Koelbox

lucratief babbelen

Walter en Pierre besluiten in het gerenoveerde cafe aan een van de tafels te gaan zitten langs het lange glazen raam. Het biedt uitzicht op de naastliggende vergaderruimte.
‘Slim idee van Eddy. Er wordt goed van gebruik gemaakt.’
‘Waar zullen ze het vandaag over hebben?’

‘Wat denken jullie?’
Ze draaien tegelijk hun hoofd om en kijken in het grijnzend gezicht van de barkeeper.
‘Het klimaat!,’ zeggen Walter en Pierre tegelijk.
Eddy knikt, lacht en loopt weg.
‘Iedereen en overal’, zucht Pierre.
‘Dan wij ook maar weer?’
‘Maar……..’
‘Je wilt vragen: hoe vinden we een nieuwe invalshoek?’
Walter kijkt naar het drukke gebabbel van de mensen achter de ruit.
‘Wat gaat er in die hoofden om? Zouden ze echt niet weten dat het gelul over klimaat zus en zo je reinste flauwekul is?’
‘Geloof maakt blind, helemaal met het oog op ….geld verdienen. Maakt niet uit, met oeverloos lullen over lucht is dat momenteel kassa.’
Eddy zet twee glazen bier op tafel.
‘Waar komen die mensen vandaan?’, vraagt Walter.
Eddy kijkt kort rond en ziet dat geen gast hem wenkt. Hij schuift aan, buigt zich licht naar voren. Walter en Pierre doen hetzelfde.

‘Kijk, zolang die dames en heren keurig betalen mogen ze in hun gehuurde ruimte van mij de hele dag ouwehoeren. Naast die huur consumeren ze flink, dus…..’
Pierre vraagt op fluistertoon:
‘Hoe vaak zitten ze hier?’
‘Sinds de opening zowat elke dag.’
‘Wat? Met moeite onderdrukt Walter zijn verbazing en vraagt wat voor werk ze doen.
‘Dit IS hun werk’, grapt Pierre.
‘Nou, dat zeg je nu’, zegt Eddy glimlachend, ‘maar dat zou inderdaad wel eens waar kunnen zijn.’

Na een stevige slok bier vraagt Walter:
‘Weet je waar ze vandaan komen?’
‘Een handvol werkt bij grote bedrijven als klimaat manager.’
Ze zien door het raam een man opstaan. Eddy excuseert zich.
‘Klimaat manager…..’
Walter laat dit even tot hem doordringen.
‘Lagen van managers praten en geven orders aan elkaar…..’
‘Zorgen dat niemand verantwoordelijk is wanneer het een en ander op een dag uitkomt.’
‘Het is nog erger dan in die documentaire Climate: The Movie.’
‘Ja. Hoe vinden we een manier dat iedereen die film te zien krijgt en de ogen doet openen?’
‘Geen idee. Straks zitten we met z’n allen in drijfzand en komen daar nooit meer uit.’
Walter wrijft over zijn voorhoofd, schudt zijn hoofd. Pierre drinkt en kijkt weer door het raam.
‘Via huis aan huis pamfletten kunnen we enige waarheid verspreiden….ach nee, een te grote job voor ons. Sociale media….’
‘De film laat zien hoe we ons laten beetnemen.’
Walter pakt een bierviltje en breekt het doormidden. Hij denkt aan de programma’s die ze hebben gemaakt voor de radio en het optreden voor de televisie zonder dat het iets opleverde. Ze zijn goed geworden in vechten tegen windmolens. Het gros van de mensen wil als massa de aanhoudende propaganda met leugens domweg hardnekkig geloven. Of denken ze stiekem misschien…..

Eddy komt vrolijk aanlopen en ziet de twee sombere gezichten.
‘Weet je welke andere functies die lui hebben Ed? vraagt Walter, ‘ik bedoel dus niet die managers.’
‘Ik heb begrepen dat een klimaat deskundige de voorzitter is.’
‘Wat …houdt die deskundigheid in?’ vraagt Pierre.
‘Wacht even, laat hem uitspreken,’ zegt Walter snel.
Eddy telt af op de vingers:
‘Verder een klimaat expert, een klimaat controleur, een klimaat specialist die in het ziekenhuis werkt, een klimaatarts, een klimaat raadslid die vanuit de gemeente……’
Pierre schudt flink met zijn hoofd. Walter drinkt in een keer zijn glas leeg. Dat ontgaat Eddy niet en staat op.
‘Ik heb de verwarming in hun ruimte wat hoger gedraaid. Dat is mijn bijdrage aan de opwarming. Ik change zelf climate.’
Walter stompt licht met zijn vuist op tafel.
‘Die documentaire moeten mensen zien Pierre!’
‘Ja, we maken een papier en plakken dat overal op muren, palen, deuren, overal. Met vuisten erop als aandachtstrekker of zoiets…’
‘Nee, dat laatste nou juist niet. Mensen associeren vuisten met iets anders.’

Zwijgend kijken ze door de ruit. Beide zien weer beelden voor zich uit de documentaire. Ze denken aan de belangen van geld, aan werkgelegenheid. Kan het gefantaseerde narratief dat als werkelijkheid wordt verkocht ooit nog teruggedraaid worden?
‘Hoe nu verder….’, vraagt Pierre zich hardop af, ‘ons overgeven en ons laten meedrijven in de complete waanzin?’
‘En zorgen zelf niet gek te worden?’
Walter trommelt met het gebroken viltje op de tafel.
‘Of toch huis aan huis……’
‘Hou op. Ik vermoed dat we nu echt te laat zijn Pierre.’

Eddy verschijnt met drie glazen bier.
‘Van het huis heren, ik merk dat jullie er niet uitkomen.’
‘Weet je ook waar ze precies over praten?’, vraagt Walter.
‘Geen idee. Ze houden telkens netjes hun mond wanneer ik binnen kom.’
Gretig neemt het tweetal de glazen over.
‘Heb je die nieuwe vergaderruimte al een naam gegeven Ed?’
Eddy greinst.
‘Koelbox.’
Glimlachend tikken ze de glazen.