Piemel

kwajongens

Johan staat op het punt naar bed te gaan. Het is doodstil, zowel in zijn flat als in het senioren complex.
Van de deurbel schrikt hij hevig. Zo laat? Een medebewoner? Op dit tijdstip?

Tussen de verhuisdozen slalomt hij naar de voordeur, kijkt ineens tegen een muur van uniformen aan. Voor hij beseft wat aan de hand is staan drie agenten binnen, om hem heen. Iemand toont een papier: hij wordt verdacht en moet mee naar het bureau voor een verhoor.

Verbouwereerd verkrampt Johan en valt duizelig neer op een stoel. Hij lacht nerveus. Verdacht …. ze komen hem een arresteren…. meenemen naar het bureau … wat is dit voor een rare vertoning? Weten ze wel dat hij 74 jaar is en morgen verhuist naar een zelfstandige woning?
En verdacht waarvan? Hij laat zijn bezigheden van de afgelopen dag voorbijgaan. Niets bijzonders. Moeten ze wel bij hem zijn? Een van de agenten vraagt naar zijn laptop. Hij schudt het hoofd.
In de politieauto vertelt de agent naast hem dat het gaat om een zedendelict waar een maximum straf van zes jaar op staat.

Op het bureau maakt hij zijn zakken leeg. Het lijkt op beelden uit een film waarin mensen ook zoiets moeten doen. Alles gaat in plastic en wordt in een box gestopt. Terwijl zijn telefoon verdwijnt vraagt hij wat er gaat gebeuren. Het verhoor zal de volgende ochtend plaatsvinden gezien het late uur wordt hem verteld.
Een man komt binnenlopen en zegt dat hij alleen contact met zijn advocaat mag hebben. Johan trekt zijn wenkbrauwen op. Dit is echt een film. Hij knijpt in zijn arm. Voor het eerst van zijn leven maakt hij mee wat hij zo vaak op het scherm heeft gezien.
Gezien de ernst van het delict hebt u recht op een gratis advocaat, klinkt het. Hij schudt zijn hoofd. Dit moet echt een misverstand zijn.

Tijdens een foto sessie adviseert de fotograaf om toch vooral een advocaat te nemen. Hij peinst daarover later in de cel, een kleine ruimte met een brits aan de muur, een roestvrijstalen toiletpot in een hoek. Klopt. Aan het plafond ontdekt hij een camera.
Door een luikje wordt water aangeboden. Hij geeft aan toch een advocaat te nemen. Voor de zekerheid, denkt hij.
Na een serie flinke ademhalingen gaat hij liggen, trekt de deken over zich heen. Vooral niet kwaad worden. Laat het allemaal maar gebeuren, zie het als een nieuwe ervaring.
Ineens wordt hij heel moe en valt in een diepe slaap.

De volgende ochtend gaat het luikje open en twee boterhammen met een flinterdun plakje kaas ertussen neemt hij in ontvangst. Samen met een kopje koffie.
Hij heeft goed geslapen en gaat graag in op de suggestie een bezoek aan de luchtplaats te brengen waar hij in het gegeven uur voortdurend rond loopt. Een klein plaatsje met vier muren; de frisse lucht komt van boven door gaas.
Opnieuw neemt hij in gedachten de vorige dag door. Hij herinnert zich de fietstocht in de namiddag. Hij moest plassen en wachtte naast een boom tot twee jongens op het fietspad voorbij waren gereden. Maar ze kwamen vrij snel weer terug en passeerden hem. Hij had zijn hand opgestoken als verontschuldiging. Zou dit …… ?

Tijdens het gesprek met de advocaat wordt het waarom van zijn arrestatie duidelijk. Hij is verdacht van onzedelijk gedrag. Die twee fietsers waren minderjarig … dat betekent in dit geval een nogal ernstig zedendelict.
Johan lacht. Nee, een grap! De advocaat geeft serieus het advies zo kort mogelijk antwoord te geven, vooral niet teveel aan het woord te zijn. Dit gratis advies wordt betaald door de overheid die hem in een cel plaatst.
Ineens denkt Johan aan zijn bezoek aan de tropen in de winter. Sommige mede bewoners van het wooncomplex zijn jaloers op hem, dat weet hij zeker. Aan een vrouw, door een buurvrouw een mol genoemd, had hij als nieuwjaarswens een foto gemaild van inheemse kinderen uit de buurt die zwaaiden naar de camera.

