet dat praktisch iedereen emotioneel met een ander praat, ‘dat is wel eens anders. Ik ben er zeker van dat straks veel vragen komen.’
Dr. Voorzaat glimlacht.
‘Hoe meer hoe beter.’

Opnieuw op het podium ziet hij dat zijn publiek behoorlijk is uitgedund.
‘Ik ben heel blij dat u gebleven bent. Het betekent echte belangstelling vanaf nu. Mag ik zeggen we zijn nu onder elkaar?’, grapt hij.
‘Hoe kwam u op het idee, of nou ja ik bedoel hoe kwam u hier mee in aanraking….?’
‘Op een reis naar India. Ja. Na studie en 5 jaar runnen van een praktijk kwam ik tot de nogal verontrustende ontdekking dat ik in al die jaren vooral de farmaceutische industrie diende inplaats van mijn patienten. Dat ik uitsluitend aan symptoom bestrijding deed door telkens medicijnen voor te schrijven inplaats van te luisteren naar een patient om hem te kunnen genezen, te helen. Ik neem aan dat jullie over het begrip ziekte van vorige sprekers in deze serie van alternatieve genezingen wel iets hebben gehoord. Op mijn reis ben ik ook anders over ziekte gaan denken.’
Hij schudt het hoofd.
‘Ik zag onnodig teveel mensen in mijn praktijk verslaafd raken aan medicijnen. Of ze dwongen mij nieuwe medicijnen voor te schrijven door bijwerkingen van het vorige.’

‘Kan iedereen veilig met het drinken van zijn urine beginnen?’
In de stem van een man op leeftijd klinkt zowel licht wantrouwen als hoop.
‘Natuurlijk. Begin heel voorzichtig. Experimenteer ermee, kijk hoe je lichaam reageert. Wel is het zo dat hoe jonger iemand is hoe zuiverder zijn urine. Het is zaak vooral veel te drinken en te zorgen dat wat u eet ook gezond is, dus zoals veel verse groenten en fruit. Maar dat weet u natuurlijk wel. Het is alleen oppassen als u een probleem hebt met uw nieren en blaas. Dan kan teveel urine uw systeem te zwaar belasten.’
Een jonge vrouw van in de twintig steekt haar hand op.
‘Ik begrijp dat urine niet alleen voor genezing kan helpen door het bij voorbeeld te drinken of het in te masseren. U sprak in het begin ook over de cosmetische industrie. Kunt u meer mogelijkheden geven?’
‘Ramen zemen. Scheutje urine in het water. Gebruik bij winterhanden. Zodra herpes op de lip verschijnt. After shave na het scheren: iets voor uw vriend?’
Gelach volgt. De man pakt zijn laptop en laat het beeld verschijnen van een mannetje met een kruik in zijn hand.
“Kijk, dit is een standbeeld uit Tilburg. De kruikenzeiker. De wolindustrie vroeger maakte bij de bewerking van wol gebruik van urine. Die nam het personeel mee naar de fabriek in kruiken.

Nando verdwijnt naar de hal. Tot zijn voldoening staan op tafels genoeg drankjes en hapjes klaar nu een aantal bezoekers is vertrokken. Verrast ziet hij een van de weglopers terug.
‘Hoe kom je erbij Nando deze man uit te nodigen?’
‘Oh. Na het lezen van een boek over urinetherapie zocht ik naar een spreker. Omdat dr. Voorzaat een arts is leek hij mij een geschikte gast. Hij geeft wel meer lezingen.
‘Maar, waarom liep je weg? Zijn verhaal is duidelijk en meer dan interessant toch?’
‘Nou, ik stel me voortdurend voor dat ik een slokje neem en moet daar zo van walgen dat ik niet meer verder kan denken.’
‘Tja’, zegt Nando, ‘blijf tot het eind en spreek Voorzaat hierop aan tijdens de informele bijeenkomst op de gang.’

‘Is kanker met urine te genezen?’, vraagt een vrouw met lang blond haar van middelbare leeftijd.
“Dat weet ik niet. Daar kan ik geen uitspraak over doen. Kanker heeft te maken met de geestelijke toestand van iemand en ook met zijn immuunsysteem. Wel kan ik zeggen dat het drinken van je eigen urine dit systeem versterkt en ook geestelijk een positieve bijdrage levert aan het algemeen welzijn. Het is zeker goed tegen stress. Het zal zeker bijdragen ter voorkoming, dus als preventie van veel ziekten.
Nando merkt dat de arts zorgvuldig omgaat met elke vraag en die op een heldere en rustige manier beantwoordt.
‘De laatste vraag in de zaal’, stelt de spreker voor, ‘dan gaan we verder in de hal. Informeel.’
Een goedgeklede rijpere vrouw steekt haar hand op.
‘Ik heb geen vraag maar ik wil graag iets zeggen.’
Verschillende bezoekers kijken haar richting op, draaien zich om.
‘Ik drink al ongeveer drie jaar elke ochtend mijn urine en ik moet zeggen: ik voel mij daar heel gezond bij.’
Na een korte stilte volgen allerlei reacties, vooral die van verbazing. Een coming out! roept iemand. Oh, daar wil ik graag meer over weten. Ja, ik ook. Iedereen veert op van zijn stoel. De vrouw loopt de zaal uit, gevolgd door enthousiaste aanwezigen. Nando en dr. Voorzaat blijven staan.
‘Ik ben kennelijk niet meer nodig’, zegt de arts met een glimlach, ‘dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Die vrouw moet populair zijn dat iedereen haar direct wil spreken.’
Nando knikt.
‘Laten we wat drinken’, hij haalt zijn schouders op, ‘zij is de vrouw van de burgemeester.’

uit:
Ssssst
taboe en hoe

BUNDELS