In de verhoor ruimte wordt Johan uitgenodigd op een stoel te zitten die vastgeklonken is aan de vloer. Een camera registreert zegt iemand. De advocaat zit schuin achter hem.
Johan voelt zich een misdadiger in een spannende film die de elektrische stoel krijgt. Straks wordt hij ook nog vastgebonden! Hij schiet in de lach en kijkt naar het raam voor hem waarachter de verborgen camera moet zitten.
Het lijkt wel een gedwongen persconferentie! Hij besluit het verhoor als een interview te zien. De gedachte geeft hem kracht. Een man en een vrouw komen binnen.
Op deze tijd zou de verhuizer voor niks aan de deur van de flat komen. Even voelt hij woede en onmacht opkomen maar drukt dat weg. Rustig blijven, de sfeer licht houden. Dit is gewoon eenen interview voor de televisie.

De vrouw vraagt vriendelijk of hij zichzelf wil voorstellen. Wie is Johan? Hij is blij met deze start.
‘Hoeveel tijd hebben we?‘, vraagt hij vriendelijk. Direct volgt gelach. In de sfeer die ontstaat voelt hij zich op zijn gemak.
Glimlachend vertelt hij dat zijn moeder hem als kind vaak gedreigd had naar het politiebureau te brengen wanneer hij stout was. Zodoende was hij gisteravond met die agenten voor de deur hevig geschrokken. Het lukt hem de atmosfeer licht te houden.
Op een vraag over zijn seksuele geaardheid geeft hij geen antwoord. Glimlacht alleen. Volgens de advocaat hoeft hij geen antwoord te geven. De vraag of hij schulden heeft verbaasd hem. Misschien een standaardvraag bij een verhoor.
‘Natuurlijk niet, daar houd ik niet van.’

Plotseling onderbreekt de vrouw zijn gebabbel en zegt dat hij regelmatig op reis gaat. Johan beaamt dat, hij houdt van reizen. Kinderen?
Nu weet hij het zeker. Het is de foto die hij naar de buurvrouw stuurde! Uit die hoek moet dit rare spektakel voortkomen.
Die jongens zijn hem gevolgd. Politie gebeld. Een of meer jaloerse bewoners hebben aan een agent over zijn reizen verteld. Misschien wel de mol na de zoveelste slok sherry.
Of een medebewoner omdat hij vertrekt en weer op zelfstandig gaat wonen. Wie weet wat er niet allemaal voor roddels rondgaan? Die senioren hebben daar alle tijd voor. Er zit ook vreemd volk tussen. Voor hem juist een reden voor vertrek.

Na uitleg over die nieuwjaar wens waarop een groep kinderen zwaaide volgt ondertekening van het verhoor. De vrouw vraagt aan de man of hij behoefte heeft de officier te spreken. Deze man schudt het hoofd waarna ze zegt dat hij kan gaan.
Verbijsterd blijft Johan zitten. Is dit opwindende interview nu al afgelopen? Voor niks een nacht in de cel geslapen? En al de ellende die is ontstaan rond zijn verhuizing? Geen excuses? Geen politieauto die hem terugbrengt?
Iedereen staat op. Hij krijgt het gevoel dat onzichtbare banden om zijn middel los vallen. Vrij gesproken jongen!

De advocaat vertelt dat hij misschien later nog een bekeuring voor wildplassen krijgt of meer waarschijnlijk: nooit meer iets hoort.
Na het handen schudden gaat de buitendeur open. Welke richting moet hij op voor het busstation?
Hij snuift de frisse lucht op en voelt zich verkrampt en opgelucht tegelijk. Wat een avontuur op zijn leeftijd. Eerst een dreun: een overheid die wel heel makkelijk fantaserende jeugd gelooft. Dan een verrassing: een kracht in hem die naar boven kwam waardoor hij zich sterker voelt dan ooit.
Wat nu? Hij krijgt zin die jaloerse bewoner op te sporen. Of nee, het is beter die twee kwajongens zien te vinden om hun een draai om de oren te geven. Ach wel nee! Natuurlijk eerst de verhuizer bellen!

Een maand later leest Johan in de krant een opmerkelijk bericht. Uit een onderzoek is gebleken dat jongeren veel meer fantaseren dan oude mensen. Mmm. Veel oude mensen worden weer kinderen. Dat verhaal zou de politie eens moeten lezen! En natuurlijk de hele overheid.
Hij kijkt naar buiten in zijn nieuwe zelfstandige woning. Die jongens die aangifte deden speelden voor agent. Met jeugdige fantasie. Zouden ze zijn pik groter hebben gezien dan hij is?

juli 2022